1_453962616.mp3
6.69M
#لالایی_فرشتهها
قسمت بیست و نهم
قرائت قرآن : سوره واقعه (آیه ۵۱ تا ۵۹)
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/466
🌷❣شهدا عاشقترند❣🌷
✒قسمت سی و یکم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/461
...
امروز اخرین روز امتحانهای این ترمه، زهرا بهم گفت بعد امتحان برم، آقا سید کارم داره.
- منو کار داره؟!
- اره گفته که بعد امتحان بری دفترش
- مطمئنی؟!
- آره بابا... خودم شنیدم
بعد امتحان تو راه دفتر بودم، که احسان جلو اومد!!!
- ریحانه خانم!
- بازم شما؟!
- آخه من هنوز جوابم رو نگرفتم؟!
- اگه دیشب جلوی پدر و مادرتون چیزی نگفتم فقط به خاطر این بود احترامتون رو نگه دارم و گر نه جواب من
واضحه! لطفا این رو به خانوادهتون هم بگید.
- میتونم دلیلتون رو بدونم؟
- خیلی وقتها آدم باید دنبال دلش باشه تا دنبال دلیلش
- این حرف اخرتونه؟!
-حرف اول و آخرم بود و هست...
به سمت دفتر سید حرکت کردم و آروم در زدم.
رفتم توی دفتر و دیدم تنها نشسته و پشت کامپیوترش مشغول تایپ یه چیزیه.
من رو که دید سریع بلند شد و ازم خواست رو یکی از صندلیهای اطاق بشینم و خودش باز مشغول تایپش شد. فهمیدم الکی داره کیبردش رو فشار میده و هی پاک میکنه.
- ببخشید! گفته بودید بیام؛ کارم دارید؟
- بله بله (همچنان سرش پایین و توی کیبرد بود )
- خوب، مثل اینکه الان مشغولید. من برم یه وقت دیگه بیام؟
- نه نه... بفرمایید الان میگم خدمتتون!. راستیتش!!! چه جوری بگم؟! لا اله الا الله... میخواستم بگم که...
- چی؟!
- اینکه...
- سرم رو پایین انداختم و چیزی نگفتم تا حرفش رو بزنه
- اینکه... اخه چه جوری بگم؟!... لا اله الا الله... خیلی سخته برام.
- اگه میخواید یه وقت دیگه مزاحم بشم؟؟
- نه...اینکه... خواهرم... راستیتش گفتن این حرف برام خیلی سخته.، شاید اصلا درست نباشه حرفم. ولی، حسم
میگه که باید بگم...
◀️ ادامه دارد...
داستان عاشقانه دانشجوی مدافع حرم؛ "شهدا عاشقترند"؛ قسمت اول: https://eitaa.com/salonemotalee/384
┄┅═✼🍃🌹🍃✼═┅┄
🇮🇷🇮🇷 وقتی مهتاب گم شد 🇮🇷🇮🇷
✒قسمت چهل و دوم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/462
فصل چهارم
نبرد تا آزادی خرمشهر(۲)
رجزخوانی او روح تازهای به کالبد بیتحرک بچهها داد .
دو نفر نشستند پشت یک دوشکای غنیمتی عراقی و به سمت نفرات پیادهای که از جلو میآمدند شلیک کردند .
دقت کردم. دیدم هر دو پایشان را با فانسقه به پایه دوشکا بستهاند.
باقر، فرمانده گروهانشان از آنها پرسید: "چرا این کار را کردهاید؟"
گفتند: "نمیخواهیم برگردیم."
روحانی خوشسیمایی هم در گردان داشتیم.
که صورت دلنشین قرآنش همیشه در گوشمان بود.
او هم آنجا کاری کرد کارستان.
از لب دژ عبور کرد و رفت سینه به سینه تانکها شد.
و افتاد میانشان اولی را با آرپیجی زد.
تانک بغل دستی، او را به کالیبر بست.
افتاد
و ما دیدیم که تانک عراقی چطور سر او را زیر شنی خود له کرد.
روز از نیمه گذشت. تا آن ساعت اجساد حدود ۸۰ نفر از بچههای گردان ما دور و برمان بود.
روی پیکرشان خمپاره و توپ فرود میآمد ولی کاری از ما بر نمیآمد.
باید غروب میشد.
اما آیا این رویا به واقعیت بدل می شد؟
نه فقط ساعت، که حتی دقیقه و ثانیه ها نیز کند میگذشت.
خورشید هم انگار خیال غروب کردن نداشت.
زمین هم از گرما و تف حرارت خورشید میسوخت و هم از آتش بیوقفه عراقیها.
بیشتر بچهها نماز را به هر شکلی که ممکن بود در حین نبرد، با پوتین، بی وضو یا حتی بی تیمم، رو به قبله یا به هر سمت دیگر خواندند.
صدای انفجارها و رگبارهای متوالی حکایت از درگیری شدیدتر در سایر محورها داشت.
زمین از شدت انفجارها زیر پایمان میلرزید.
ما نمیدانستیم زلزله جنگ روی جاده دارد اتفاق میافتد
یعنی مقاومت گردان سلمان فارسی به فرماندهی حسین قجهای.
همان صحابی محکم و بیتزلزل حاج احمد متوسلیان که روی جاده تکتک نیروهایش را از دست داد.
تانکها روی آسفالت آمدند و مجروحان و شهدای گردان او را به آسفالت چسباندند.
او از آخرین نفراتی بود که روی جاده میجنگید و تیر قناسه عراقی دقیق وسط پیشانیاش نشست.
او روی جاده افتاد، اما جاده سقوط نکرد.
تانکها از مقاومت بچه ها خسته شدند.
جنگ در روی جاده به پایان رسید.
جنگ عاشورایی روی جاده در روز دوم عملیات بیت المقدس آغاز راهی بود که باید به خرمشهر ختم میشد.
چگونه؟
دستور شهبازی به حبیب تا حدی دورنمای فردا را روشن کرد:
"برگردید عقب
سریع سازماندهی کنید
نیروهای کمکی از تهران آمدهاند
گردان شما باید به سمت کانال گرمدشت ادامه عملیات بدهد باقی نیروها میمانند روی جاده"
◀️ ادامه دارد ...
هر روز با ما باشید با یک قسمت از خاطرات قهرمان ملی "علی خوشلفظ" از جانبازان و شهدای همدانی در کتاب "وقتی مهتاب گم شد"؛ https://eitaa.com/salonemotalee/308
1_455602377.mp3
12.19M
#لالایی_فرشتهها
قسمت سیام
(نیکی به مادر قسمت ۱)
قرائت قرآن : سوره واقعه (آیه۵۹ تا ۶۴)
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/469
🌷❣شهدا عاشقترند❣🌷
✒قسمت سی و دوم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/464
منتظر موندم امتحانهاتون تموم بشه و بعد بگم که خدای نکرده ناراحتی و چیزی پیش نیاد،
اجازه هست رو راست حرفمو بزنم؟!
- بفرمایید
- راستیتش، من... من... من از علاقه شما به خودم از طریقی خبر دار شدم، و باید بگم متاسفانه این اتوبان دو طرفه هست
تا شنیدم تو دلم غوغا شد ولی به روی خودم نیاوردم.
چیزی نگفتم و فقط سرم رو پایین انداختم...
- ولی به این دلیل میگم متاسفانه،چون بد موقعی دیدمتون...
بد موقعی شناختمتون...
بد موقعی...
بازم هیچی نگفتم و سرم پایین بود
- باید بگم من غیر از شما تو زندگیم یه عشق دیگه دارم و به اون هم خیلی وفادارم و شما یه جورایی عشق دوم منید، درست زمانی که همه چی داشت برای وصل من و عشقم جور میشد، سر و کله شما تو زندگیم پیدا شد! و همیشه میترسیدم بودنتون یه جورایی من رو از اون دلسرد کنه...
من از بچگی عاشقشم، خواهش میکنم نزارید به عشقم، که الان شرایط جور شده که دارم بهش میرسم، .نرسم...!
دیگه تحمل نکردم، میدونستم داره زهرا رو میگه. اشک تو چشمام حلقه زد. به زور صدام رو صاف کردم و گفتم :
- خواهشا دیگه هیچی نگید... هیچی
- اجازه بدید بیشتر توضیح بدم
- هیچی نگید...
بلند شدم و به سرعت سمت بیرون رفتم و وقتی رسیدم حیاط صدای گریههام بلند بلند شد. تمام بدنم میلرزید، احساس میکردم وزن سرم دو برابر شده بود، پاهام رمق دویدن نداشتن، توی راه، زهرا من رو دید و پرسید:
ریحانه چی شده؟!
ولی هیچی نگفتم بهش وفقط رفتم.
تو دلم فقط بهشون فحش میدادم...
با گریه رفتم خونه
رو تختم نشستم
گریهام بند نمیومد.
گریه از سادگی خودم،
گریه از اینکه گول ظاهرش رو خوردم،
پسره زشت و بد ترکیب...
صاف صاف نگاه کرد تو صورتم و گفت عشق دوممی!
منو بگو که فک میکردم، این خدا حالیشه...
اصلا حرف مینا راست بود، اینا فقط میخوان ازدواج کنن که به گناه نیوفتن...!
ولی...
اما این با همه فرق داشت.
زبونم اینها رو میگفت، ولی دلم داشت خاطرات مشهد و این مدت بسیج رو مرور میکرد و گریه میکردم...گریه میکردم.
چرا اینقدر احمق بودم؟
یعنی میدونست دوستش دارم و بازیم میداد...؟
◀️ ادامه دارد...
┄┅═✼🍃🌹🍃✼═┅┄
داستان عاشقانه دانشجوی مدافع حرم؛ "شهدا عاشقترند"؛ قسمت اول: https://eitaa.com/salonemotalee/384
🇮🇷🇮🇷 وقتی مهتاب گم شد 🇮🇷🇮🇷
✒قسمت چهل و سوم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/465
فصل چهارم
نبرد تا آزادی خرمشهر(۳)
برگشتیم انرژی اتمی.
شب خوابیدیم و صبح فردا حبیب با پای لنگان با کمک باقر سیلواری شروع به سازماندهی مجدد گردان کرد.
جای خالی حدود ۱۲۰ شهید و مجروح با نیروهای تازه نفس پر شد.
حبیب اهل سخنرانی نبود ولی با اصرار شهبازی ناچار شد برای کل نیروهایش صحبت کند:
"برادران! میدانید که ما در مرحله اول تا جاده رفتیم و این یعنی گرفتن یک سر پل بزرگ برای ادامه عملیات...
حاج احمد و دیگر مسئولان از عملکرد ما راضی بودند. حتماً خدای متعال هم راضی است...
بروید و آماده بشید.
زمان حرکت را به مسئولان گروهانها خواهم گفت."
صحبت حبیب تمام شد.
من رفتم پیشش:
"آقا حبیب! ما کجا را باید برای ادامه عملیات شناسایی کنیم؟"
حبیب نمکخندهای کرد و زد پشت شانهام و گفت:
"در این مرحله خبری از شناسایی نیست. حسن باقری به حاج احمد و حاج محمود گفته که باید با اتکا به عکسهای هوایی از جاده رد بشویم و برویم به سمت دژ سراسری که عراقیها در مرز عمود بر جاده آسفالت ایجاد کردهاند."
زخم پای مجروح او دلیل و حجت راهم بود.
من عاشق او شده بودم پس باید مثل او صبور میماندم.
چشمم به چشمهای سرخ او افتاد حیا و شرم مثل باران افکارم را شست.
گفتم: "آقا حبیب! چرا چشمهایت اینقدر سرخ شده."
گفت: "باید از پشه کورهها پرسید که شب و روز ما را یکی کرده اند."
باقر سیلواری صمیمیتر و نزدیکتر از من به حبیب بود و قبلاً به من گفته بود که این آقا حبیب عجیب چشمههای اشکی دارد. این صلابت روز او حاصل گریههای نماز شب است.
عصر روز ۱۵ اردیبهشت ماه ستون خودروها پر از نیرو به صف شدند.
بیشترشان کمپرسی بودند.
طرح مانور مرحله دوم این گونه بود که گردان ما و عمار یاسر از سمت راست جاده به سمت کانال گرمدشت حمله میکردیم.
دم غروب بود و مداحها دم گرفتن:
"سوی دیار عاشقان
سوی دیار عاشقان
رو به خدا میرویم
رو به خدا میرویم
بهر ولایت عشق او به کربلا میرویم"
به جاده آسفالت رسیدیم و پیاده شدیم.
توپخانه دشمن با آتش به ما خیرمقدم گفت
برخلاف دو سه روز قبل خبری از تانکها در اطراف جاده نبود
افتادیم در دشت به ستون حرکت کردیم
چهار گردان دو ساعت زودتر از ما رفته بودند
راه آنها برای رسیدن به مرز طولانی تر بود
اما این بار سهم ما در افتادن در کانون آتش بر خلاف مرحله اول بیشتر از آنها بود
چهار کیلومتر راه رفتیم که باز رعد و برق شد.
آنگونه صاعقه میزد که صدای انفجارها در دوردست را در خود گم میکرد
یک دفعه باران گرفت ...
◀️ ادامه دارد ...
هر روز با ما باشید با یک قسمت از خاطرات قهرمان ملی "علی خوشلفظ" از جانبازان و شهدای همدانی در کتاب "وقتی مهتاب گم شد"؛ https://eitaa.com/salonemotalee/308
1_456797313.mp3
8.76M
#لالایی_فرشتهها
قسمت سی و یکم
(نیکی به مادر قسمت ۲)
قرائت قرآن : سوره واقعه (آیه ۶۴ تا ۶۹)
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/475
🌷❣شهدا عاشقترند❣🌷
✒قسمت سی و سوم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/467
یه مدت از خونه بیرون نرفتم...
حتی چادرم رو میدیدم یاد حرفاش میافتادم درباره چادر...
درباره اینکه با چادر باوقارترم.
خواستم چادرم رو بردارم،
ولی نه... اصلا مگه من به خاطر اون چادری شدم که کنار بذارم؟؟
من به خاطر خدام چادری شدم.
به خاطر اینکه پیش خدا قشنگ باشم نه پیش مردم...
حالا اگه به خاطر لج با اون چادرم رو بذارم کنار، جواب خدام رو چی بدم؟! ولی، ولی خدایا این رسمش بود...؟ من رو عاشق کنی و بکشونی سمت خودت و وقتی دیدی خدایی شدم ولم کنی؟! خدایا رسمش نبود... من که داشتم یه گوشه زندگیم رو میکردم،
منو چیکار به بسیج؟! اصلا چرا کاری کردی ببینمش؟! اصلا چرا اون اطلاعیه مشهد رو دیدم؟! چرا از اتوبوس جا موندم که باهاش همسفر بشم ؟! با ما دیگه چرا ...
ولی خیلی سخت بود، من اصلا نمیتونم فراموشش کنم. هرجا میرم، هرکاری میکنم، هماش یاد اونم... یاد لا اله
الا الله گفتنهاش، یاد حرفهاش، یاد اون گریهی توی سجده نمازش...
میخوام فراموشش کنم ولی، هیچی...
...
یه مدت از تابستون گذشت و من از بچههای دانشگاه دیگه خبری نداشتم، حتی جواب سمانه رو هم نمیدادم.
شماره همهشون رو بلاک کرده بودم، چون هر کدوم از بچههای بسیج من رو یاد اون پسره می انداختند.
...
تا اینکه یه روز دیدم از یه شماره ناشناس برام پیام اومد...
- سلام... ریحانه! جان حتما بیا دفتر بسیج کارت دارم...حتما بیا... (زهرا )
گوشی رو پرت کردم یه گوشه و برا خودم نذاشتم. فردا صبح دوباره یه پیامک دیگه اومد:
- ریحانه حتما بیا... ماجرا مرگ و زندگیه...! اگه نیای به خدا میسپارمت.
نمیدونستم برم یا نه... مرگ و زندگی؟؟؟! چی شده یعنی؟! آخه برم چی بگم؟! برم که باز داغ دلم تازه بشه؟!...
ولی اخه من که کاری نکردم که بترسم ازش، کسی که باید شرمنده بشه اون فرماندهی زشتشونه نه من...
اصلا برم که چی؟!
باز داغ دلم تازه بشه ؟! نمیدونم...
ادامه دارد...
┄┅═✼🍃🌹🍃✼═┅┄
داستان عاشقانه دانشجوی مدافع حرم؛ "شهدا عاشقترند"؛ قسمت اول: https://eitaa.com/salonemotalee/384
🌷❣شهدا عاشقترند❣🌷
✒قسمت سی و چهارم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/470
... دلم رو راضی کردم برم سمت دانشگاه.
راستیتش خیلی نگران شده بودم، تو این چند مدت اصلا نتونسته بودم فراموشش کنم. کم کم آماده شدم که برم سمت دفتر، توی مسیر صد بار حرفهای اون روز رو مرور کردم...
صدبار مرور کردم که اگه زهرا چیزی پرسید، چی جواب بدم، آخه من که چیزی نگفته بودم.
اصلا نمیفهمیدم چهجوری دارم میرم.
انگار اختیارم دست خودم نبود و پاهام خودشون راه میرفتن.
وقتی وارد دفتر شدم دیدم فقط زهرا نشسته.
تا من رو دید، سریع اومد جلو ...
دیدم چشمهاش قرمزه به خاطر گریه کردن.
حدس زدم قضیه رو فهمیده باشه و از دست سید ناراحت شده .
به روی خودم نیاوردم و سلام گفتم، یهو پرید منو بغل گرفت و شروع کرد به گریه کردن
- چی شده زهرا؟!
- ریحانه ... ریحانه...
- چی شده؟؟
- کجایی تو دختر؟!
- چی شده مگه حالا؟!
- سید...
- آقا سید! چی؟! اتفاقی براشون افتاده؟!
- سید قبل رفتنش خیلی منتظرت موند که باز تو رو ببینه و بقیه حرفهاش رو بهت بزنه، ولی نشد...
همش ناراحت بود به خاطر تو، عذاب وجدان داشت.
میگفتم که بهت زنگ بزنه، ولی دلش راضی نمیشد،
میگفت شاید دیگه فراموشش کرده باشی و نخوای دوباره مزاحمت بشه...
- الان مگه نیستن؟!
- این نامه رو بخون...محمد مهدی قبل اینکه بره این رو نوشت و داد که بدم بهت... میخواست حلالش کنی.
- کجا رفتن مگه؟؟ ...
◀️ ادامه دارد...
┄┅═✼🍃🌹🍃✼═┅┄
داستان عاشقانه دانشجوی مدافع حرم؛ "شهدا عاشقترند"؛ قسمت اول: https://eitaa.com/salonemotalee/384
🇮🇷🇮🇷 وقتی مهتاب گم شد 🇮🇷🇮🇷
✒قسمت چهل و چهارم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/468
فصل چهارم
نبرد تا آزادی خرمشهر(۴)
چه بارانی!!
تمام ابرهای سیاه هرچه داشتند یکباره خالی کردند.
زیر پای ما که تا قبل از باران، سفت و سخت بود، نرم نرم شد.
آنقدر که تبدیل به گل و شل شد
یک تکه خیس آب بودیم.
عدهای کفش کتانی داشتند و همان لحظات اول کفشهایشان از پاها جدا شد و چسبید داخل گل و پا برهنه شدند!
عدهای هم برای اینکه از شر پوتین و آب داخل آن خلاص شوند و به بیکفشها روحیه بدهند، پوتینها را از پا کندند
بندها را گره زدند و انداختند روی کولهپشتیهایشان!
دیدن این صحنه در تاریکی، زیر باران و نزدیک عراقیها من را به وجد آورده بود .
حتماً خبرهایی بود!
از نوع آن الطافی که در مرحله اول با نزول باران حاصل شده بود!
همین طور که نشسته بودیم زیر باران به حبیب نزدیک تر شدم.گفتم: "کجا هستیم؟"
گفت: "درست آمدهایم. تا حالا که خدا کمک کرده است."
گفتم: "اینجا که خبری از عراقیها نیست!؟"
حبیب، در همان تاریکی، در حالی که باران از سر و رویش میریخت، خندید و گفت: "آنها را دور زدهایم! پشت سر ما نزدیک صد تانک عراقی هست!!!"
از دور تصویر محو دهها تانک را دیدم. پراکنده بودند و ما ناباورانه از مسیری حرکت کرده بودیم که نه آنها ما را دیدند و نه ما آنها را!!!
در این فکر بودم که حتماً باید برگردیم و از عقب با تانکها درگیر شویم. اما شهبازی به حبیب گفته بود؛ هدف گردان مسلم، رسیدن به کانال گرمدشت است.
همین که خواستیم راه بیفتیم، شهبازی دوباره با حبیب تماس گرفت؛
- سلمان۵... سلمان
- سلمان۵... سلمان
- به گوشم حاجی جان! امر بفرما!
- برگرد برو سر وقت خرچنگها!
- ولی قرار بود برویم گرمدشت!!!
- وضعیت تغییر کرده. ابوذر و مقداد شروع کردهاند. اگر آفتاب بزند، خرچنگها برمیگردند به سمت گرمدشت و از پشت قیچی میشوید.
حبیب همانجا نشست.
مسئولان گروهانها را جمع کرد.
گفت: "برمیگردیم به سمت تانکهای پشت سرمان."
تعداد کمی از بچه ها در دشت گم شده بودند.
با همان تعداد موجود، تا نزدیکترین جایی که میشد، رفتیم.
حبیب گفته بود: "اول با ارپیجی و بعد با نارنجک، بیفتید به جان تانکها."
اولین موشکها به سمت آنها روانه شد و حدود ۳۰ دستگاه آتش گرفت!
شعاع آتششان دشت را روشن کرد.
آنها فرصت فرار نداشتند.
اگر هم داشتند تا خرخره توی گل، گیر کرده بودند.
هدفی ایدهآل و ساکن برای بسیجیها که از سر و کولشان بالا بروند و نارنجک بیاندازند داخل برجکشان...
◀️ ادامه دارد ...
هر روز با ما باشید با یک قسمت از خاطرات قهرمان ملی "علی خوشلفظ" از جانبازان و شهدای همدانی در کتاب "وقتی مهتاب گم شد"؛ https://eitaa.com/salonemotalee/308
🌷❣شهدا عاشقترند❣🌷
✒قسمت سی و پنجم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/471
- یه ماه پیش به عنوان داوطلب رفت سوریه و دیروز یکی از رفقاش گفت که چند روز هست برنگشته به مقر،
بعضیا میگن دیدن که تیر خورده. این نامه رو داد و گفت اگه برنگشتم، تو اولین فرصت بهت بدم که حلاش کنی
- یعنی مگه امکان داره که ایشون...
- هر چیزی ممکنه. ریحانه!
- گریه بهم امان نمیداد... آاخه زهرا! چرا گذاشتی که برن؟!
- داداش محمد من، اگه شهید شده باشه، تازه به عشقش رسیده...
- داداش محمد ؟!
- اره داداش محمد... ریحانه! ای کاش میموندی حرفش رو تا آخر گوش میدادی...
ریحانه تو بعضی چیزها رو بد متوجه شدی
- چیا رو مثلا؟!
- اینکه من و محمد مهدی برادر و خواهر رضاعی هستیم وعملا نمیتوتستیم باهم ازدواج کنیم ولی تو فکر کردی ما....
از شدت گریه هیچی نمیدیدم، صدای زهرا رو هم دیگه واضح نمیشنیدم...
فقط صدای اخرین التماس سید برای موندن و گوش دادن حرفهاش تو گوشم میپیچید، صدای لا اله الا الله گفتناش... من چی فکر میکردم و چی شده بود.
از دفتر بیرون اومدم و نفهمیدم چجوری تا خونه رفتم، توی مسیر از شدت گریهام اطرافیان نگاهم میکردن.
ای کاش میموندم اون روز، تا ادامه حرفش رو بزنه...
رفتم اطاقم و نامه رو آروم باز کردم،
دلم نمیومد بخونمش،
بغضم نمیذاشت نفس بکشم،
سرم درد میکرد،
نامه رو باز کردم ...
به نام خدای مهدی
سلام ریحانه خانم...
◀️ ادامه دارد...
┄┅═✼🍃🌹🍃✼═┅┄
داستان عاشقانه دانشجوی مدافع حرم؛ "شهدا عاشقترند"؛ قسمت اول: https://eitaa.com/salonemotalee/384
🇮🇷🇮🇷 وقتی مهتاب گم شد 🇮🇷🇮🇷
✒قسمت چهل و پنجم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/472
فصل چهارم
نبرد تا آزادی خرمشهر(۵)
ساعت ۲:۱۵ شب بود که کار تانکها تمام شد
دور و بر من فقط دو شهید بود با هفت هشت مجروح.
به سمت کانال گرمدشت ادامه مسیر دادیم.
اما گم شدن دو گروهان از گردان ما در صحنه درگیری با تانک ها مشکل تازه ما بود.
شهبازی پشت بیسیم گفت: "حبیب سریع برو به گرمدشت"
حبیب پاسخ داد: "همه انگشتهام جمع نیستند"
پاسخ شنید: "هرچقدر داری جمع کن و سریع برو به گرمدشت"
چارهای نبود.
مجروحان رو داخل برانکارد گذاشتیم و سه نفر کنارشان ماندند. شهدا هم همانجا میماندند. اسیر هم نگرفته بودیم.
باید تا قبل از طلوع آفتاب به پشت کانال گرمدشت میرسیدیم .
حبیب گفت : "به همه یادآوری کنید که نمازهای صبحشان قضا نشود."
راه میرفتیم بلکه میدویدیم و نماز میخواندیم.
گرگ و میش بود که رسیدیم به کانال.
کانال از سمت راست به مرز متصل بود و از سمت چپ به جاده اهواز خرمشهر .
ما در کانال گرمدشت به سمت بالا یعنی به سوی مرز میرفتیم تا با بقیه گردانها الحاق کنیم.
یک پل خاکی روی کانال بود که ما را به آن سو میرساند.
عراقی ها این قسمت را خالی کرده بودند و نمیدانستیم چرا؟
سنگرها پر بود از مهمات.
معطل نکردیم هرچه توان داشتیم مهمات برداشتیم و از این طرف کانال یعنی سمت خودی ادامه مسیر دادیم.
پل دوم و سوم را هم رد کردیم که هیچ خبری نبود.
ناگهان چند نفر را روی پل چهارم کانال گرمدشت دیدیم.
نزدیک شدیم.
آنها هم ما را دیدند.
جالب این که آنها فکر میکردند ما عراقی هستیم و ما فکر میکردیم آنها ایرانیاند .
حبیب گفت: "خوشلفظ! برو جلو ببین اینها کی هستند و از کدام گردانند؟"
کلاش را به حالت هجومی دستم گرفتم و رفتم.
نزدیک که شدم یکی از آنها فریاد زد: "ایرانی! ایرانی!"
و خیز برداشت و رگباری به سمتم گرفت و من جوابش را دادم.
در این معرکه دوطرفه فرصتی پیدا شد و هرکدام به نیروهای خودمان ملحق شدیم.
اول فکر کردیم همین ۵-۶ نفر هستند که برای کمین و خبر آوردن به نیروهای عقب روی پل چهارم مانده اند.
یک باره دیدیم کله عراقی است که از پشت خاکریز لب کانال بالا می آید.
با همه چیز میزدند.
از خمپاره ۶۰ گرفته تا کلاش و دوشیکا و آرپی جی.
با فاصله خیلی کم از عراقیها، پشت خاکریز پناه گرفتیم.
حبیب کمی عقب رفت.
من با یک آرپیجی زن رفتم جلو.
بچه هایی که عقبتر بودند، فقط از سمت مقابل یعنی از آن سوی کانال تهدید میشدند.
من هم مثل آنها به فکر درگیری با سمت مقابلم بودم که دیدم یک تانک از پل خاکی چهارم روی کانال وارد شد و آمد پشت سر من.
به بغل دستیام گفتم: "بزنش"
زد
اما نخورد.
حالا تانک که با تیربارش به سمت ما میزد و آرپیجیزن که دیگر موشک ندارم.
تانکها یکی یکی اضافه میشدند و مهمات ما هم ته کشیده بود.
از سویی آفتاب هم بالا آمده بود و هلیکوپترها و هواپیماهای عراقی هم همه جا را بمباران و موشک باران میکردند.
یک آن خودم را در محاصره عراقیها دیدم. فکر اسارت آزارم میداد اما امکان مقاومت هم نبود ...
◀️ ادامه دارد ...
هر روز با ما باشید با یک قسمت از خاطرات قهرمان ملی "علی خوشلفظ" از جانبازان و شهدای همدانی در کتاب "وقتی مهتاب گم شد"؛ https://eitaa.com/salonemotalee/308
1_459141679.mp3
12.8M
#لالایی_فرشتهها
قسمت سی و دوم
قرائت قرآن : سوره واقعه (آیه ۶۹ تا ۷۴)
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/480
🌷❣شهدا عاشقترند❣🌷
✒قسمت سی و ششم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/473
(همین اول نامه اشکهام سرازیر شد.. چون اولین بار بود که داره منو با اسم صدا میزنه)
این مدت که از من دلگیر بودید بدترین روزهای عمرم بود.
نمیدونم اصلا از کجا شروع کنم.
اصلا نمی خواستم این حرفها رو بزنم ولی دلم نمیومد نگفته برم.
مخصوصا حالا که منظور اون روزم رو بد متوجه شدید.
باید اعتراف کنم که این فقط شما نبودید که بهم احساسی داشتید
بلکه من هم عاشقتون بودم
از همون روزی که قلب پاکتون رو دیدم
همون موقعی که تو حرم نماز میخوندید و من بی خبر از همه جا چند ردیف عقب تر نشسته بودم و گریه هاتون رو میدیدم وبه قلب پاکتون پی بردم
حتی من خودم گفتم بهتون پیشنهاد همکاری تو بسیج رو بدن
وقتی دیدم که با قلبتون چادر رو انتخاب کردید خیلی بیشتر بهتون علاقه پیدا کردم
اما نمیخواستم شما چیزی ازاین علاقه بفهمید
من عاشقتون بودم ولی عشقی بزرگتر نمیذاشت بیانش کنم
راستیتش من از کودکی با عشق شهادت بزرگ شدم
و درست در موقعی که به وصال یارم نزدیک بودم عشق شما به قلبم افتاد
حتی عشقتون باعث شد چند بار زمان اعزامم رو عقب بندازم
حق بدهید اگه بهتون کم توجهی میکردم... حق بدهید اگر هم صحبتتان نمیشدم
چون نمیخواستم بهتون وابسته بشم و توی مسیرم تردیدی ایجاد بشه
ریحانه خانم!
اگر من و امثال من برای دفاع نریم و تکهتکه نشیم فردا معلوم نیست چی میشه
همه اینهایی که رفتن و برنگشتن، عشق یه نفری بودن
همه یه چشمی منتظرشون بود،
همه قلب مادرها و همسراشون بودن
ادامه دارد...
┄┅═✼🍃🌹🍃✼═┅┄
داستان عاشقانه دانشجوی مدافع حرم؛ "شهدا عاشقترند"؛ قسمت اول: https://eitaa.com/salonemotalee/384
🇮🇷🇮🇷 وقتی مهتاب گم شد 🇮🇷🇮🇷
✒قسمت چهل و ششم
قسمت قبل:https://eitaa.com/salonemotalee/474
فصل چهارم
نبرد تا آزادی خرمشهر(۶)
دشمن از پشت با تانک و نیروی پیاده ما را دور زده بود.
یعنی همان بلایی که ما نیمه شب گذشته بر سر تانکهایشان آورده بودیم.
حالا دژ داشت به دست آنها میافتاد که رگبار یک تیربار سبک یکی از تانکها پهلویم را شکافت و از کتفم بیرون آمد.
فکر کردم دارم شهید میشوم.
چشمانم سیاهی رفت.
همه جا تیره و تار شد.
یکی بالای سرم آمد .
فکر کردم عراقی است که آمده تا تیر خلاص بزند، اما فرشته نجاتم، مثل همیشه، حبیب بود.
همان که همه بچههای گردان را مثل بچه خودش تر و خشک میکرد.
با آن پای مجروح تا به خودم بیایم دستش را دور مچ پایم پیچید و با سختی روی زمین کشید و جایی پشت دژ خواباند .
تمام کمرم و پیراهنم یک تکه خیس بود و داغ.
حبیب مرا به امدادگر سپرد.
امدادگر چشمش به زخم باز شده پهلویم افتاد.
شر شر خون از آن سرازیر بود.
یک باند سفید با دست رد کرد داخل زخم، اما فشار زخم و شدت خونریزی باند را که پر از خون بود پس زد.
عراقیها از سه طرف ما را محاصره کرده بودند.
مثل نقل و نبات از آن طرف دیگر نارنجک به این طرف پرتاب میکردند.
جز آن تا چند تانک به پشت سر ما بودند بقیه جرئت نمیکردند به این سوی کانال بیایند که دیدم چیزی مثل سنگ سیاه میان آسمان چرخید و پایین آمد و بالای سرم افتاد و قل خورد و افتاد پایین.
متوجه شدم نارنجک است که درست نرسیده به روی به سرم روی یک بلندی خاکریز منفجر شد و ترکش ها زوزه کشان بالای سرم حرکت کردند.
حبیب آن تحرک قبل را نداشت.
کنار من نشسته بود و با بی سیم ور میرفت تا آخرش موفق شد با شهبازی تماس بگیرد.
شهربازی داد می زد: "بیا عقب حبیب! بیا! نمیتوانی مقاومت کنی! بیا عقب!"
حبیب هم میگفت:"ممکن نیست. اصلاً این همه مجروح و شهید را چه کار کنم؟"
دلم برای حبیب سوخت.
سخت ترین حادثهای که ممکن بود برای یک فرمانده گردان اتفاق بیفتد برای او پیش آمده بود.
بیشتر نیروهایش شهید و مجروح شده بودند، به من گفت: "اگر میتوانی برو عقب."
بلند شدم.
دلم میخواست حبیب هم بیاید، اما او میلنگید.
فکر کردم از زخم تیر کالیبر مرحله اول است و نمی دانستم او نیز در این معرکه دوباره از پا تیر خورده است.
با اندوه و غصه رهایش کردم و به عقب برگشتم.
از دور دیدم که عراقیها میرفتند آن سوی دژ و با تانک از روی مجروحان و شهدا رد میشدند...
◀️ ادامه دارد ...
هر روز با ما باشید با یک قسمت از خاطرات قهرمان ملی "علی خوشلفظ" از جانبازان و شهدای همدانی در کتاب "وقتی مهتاب گم شد"؛ https://eitaa.com/salonemotalee/308
🌷❣شهدا عاشقترند❣🌷
✒قسمت سی و هفتم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/476
پس خواهش میکنم درکم کنید و بهم حق بدید
نمیدونم وقتی این نامه رو میخونید من کجا و تو چه حالی هستم
آروم گوشه قبرم خوابیدم یا زنده هستم
ولی از همینجا قول میدم اگه برگردم و قسمت بود حتما....
اما اگه شهید شدم،
خواهش میکنم این نامه رو فراموش کنید و به کسی چیزی نگید و دنبال خوشبختی خودتون باشید.
سرتون رو درد نمیارم
مواظب خودتون باشید
حلام کنید...
یا علی
وقتی نامه رو خوندم، دست و پاهام میلرزید،
احساس میکردم کاملا یخ زدم!
احساس میکردم هیچ خونی توی رگهام نیست،
اشکام بند نمیومد...
خدایا چرا؟!
خدایا مگه من چیکار کردم؟!
خدایا ازت خواهش میکنم زنده باشه...
خدایا خواهش میکنم سالم باشه...
(از حسادت، دل من میسوزد...
از حسادت به کسانی که تو را میبینند!
از حسادت به محیطی که در اطراف تو هست
مثل ماه و خورشید
که تو را، مینگرند...
مثل آن خانه که حجم تو در آنجا جاریست
مثل آن بستر و آن رخت و لباس
که ز عطر تو همه سرشارند
از حسادت دل من میسوزد...
یاد آن دوره به خیر
که تو را میدیدم...)
🥀 پایان 🥀
┄┅═✼🍃🌹🍃✼═┅┄
🇮🇷🇮🇷 وقتی مهتاب گم شد 🇮🇷🇮🇷
✒قسمت چهل و هفتم
قسمت قبل:https://eitaa.com/salonemotalee/477
فصل چهارم
نبرد تا آزادی خرمشهر(۷)
تا سه ساعت راه میرفتم.
میان دشت، مجروحان زیادی را دیدم که هر کدام به سمتی میرفتند.
راه را گم کرده بودم.
گاهی سراب میدیدم.
تشنگی سراغم آمد.
دیگر توان حرکت نداشتم.
تانکی را دیدم که یک کلمن آب روی آن بود.
چشمم مبهوت کلمن آب شد.
با خودم گفتم: "حتی اگر تانک عراقی باشد، به قیمت اسارت می ارزد."
نزدیک شدم.
کسی دور و برم نبود.
به سختی از تانک بالا رفتم.
در کلمن را باز کردم.
تا نصف آب داشت.
تمام آن را برگرداندم روی سر و صورتم و مقداری از آن را خوردم.
ناگهان خدمه تانک از داخل برجک بالا آمد و گفت: "اخوی چه کار میکنی؟"
نمیدانم جوابش را دادم یا ندادم.
از هوش رفتم.
خودم را در پست امداد دیدم.
کسی بالای سرم با قلم و کاغذ ایستاده بود و میپرسید:
"کدام تیپ و گردان هستی؟
گفتم: "تیپ ۲۷ محمد رسول الله گردان مسلم بن عقیل"
حتما او سوالهای بیشتری پرسید و من جواب دادم اما چیزی یادم نیست.
صدای بالهای هلیکوپتر بیدارم کرد.
هلیکوپتر شنوک بود و آمده بود برای حمل مجروح.
آنها که دست و پا داشتند گوشه و کنار هلیکوپتر نشسته بودند و عدهای که وضعشان وخیم بود روی برانکارد.
هلیکوپتر یک دفعه بلند شد، اما به کجا؟من که نمیدانستم.
طوری بلند شد که از ۵۰ مجروح داخل آن عدهای بالا آوردند.
خلبان هلیکوپتر را معلق نزدیک زمین نگه داشت نه بالا می رفت و بر زمین نشست.
فقط بالا و پایین میشد.
هواپیماهای عراقی بالای سرش میچرخیدند که او را شکار کنند.
بعد از دقیقهای عدهای صلوات فرستادند و هلیکوپتر اوج گرفت و بعد از کمتر از یک ساعت، جایی نشست.
بندر ماهشهر.
داخل یک سالن پر از تخت بود و سرم و انبوه مجروحانی که تعدادی از آنها همانجا از شدت جراحت شهید میشدند.
کنار تخت من، قیافهای آشنا آمد.
احمد بابایی بود فرمانده گردان مالک اشتر.
او هم مرا شناخت.
تن هر دومان لباس بیمارستان پوشاندند و کمی دوا درمان کردند.
بابایی آهسته گفت: "میای فرار کنیم؟"
گفتم: "کجا؟"
گفت: "خط"
اسم خط که آمد یاد حبیب افتادم.
او هم مجروح شده بود.
خیلی جدی گفتم: "میآیم. اما چطوری؟"
پشت سر او راه افتادم.
رفتیم داخل یکی از همان هلیکوپترهای شنوک که مجروح آورده بود و نشستیم یک گوشه.
ناگهان خدمه هلیکوپتر آمد و وقتی ما را با لباس بیمارستان دید با عصبانیت گفت: "شما اینجا چه کار میکنید؟"
بابایی جواب داد: "من فرمانده گردان هستم. باید برگردم خط پیش نیروهایم.
گفت: "هر که میخواهی باش! ما وظیفه نداریم شما را ببریم.
دعوای بابایی با خدمه بالا گرفت اما نتیجه نداشت.
از هلیکوپتر پیاده شدیم... اما به جای رفتن به سولههای بهداری، رفتیم به سمت دژبانی که باز هم لو رفتیم."
ناچار همان جا ماندیم.
بعد از نماز صبح، بابایی گفت: "پاشو!" ...
◀️ ادامه دارد ...
هر روز با ما باشید با یک قسمت از خاطرات قهرمان ملی "علی خوشلفظ" از جانبازان و شهدای همدانی در کتاب "وقتی مهتاب گم شد"؛ https://eitaa.com/salonemotalee/308
1_462892172.mp3
5.51M
#لالایی_فرشتهها
قسمت سی و سوم
قرائت قرآن : سوره واقعه (آیه۷۵ تا۸۰)
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/484
🇮🇷🇮🇷 وقتی مهتاب گم شد 🇮🇷🇮🇷
✒قسمت چهل و هشتم
قسمت قبل:https://eitaa.com/salonemotalee/479
فصل چهارم
نبرد تا آزادی خرمشهر(۸)
این بار مثل کسانی که از زندان فرار میکنند به سمت دیوار انتهای درمانگاه رفتیم.
من دستهایم را که سالم بود قلاب کردم و بابایی از دیوار بالا رفت.
بابایی هم با همان یک دست سالمش مرا با آن زخم باز بالا کشید.
افتادیم آن طرف دیوار.
رفتیم تا جایی که عرب دشداشهپوش و چفیه به سری دلش برای ما سوخت و ما را تا شادگان برد.
از آنجا هم سوار یک مینیبوس شدیم و به دارخوین رسیدیم.
در مسیر دیدم احمد بابایی خیلی ساکت است، پرسیدم: "برادر بابایی! خیلی در فکری!؟"
- آره! از تهران بهم زنگ زدند و گفتند؛ خدا بهت یک دختر داده.
- پس میخواهی از دارخوین بروی تهران!؟
- نه! میروم خط.
- اما شما با این وضعیت و زخم و شرایط سخت و بچهات!!!؟...
حرفم را برید و گفت: "تکلیف من اینجاست! آزادی خرمشهر از بچه من مهمتر است."
او هم مثل حبیب حرف میزد و مثل او دوستداشتنی بود. فقط لهجه شان فرق میکرد اما ایده و افکارشان کپی هم بود.
از دارخوین با یک تویوتا به انرژی اتمی رفتیم.
اول باقر سیلواری را دیدم.
- خوشلفظ خودتی!؟ مگه تو شهید نشدهای!؟ اسمت توی لیست مفقودالاثرهاست.
- میبینید که سر پایم. از حبیب چه خبر!؟
- حبیب هم زنده است اما مجروح! آوردنش عقب.
- الان کجاست؟ میخواهم ببینمش
- برای ادامه عملیات در گرمدشت دوباره برگشت خط
- آقاباقر! سرنوشت کانال گرمدشت چی شد؟
- خیلی شهید دادیم. آن قدر که وقتی برگشتیم شهدا را با کمپرسی برگرداندیم اما دوباره به شکل معجزه آسایی خط به دست ما افتاد و حالا هم حبیب رفته شناسایی برای ادامه از همانجا با کمک گردان مالک.
حبیب مظاهری و احمد بابایی به خط رفته بودند که بابایی با اصابت یک موشک آرپیجی درجا شهید میشود و حبیب ترکش میخورد.
این بار از سرش.
البته تا مدتها خبری از حبیب نبود.
همه فکر میکردند او هم شهید شده است.
اسم او هم در آمار شهدا آمده بود اما بعد از یک هفته بچهها او را با سر باندپیچی شده دیده بودند و این سومین مجروحیت او طی یک هفته عملیات برای آزادی خرمشهر بود...
◀️ ادامه دارد ...
هر روز با ما باشید با یک قسمت از خاطرات قهرمان ملی "علی خوشلفظ" از جانبازان و شهدای همدانی در کتاب "وقتی مهتاب گم شد"؛ https://eitaa.com/salonemotalee/308
1_463931649.mp3
6.87M
#لالایی_فرشتهها
قسمت سی و چهارم
قرائت قرآن : سوره واقعه (آیه۸۱تا۸۵)
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/487
🇮🇷🇮🇷 وقتی مهتاب گم شد 🇮🇷🇮🇷
✒قسمت چهل و نهم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/462
فصل چهارم
نبرد تا آزادی خرمشهر(۹)
ده دوازده شب و روز عملیات متوالی نای راه رفتن را برای هیچکس نگذاشته بود چه برسد به ادامه عملیات در مرحله جدید.
به نظرم خیلی ها مثل من سر دوراهی تردید گیر کرده بودند.
بمانند برای ادامه عملیات یا برگردند به شهرهایشان.
در این میان وضعیت گردان ما بدتر از بقیه بود.
از ۳۵۰ نفر ۲۵۰ نفر طی دو مرحله شهید و مجروح شده بودند.
آن صد نفر باقی همه خسته و درمانده به دنبال بهانه بودند برای رفتن به شهرهایشان.
گردان فرمانده هم نداشت همه فکر میکردند حبیب شهید شده.
من به غیر از اینها دو بهانه دیگر هم داشتم که وسوسهام میکرد؛ "حق من است که برگردم."
با خودم کلنجار میرفتم.
شاید باز دوباره القایی شیطان بود:
تو مجروح هستی. زخمت خوب نشده
تو حبیب را نداری که برایت هم فرمانده بود و هم مراد
از طرفی عذاب وجدان داشتم.
صحنه جان دادن خیلیها جلوی چشمم بود.
نمیتوانستم جبهه را رها کنم...
تا این که خبر رسید حاج احمد متوسلیان آمده تا برای بازماندگان گردانها صحبت کند.
آدم روانشناسی بود.
زمزمه رفتن و خالی کردن جبههها به گوشش رسیده بود و همین کافی بود که به رگ غیرتش بر بخورد و بیاید تا وجدانهای خسته و بهانهجوی ما را تکان بدهد.
بلندگو صدا کرد:
"برادرها همه داخل محوطه به خط شوند."
من از بهداری برمیگشتم، با پیراهن شلوار آبی رنگ بیمارستان و پانسمان تازه ای که روی زخم بازم را بسته بود.
دولا دولا میآمدم و ناخواسته تابلو شده بودم، تا رسیدم به محوطه.
بلندگو تکرار میکرد: "برادرها هرچه سریعتر به خط شوند"
رفتم توی صف.
حاج احمد پشت تریبون رفت و با تلاوت آیهای سخن خود را آغاز کرد:
"برادران! میدانم خستهاید. اما خرمشهر هنوز دست عراقیهاست. ناموس ما دست دشمن است. ما چه جوابی برای امام داریم؟ جواب شهدا را چه بدهیم؟...
این آخرین جملات را چند بار تکرار کرد و بغضش ترکید.
حاج صادق آهنگران، بلندگو را به دست گرفت و مداحی کرد و روضه خواند و همه گریه کردند.
مداحی که تمام شد، گردان ما یعنی همان ۱۰۰ نفر خسته امتحانهای خرداد ماه را بهانه کردند.
فقط من ماندم و باقر سیلواری و ۳ نفر دیگر.
باقر رفت و اطلاعات عملیات تیپ.
من دست به پهلو با آن سه نفر بر و بر همدیگر را نگاه کردیم.
رفتن همشهریهای من به همدان، من را هم برید.
برگشتم به سمت کارون.
لب آب به نخلی تکیه دادم و دوباره در افکار در هم خود غرق شدم.
حالا غیر از حاج احمد، حبیب هم جلوی چشمم میآمد.
تصویر خیالی حبیب حجت را بر من تمام کرد.
دلم یک باره آرام شد.
مصمم شدم که بمانم و حتی اگر نتوانم بجنگم آب به زخمیها برسانم.
چند روز بعد، چند اتوبوس از قم آمدند.
تعدادی از کادرهای باقیمانده سایر گردانها را هم به ما دادند.
گردان مسلم بن عقیل تازه متولد شد با یک فرمانده جدید ...
◀️ ادامه دارد ...
هر روز با ما باشید با یک قسمت از خاطرات قهرمان ملی "علی خوشلفظ" از جانبازان و شهدای همدانی در کتاب "وقتی مهتاب گم شد"؛ https://eitaa.com/salonemotalee/308
⏳سه دقیقه در قیامت⌛️
✒《 مقدمه 》
سال ۱۳۹۶ سفری به اصفهان داشتیم آنجا از یک دوست عزیز که از فرماندهان سپاه بود، شنیدم که ماجرای عجیبی برای همکارشان اتفاق افتاده.
ایشان می گفت: همکار ما جانباز و از مدافعین حرم است... که در جریان یک عمل جراحی برای مدت ۳ دقیقه از دنیا می رود و سپس با شوک ایجاد شده در اتاق عمل، دوباره به زندگی برمی گردد... اما در همین زمان کوتاه، چیزهایی دیده که درک آن برای افراد عادی خیلی سخت است! همکار ما برای چند نفر از رفقای صمیمی، ماجرایش را تعریف کرد، اما خیلی نمیخواست ماجرایش پخش شود. در ضمن، از زمانی که این اتفاق افتاده و از آن سوی هستی برگشته، اخلاق و رفتار فوق العاده خوبی پیدا کرده !
مشتاق دیدار این شخص شدم. تلفن تماس او را گرفتم و چندین بار زنگ زدم تا بالاخره گوشی را برداشت...
نتیجه چندین بار مصاحبه و چند سفر و دیدار و ... کتابی شد که در پیش روی شماست ...
البته ساعتها طول کشید تا ایشان را راضی کنیم که اجازه چاپ مطالب را بدهند ... در ضمن شرط ایشان برای چاپ کتاب، عدم ذکر راوی ماجرا بود.
لذا از بیان جزئیات و مشخصات و نام ایشان معذوریم...
در این کتاب سعی بر اختصار گویی بوده و برخی موارد که ایشان راضی به بیانش نبوده را حذف کردیم...
◀️ با ما همراه باشید ...
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/489
1_465642013.mp3
3.72M
#لالایی_فرشتهها
قسمت سی و پنجم
قرائت قرآن : سوره واقعه (آیه۸۶تا۸۹)
قسمت قبل:https://eitaa.com/salonemotalee/484
🇮🇷🇮🇷 وقتی مهتاب گم شد 🇮🇷🇮🇷
✒قسمت پنجاهم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/485
فصل چهارم
نبرد تا آزادی خرمشهر(۱۰)
با نیروهای جدید گردان هیچ حرفی از گذشته و کارم در اطلاعات عملیات نگفتم.
تسلیم قضا و مشیت الهی شدم.
فقط گاهی پهلویم از درد تیر میکشید که مینشستم و گاهی هم خونابه به پیراهنم میزد.
فرمانده مرا به عنوان یک تیر انداز ساده به گروهان دوم داد.
کار ما از ۲۲ اردیبهشت تا ۸ روز فقط سازماندهی، آموزش در روز و شب، توجیه و هماهنگی بود.
کمکم زخمم خوبتر شد.
اگرچه تحرک قبل را نداشتم.
گمنامی را یک امتحان درونی از خود می میدانستم.
باید این بار در کمال گمنامی و بینام و نشان، برای آزادی خرمشهر بجنگم.
از طرح مانور خودمان و حتی تیپ هم مطلع بودم.
میدانستم که ادامه عملیات از همان کانال گرمدشت است.
سایر گردانها باید به موازات خط مرزی به سمت جاده آسفالته شلمچه بصره میرفتند.
از این جاده بود که کار گردان مسلم بن عقیل آغاز میشد.
ما باید دژ روی جاده را میشکستیم و مستقیم میرفتیم به سمت نهر خین تا بچسبیم به اروند رود.
با این کار عراقیها قیچی میشدند و همگی آنها در محاصره خرمشهر میماندند.
اگر طرح با موفقیت اجرا میشد، نتیجهاش تسخیر خرمشهر بود و اگر ما در هر کدام از این دو سه گام گیر میکردیم، شرایط به نفع دشمن معکوس میشد.
به دلیل کمبود نیرو، گردان ما با گردان های تیپ ۲۱ حمزه از ارتش ادغام شد.
در سازماندهی، از فرمانده تا پایین، یک ارتشی فرمانده میشد و یک سپاهی معاون یا برعکس.
در این ده روز دشمن هم کاملاً دست ما را خوانده بود.
به خوبی فرصت مستحکم کردن موانع را پیدا کرده بود.
عصر روز ۳۰ اردیبهشت سوار کامیونها از انرژی اتمی به سمت گرمدشت راه افتادیم.
وقتی به گرمدشت رسیدیم، صحنه عوض شده بود.
کانال گرمدشت و خاکریز دوجداره آن، یعنی همان نقطهای که من مجروح شده بودم، به طور کامل به دست نیروهای ما افتاده بود و بچهها به مرز رسیده بودند.
نماز مغرب و عشا را خواندیم.
شام سبکی خوردیم.
دسته جمعی زیارت عاشورا خواندیم.
آن شب غوغایی بود در آن دشت...
عملیات توسط سایر گردانها به سمت جاده شلمچه آغاز شده بود.
گردان ما باید انتظار می کشید تا بچهها رخنه ای در جاده شلمچه ایجاد کنند و این سرپلی بشود برای عبور گردان ما.
شب از نیمه گذشته بود.
صدای انفجار از دوردست ها میآمد.
عدهای در آغوش هم اشک میریختند و از هم قول شفاعت میگرفتند.
عدهای در همان تاریکی با عجله وصیتنامه مینوشتند...
شامگاه ۳۱ اردیبهشت سوار نفربرها شدیم...
◀️ ادامه دارد ...
هر روز با ما باشید با یک قسمت از خاطرات قهرمان ملی "علی خوشلفظ" از جانبازان و شهدای همدانی در کتاب "وقتی مهتاب گم شد"؛ https://eitaa.com/salonemotalee/308
⏳سه دقیقه در قیامت⌛️
🌺 قسمت اول:
🖋دیدار حضرت عزرائیل
پسری بودم که در مسجد و پای منبرها بزرگ شدم ...در خانوادهای مذهبی رشد کردم و در پایگاه بسیج یکی از مساجد شهر فعالیت داشتم. در دوران مدرسه و سالهای پایانی دفاع مقدس، شب و روز ما حضور در مسجد بود.
سالهای آخر دوران دفاع مقدس، با اصرار و التماس و دعا و ناله به درگاه خداوند، سرانجام توانستم برای مدتی کوتاه، حضور در جمع رزمندگان اسلام و فضای معنوی جبهه را تجربه کنم...
راستی ... من در آن زمان در یکی از شهرستانهای کوچک استان اصفهان زندگی می کردم... دوران جبهه و جهاد برای من خیلی زود تمام شد و حسرت شهادت بر دل من ماند...
اما از آن روز، تمام تلاش خود را در راه کسب معنویت انجام می دادم.
میدانستم که شهدا، قبل از جهاد اصغر، در جهاد اکبر موفق بودند، لذا در نوجوانی تمام همت من این بود که گناه نکنم...
وقتی به مسجد میرفتم، سرم پایین بود که یک وقت نگاهم با نامحرم برخورد نداشته باشد...
یک شب با خدا خلوت کردم و خیلی گریه کردم... در همان حال و هوای هفده سالگی، از خدا خواستم تا من، آلوده به این دنیا و زشتی ها و گناهان نشوم...
بعد با التماس از خدا خواستم که مرگ مرا زودتر برساند...
گفتم: من نمیخواهم باطن آلوده داشته باشم... من می ترسم به روزمرگی دنیا مبتلا شوم و عاقبت خودم را تباه کنم. لذا به حضرت عزرائیل التماس می کردم که زودتر به سراغم بیاید!
چند روز بعد، با دوستان مسجدی پیگیری کردیم تا یک کاروان مشهد برای اهالی محل و خانواده شهدا راه اندازی کنیم ...
با سختی فراوان، کارهای این سفر را انجام دادم و قرار شد، قبل از ظهر پنجشنبه، کاروان ما حرکت کند...
روز چهارشنبه، با خستگی زیاد از مسجد به خانه آمدم ... قبل از خواب، دوباره به یاد حضرت عزرائیل افتادم و شروع به دعا برای نزدیکی مرگ کردم...
البته آن زمان سن من کم بود و فکر میکردم کار خوبی می کنم ... نمی دانستم که اهل بیت ما هیچگاه چنین دعایی نکرده اند... آنها دنیا را پلی برای رسیدن به مقامات عالیه در آخرت می دانستند...
خسته بودم و سریع خوابم برد ... نیمه های شب بیدار شدم و نماز شب خواندم و خوابیدم.
بلافاصله دیدم جوانی بسیار زیبا بالای سرم ایستاده ... از هیبت و زیبایی او از جا بلند شدم...
باادب سلام کردم.
ایشان فرمود: با من چه کار داری؟ چرا اینقدر طلب مرگ می کنی؟ هنوز نوبت شما نرسیده ...
فهمیدم ایشان حضرت عزرائیل است. ترسیده بودم... اما با خودم گفتم: اگر ایشان اینقدر زیبا و دوست داشتنی است، پس چرا مردم از او میترسند؟!...
می خواستند بروند که با التماس جلو رفتم و خواهش کردم مرا ببرند ... التماس های من بی فایده بود. با اشاره حضرت عزرائیل برگشتم به سر جایم و گویی محکم به زمین خوردم!
در همان عالم خواب ساعتم را نگاه کردم. راس ساعت ۱۲ ظهر بود. هوا هم روشن بود. موقع زمین خوردن، نیمه چپ بدن من به شدت درد گرفت... در همان لحظات از خواب پریدم... نیمه شب بود.
می خواستم بلند شوم اما نیمه چپ بدن من شدیداً درد میکرد!!
خواب از چشمانم رفت. این چه رویایی بود؟ واقعاً من حضرت عزرائیل را دیدم. ایشان چقدر زیبا بود!
روز بعد، از صبح زود دنبال کار سفر مشهد بودم... همه سوار اتوبوس ها بودند... که متوجه شدم رفقای من، حکم سفر را از سپاه شهرستان نگرفتهاند...
سریع موتور پایگاه را روشن کردم و با سرعت به سمت سپاه رفتم...
در مسیر برگشت، سر یک چهارراه، راننده پیکان بدون توجه به چراغ قرمز جلو آمد و به شدت از سمت چپ با من برخورد کرد...
◀️ ادامه دارد...
با ما همراه باشید. هر روز با یک قسمت از داستان واقعی و تاثیرگذار " سه دقیقه در قیامت "
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/492