🌺ولایت و اهلبیت(ع) در دعاهای رجب(۶) 🌸در دعای پنجم ماه رجب که مرحوم محدث قمی(ره) نقل می‌کند و از ناحیه مقدسه وارد شده است، می‌خوانیم: «المُعلِنونَ لِعَظَمَتِك؛ و آنان که اعلان‌کنندگان عظمت تواَند» 🔶اهلبیت(ع) عظمت حق تعالی را اعلان می کنند؛ همچنانکه در برخی از روایات وارد شده است: 🔸به نقل امام باقر(ع)،،امير المؤمنين (ع) هفت روز بعد از وفات پيغمبر (ص) در خطبه كه آن را خواند و آن در هنگامى بود كه از جمع قرآن فارغ شده بود فرمود: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي مَنَعَ الْأَوْهَامَ‌ أَنْ‌ تَنَالَ إِلَّا وُجُودَهُ وَ حَجَبَ الْعُقُولَ أَنْ تَتَخَيَّلَ ذَاتَهُ لِامْتِنَاعِهَا مِنَ الشَّبَهِ وَ التَّشَاكُلِ بَلْ هُوَ الَّذِي لَا يَتَفَاوَتُ فِي ذَاتِهِ وَ لَا يَتَبَعَّضُ بِتَجْزِئَةِ الْعَدَدِ فِي كَمَالِهِ فَارَقَ الْأَشْيَاءَ لَا عَلَى اخْتِلَافِ الْأَمَاكِنِ وَ يَكُونُ فِيهَا لَا عَلَى وَجْهِ الْمُمُازَجَةِ وَ عَلِمَهَا لَا بِأَدَاةٍ لَا يَكُونُ الْعِلْمُ إِلَّا بِهَا وَ لَيْسَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ مَعْلُومِهِ عِلْمُ غَيْرِهِ بِهِ كَانَ عَالِماً بِمَعْلُومِهِ إِنْ قِيلَ كَانَ فَعَلَى تَأْوِيلِ أَزَلِيَّةِ الْوُجُودِ وَ إِنْ قِيلَ لَمْ يَزَلْ فَعَلَى تَأْوِيلِ نَفْيِ الْعَدَمِ فَسُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى عَنْ قَوْلِ مَنْ عَبَدَ سِوَاهُ وَ اتَّخَذَ إِلَهاً غَيْرَهُ عُلُوّاً كَبِيراً نَحْمَدُهُ بِالْحَمْدِ الَّذِي ارْتَضَاهُ مِنْ خَلْقِهِ وَ أَوْجَبَ قَبُولَهُ عَلَى نَفْسِهِ (الکافی، ج۸،، ص 18)؛ حمد براى خدائى كه خيال ها را عاجز گردانيده از آنكه بيابند مگر هستى و وجود او را و عقلها را منع كرده از آنكه ذاتش را تخيل كنند بجهت امتناع آن از شباهت و شكل بلكه او همانست كه در ذاتش تفاوت نكرده و در كمالش بمجزى شدن عدد متبعض نشده از چيزها مفارقت نموده نه بطور اختلاف مكانها و در آنها تمكن بهم رسانيده و جا گرفته نه بوضع ممازجت و آميزش و آنها را دانسته نه بواسطه ادات و آلت كه دانش نميباشد مگر بآن و ميان او و ميان معلومش علمى غير از آن جناب نيست اگر گفته شود كه بود بنا بر ازليت و تأويل هميشگى هستى است و اگر گفته شود كه زائل و برطرف نشد بنا بر تأويل نبودن نيستى است و پاك و منزه است آن جناب و برتر از گفتار كسى كه جز او را پرستيده و خدائى را غير از او فرا گرفته برترى بزرگ ستايش ميكنم او را بستايشى كه آن را از براى آفريدگانش پسنديده و قبول آن را بر خود واجب گردانيده و شهادت ميدهم كه نيست خدائى مگر خدا در حالى كه تنها است و او را شريكى نيست. التوحيد (للصدوق) ؛ ؛ ص78

🔸عنْ أَبِي الْمُعْتَمِرِ مُسْلِمِ بْنِ أَوْسٍ قَالَ: حَضَرْتُ مَجْلِسَ عَلِيٍّ ع فِي جَامِعِ الْكُوفَةِ فَقَامَ إِلَيْهِ رَجُلٌ مُصْفَرُّ اللَّوْنِ كَأَنَّهُ مِنْ مُتَهَوِّدَةِ الْيَمَنِ فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ صِفْ لَنَا خَالِقَكَ وَ انْعَتْهُ لَنَا كَأَنَّا نَرَاهُ وَ نَنْظُرُ إِلَيْهِ فَسَبَّحَ عَلِيٌّ ع رَبَّهُ وَ عَظَّمَهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ قَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هُوَ أَوَّلٌ بِلَا بَدِي‌ءٍ مِمَّا وَ لَا بَاطِنٍ فِيمَا وَ لَا يَزَالُ مَهْمَا وَ لَا مُمَازِجٍ مَعَ مَا وَ لَا خَيَالٍ وَهْماً لَيْسَ بِشَبَحٍ فَيُرَى وَ لَا بِجِسْمٍ فَيَتَجَزَّأَ وَ لَا بِذِي غَايَةٍ فَيَتَنَاهَى وَ لَا بِمُحْدَثٍ فَيُبْصَرَ وَ لَا بِمُسْتَتِرٍ فَيُكْشَفَ وَ لَا بِذِي حُجُبٍ فَيُحْوَى‌ كَانَ وَ لَا أَمَاكِنَ تَحْمِلُهُ أَكْنَافُهَا وَ لَا حَمَلَةَ تَرْفَعُهُ بِقُوَّتِهَا وَ لَا كَانَ بَعْدَ أَنْ لَمْ يَكُنْ بَلْ حَارَتِ الْأَوْهَامُ أَنْ تُكَيِّفَ الْمُكَيِّفَ لِلْأَشْيَاءِ وَ مَنْ لَمْ يَزَلْ بِلَا مَكَانٍ وَ لَا يَزُولُ بِاخْتِلَافِ الْأَزْمَانِ وَ لَا يَنْقَلِبُ شَأْناً بَعْدَ شَأْنٍ‌ الْبَعِيدُ مِنْ حَدْسِ‌ الْقُلُوبِ‌ الْمُتَعَالِي عَنِ الْأَشْيَاءِ وَ الضُّرُوبِ الْوَتْرُ عَلَّامُ الْغُيُوبِ فَمَعَانِي الْخَلْقِ عَنْهُ مَنْفِيَّةٌ وَ سَرَائِرُهُمْ عَلَيْهِ غَيْرُ خَفِيَّةٍ الْمَعْرُوفُ بِغَيْرِ كَيْفِيَّةٍ لَا يُدْرَكُ بِالْحَوَاسِ‌ وَ لَا يُقَاسُ بِالنَّاسِ وَ لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ وَ لَا تُحِيطُ بِهِ الْأَفْكَارُ وَ لَا تُقَدِّرُهُ الْعُقُولُ وَ لَا تَقَعُ عَلَيْهِ الْأَوْهَامُ‌ فَكُلُّ مَا قَدَّرَهُ عَقْلٌ أَوْ عُرِفَ لَهُ مِثْلٌ فَهُوَ مَحْدُودٌ وَ كَيْفَ يُوصَفُ بِالْأَشْبَاحِ وَ يُنْعَتُ بِالْأَلْسُنِ الْفِصَاحِ مَنْ لَمْ يَحْلُلْ فِي الْأَشْيَاءِ فَيُقَالَ هُوَ فِيهَا كَائِنٌ وَ لَمْ يَنْأَ عَنْهَا فَيُقَالَ هُوَ عَنْهَا بَائِنٌ وَ لَمْ يَخْلُ مِنْهَا فَيُقَالَ أَيْنَ وَ لَمْ يَقْرُبْ مِنْهَا بِالالْتِزَاقِ وَ لَمْ يَبْعُدْ عَنْهَا بِالافْتِرَاقِ بَلْ هُوَ فِي الْأَشْيَاءِ بِلَا كَيْفِيَّةٍ وَ هُوَ أَقْرَبُ إِلَيْنَا مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ وَ أَبْعُدْ مِنَ الشَّبَهِ مِنْ كُلِّ بَعِيدٍ لَمْ يَخْلُقِ الْأَشْيَاءَ مِنْ أُصُولٍ أَزَلِيَّةٍ وَ لَا مِنْ أَوَائِلَ كَانَتْ قَبْلَهُ بَدِيَّةٍ بَلْ خَلَقَ مَا خَلَقَ وَ أَتْقَنَ خَلْقَهُ وَ صَوَّرَ مَا صَوَّرَ فَأَحْسَنَ صُورَتَهُ فَسُبْحَانَ مَنْ تَوَحَّدَ فِي عُلُوِّهِ فَلَيْسَ لِشَيْ‌ءٍ مِنْهُ امْتِنَاعٌ وَ لَا لَهُ بِطَاعَةِ أَحَدٍ مِنْ خَلْقِهِ انْتِفَاعٌ إِجَابَتُهُ لِلدَّاعِينَ سَرِيعَةٌ وَ الْمَلَائِكَةُ لَهُ فِي السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ مُطِيعَةٌ كَلَّمَ‌ مُوسى‌ تَكْلِيماً بِلَا جَوَارِحَ وَ أَدَوَاتٍ وَ لَا شَفَةٍ وَ لَا لَهَوَاتٍ‌ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى عَنِ الصِّفَاتِ فَمَنْ زَعَمَ أَنَّ إِلَهَ الْخَلْقِ مَحْدُودٌ فَقَدْ جَهِلَ الْخَالِقَ الْمَعْبُودَ.( التوحيد (للصدوق)، ص: ۷۸-۷۹) 🔷باید توجه داشت که اعلان و نشان دادن عظمت الهی: اولاً: به میزان طاقت بشری است؛ یعنی هرچند که انسان توان ادراک ذات و اکتناه آن را ندارد و نمی تواند به کُنه هستی و حقیقت وجود خداوند راه یابد، لیکن راه معرفت او به طور کامل بسته نیست و اجمالا می تواند شناختی پیدا کند. ثانیا: در حد مفاهیم حصولی است؛ چرا که ذات الهی و صفات ذات، حقیقت محض و نامحدودند و نه مشهودند و نه مورد تکلیف حضوری. از این رو، عناوین بیانگر خدای متعال و اسما و صفات الهی، حصولی بوده و برهان‌پذیر و مورد تکلیف‌اند. ثالثا: باید میان مقام ذات، مقام صفات ذات و مقام فعل و صفات فعل تفکیک کرد. در نتیجه شهود اوصاف نامحدود ذات، مانند مشاهده حضوری خود ذات، ممتنع است و شهود این دو منطقه از نظر علم حضوری محال است؛ اما ادراک آن با علم حصولی و ترتیب اثرعملی برای فهم حصولی، هیچ محذوری ندارد، بلکه بدان ترغیب شده است. (حضرت استاد آیت الله جوادی آملی در ذیل آیه ۲۸ کهف -ج۵۱ تسنیم- مطالب ارزشمندی دارند که مطالعه آن سودمند است) #رجب ✅کانال سلسبیل معرفت👇👇👇 🌸@salsabilmarifat

🌺ولایت و اهلبیت(ع) در دعاهای رجب(۷) 🌸در دعای پنجم ماه رجب که مرحوم محدث قمی(ره) نقل می‌کند و از ناحیه مقدسه است، می‌خوانیم: «أسألُك بِما نَطَقَ فيهِم مِن مَشيتِك؛ از تو درخواست مى‌نمایم به مشیّت و اراده‌ات که [به ایشان تعلّق گرفت و] در آنان به سخن درآمد» 🔶«نطق» همچنانکه به معنای سخن گفتن بکار می رود، به معنای روشن کردن نیز بکار می‌رود، گفته می‌شود: نطق الکتاب بیّن و اوضح». (المصباح المنیر، ج۲،ص۶۱۱) 🔶مشیت به معنای اراده است. 🔶ظاهراً «من» بیانیه برای مای موصوله در «بما» است. در نتیجه معنای عبارت به این صورت است:«تو را سوگند می‌دهم به مشیت و اراده تو که در آنان ظهور پیدا کرده و روشن است» 🔷در این فراز دو نکته مهم وجود دارد: 🔹۱.سوگند به مشیت الهی؛ همچنانکه در برخی از دعاها مانند دعای سمات نقل شده است: « وَ بِمَشِيَّتِكَ‌ الَّتِي دَانَ‌ لَهَا الْعَالَمُون‌» (مصباح المتهجد و سلاح المتعبد ؛ ج‌1 ؛ ص417) بدیهی است که می توان خدای متعال را به اسما و صفاتش سوگند داد و یکی از صفات الهی، مشیت و اراده است. 🔹۲. مشیت خدا، در اهلبیت(ع) است؛ یعنی جلوه و مظهر مشیت خدای متعال، مشیت اهلبیت(ع) است. به بیان دیگر، خدای متعال مشیت خود را از راه اهلبیت(ع) نشان می‌دهد. از سوی دیگر، اهلبیت(ع) به جهت فنا در حق، جز خواسته خدای سبحان، خواسته‌ای ندارند. با توجه به اینکه مشیت، صفت فعلی است و صفت فعلی و خارج از ذات است، در موجود ممکن، مظهر و ظهور دارد و قلوب اهل بیت ( علیهم السلام ) مظهر این صفت است. گفتنی است که مشیت الهی، گستره فراوانی از فعل و قول و تقریر نیز تشریع و تکوین و همچنین نشئه دنیا و آخرت را شامل می‌شود که مجال پرداختن به آن نیست. این موضوع، آثار فراوان معرفتی در حوزه‌های گوناگون (بخش‌های گوناگون کلام، فقه و ...) دارد که در این مجال نمی‌توان به آنها پرداخت. 🔶برخی از روایاتی که فراز یاد شده را تایید کرده و توضیح می‌دهد، عبارت‌اند از: 🔸یکم: در زیارت جامعه کبیره وارد شده است: إِرَادَةُ الرَّبِ‌ فِي مَقَادِيرِ أُمُورِهِ تَهْبِطُ إِلَيْكُمْ وَ تَصْدُرُ مِنْ بُيُوتِكُم‌ (الكافي ؛ ج‌4 ؛ ص577) 🔸دوم: از امام صادق(ع) نقل شده است: «إِنَّ الْإِمَامَ وَكْرٌ لِإِرَادَةِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ» (بحار الأنوار ؛ ج‌25 ؛ ص385) «وکر» به معنای «آشیانه» است و مفاد روایت این است که دل امام، آشیانه اراده خدای عزوجل است و امام، اراده نمی‌کند جز خدا اراده کند. 🔸سوم: عَنْ أَبِي نُعَيْمٍ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ الْأَنْصَارِيِّ قَالَ‌ وَجَّهَ قَوْمٌ مِنَ الْمُفَوِّضَةِ وَ الْمُقَصِّرَةِ كَامِلَ بْنَ إِبْرَاهِيمَ الْمَدَنِيَّ إِلَى أَبِي مُحَمَّدٍ ع قَالَ كَامِلٌ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي أَسْأَلُهُ لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ عَرَفَ مَعْرِفَتِي وَ قَالَ بِمَقَالَتِي قَالَ فَلَمَّا دَخَلْتُ عَلَى سَيِّدِي أَبِي مُحَمَّدٍ ع نَظَرْتُ إِلَى ثِيَابٍ بَيَاضٍ نَاعِمَةٍ عَلَيْهِ فَقُلْتُ فِي نفْسِي وَلِيُّ اللَّهِ وَ حُجَّتُهُ يَلْبَسُ النَّاعِمَ مِنَ الثِّيَابِ وَ يَأْمُرُنَا نَحْنُ بِمُوَاسَاةِ الْإِخْوَانِ وَ يَنْهَانَا عَنْ لُبْسِ مِثْلِهِ فَقَالَ مُتَبَسِّماً يَا كَامِلُ وَ حَسَرَ عَنْ ذِرَاعَيْهِ فَإِذَا مِسْحٌ أَسْوَدُ خَشِنٌ عَلَى جِلْدِهِ فَقَالَ هَذَا لِلَّهِ وَ هَذَا لَكُمْ فَسَلَّمْتُ وَ جَلَسْتُ إِلَى بَابٍ عَلَيْهِ سِتْرٌ مُرْخًى فَجَاءَتِ الرِّيحُ فَكَشَفَتْ طَرَفَهُ فَإِذَا أَنَا بِفَتًى كَأَنَّهُ فِلْقَةُ قَمَرٍ مِنْ أَبْنَاءِ أَرْبَعِ سِنِينَ أَوْ مِثْلِهَا. فَقَالَ لِي‌ يَا كَامِلَ بْنَ إِبْرَاهِيمَ فَاقْشَعْرَرْتُ مِنْ ذَلِكَ وَ أُلْهِمْتُ أَنْ قُلْتُ لَبَّيْكَ يَا سَيِّدِي فَقَالَ جِئْتَ إِلَى وَلِيِّ اللَّهِ وَ حُجَّتِهِ وَ بَابِهِ تَسْأَلُهُ هَلْ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ عَرَفَ مَعْرِفَتَكَ وَ قَالَ بِمَقَالَتِكَ فَقُلْتُ إِي وَ اللَّهِ قَالَ إِذَنْ وَ اللَّهِ يَقِلُّ دَاخِلُهَا وَ اللَّهِ إِنَّهُ لَيَدْخُلُهَا قَوْمٌ يُقَالُ لَهُمُ الْحَقِّيَّةُ قُلْتُ يَا سَيِّدِي وَ مَنْ هُمْ قَالَ قَوْمٌ مِنْ حُبِّهِمْ لِعَلِيٍّ يَحْلِفُونَ بِحَقِّهِ وَ لَا يَدْرُونَ مَا حَقُّهُ وَ فَضْلُهُ. ثُمَّ سَكَتَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ عَنِّي سَاعَةً ثُمَّ قَالَ وَ جِئْتَ تَسْأَلُهُ عَنْ مَقَالَةِ الْمُفَوِّضَةِ كَذَبُوا بَلْ‌ قُلُوبُنَا أَوْعِيَةٌ لِمَشِيَّةِ اللَّهِ فَإِذَا شَاءَ شِئْنَا وَ اللَّهُ يَقُولُ‌ وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ‌. ‌( الغيبة (للطوسي)/ كتاب الغيبة للحجة ؛ النص ؛ ص246-۲۴۷۷).

مفاد روایت این است که در دوران زندگی امام عسکری (علیه السلام) گروهی از معتقدان به تفویض نماینده ای برگزیدند تا به حضور آن حضرت برسد و در این باره از آن امام همام (علیه السلام) سؤال کند. هنگامی که نماینده آنان به حضور امام عسکری (علیه السلام) رسید، آن حضرت (علیه السلام) سرگرم جواب دادن به پرسش های دیگران بود؛ ناگاه بادی وزید و پرده کنار رفت و کودک خردسالی در حدود چهار ساله(حضرت ولی‌عصر-عج الله تعالی فرجه الشریف) نمایان شد. تا آن شخص چشمش به کودک افتاد، آن کودک فرمود که تو آمده ای تا درباره اعتقاد مفوّضه سؤال کنی؛ آنان دروغ می گویند [خدای سبحان کاری را به ما واگذار نکرده است ]، بلکه قلوب ما ظرف اراده حق متعالی است، هنگامی که خدا خواست، ما می‌خواهیم. #رجب ✅کانال سلسبیل معرفت👇👇👇 🌸@salsabilmarifat

🌺ولایت و اهلبیت(ع) در دعاهای رجب(۸) 🌸در دعای پنجم ماه رجب که مرحوم محدث قمی(ره) نقل می‌کند و از ناحیه مقدسه (حضرت ولی عصر-عجل الله تعالی فرجه الشریف-)است، می‌خوانیم: «فَجَعَلتَهُم مَعادِنَ لِكلِماتِك؛ پس بدین جهت آنان را معدن‌های کلمات خود قرار دادی» 🔺«عدن» استقرار و ثَبات است . واژه « معدن » نیز از این ریشه است که جای استقرار جواهرات و سنگ های قیمتی یا مواد ارزشمند دیگر است. «کلمات» از ریشه «کلم» به معنای ابراز امر باطن به هر وسیله باشد(التحقیق، ج۱۰،ص۱۰۷). از این رو، «کلمه» بر چیز پنهانی دلالت دارد، چه آن از سنخ معنا باشد، همانند دلالت الفاظ بر معانی، یا حقیقت وجودی تکوینی که دلالت بر امر غیبی کند، همانند وجود خارجی اشیاء که بر خدای متعال و اوصاف الهی دلالت کند و آیه و دلیل بر حق تعالی است. منظور از «کلمات» در این فراز ، معنای دوم(حقایق وجودی) است؛ همچنانکه قرآن کریم، موجودات هستی را کلمات الهی می‌نامد: «وَ لَوْ أَنَّ مٰا فِي اَلْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلاٰمٌ وَ اَلْبَحْرُ يَمُدُّهُ مِنْ بَعْدِهِ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ مٰا نَفِدَتْ كَلِمٰاتُ‌ اَللّٰهِ إِنَّ اَللّٰهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ‌» (لقمان: ۲۷) و در میان کلمات، حضرت عیسی (ع) به جهت آفرینش خاص، به صورت ویژه «کلمه الله» است و بهتر خدای متعال و اوصافش را نشان می‌دهد: «إِنَّمَا الْمَسِيحُ‌ عِيسَى‌ ابْنُ‌ مَرْيَمَ‌ رَسُولُ‌ اللَّهِ‌ وَ كَلِمَتُهُ‌ أَلْقاها إِلى‌ مَرْيَمَ‌ وَ رُوحٌ‌ مِنْهُ‌ ...» (نساء: 171) و «إِذْ قالَتِ‌ الْمَلائِكَةُ يا مَرْيَمُ‌ إِنَ‌ اللَّهَ‌ يُبَشِّرُكِ‌ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ‌ اسْمُهُ‌ الْمَسِيحُ‌ عِيسَى‌ ابْنُ‌ مَرْيَمَ‌ وَجِيهاً فِي‌ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ مِنَ‌ الْمُقَرَّبِينَ‌» (آل عمران: ۴۵) 🔶اینکه «اهلبیت(ع) معدن کلمات الهی» هستند، ظاهرا به معنای وساطت فیض است، یعنی فیض الهی نسبت به وجودات از طریق اهلبیت (ع) نازل می‌شود. در حقیقت، اهلبیت(ع)، حلقه واسطه میان خدای متعال به عنوان واجب الوجود و ممکنات(کلمات الهی) هستند؛گرچه خود، ممکن الوجودند. با این توضیح روشن می‌شود که چرا امام(ع) پس از فراز پیشین: «أسألُك بِما نَطَقَ فيهِم مِن مَشيتِك» و در تفریع بر آن جمله، می‌فرماید: «فَجَعَلتَهُم مَعادِنَ لِكلِماتِك». 🔷در برخی از روایات دیگر نیز این تعبیر بکار رفته است، مانند آنکه امام رضا(ع) در دعای بر حضرت ولیّ‌عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف)، دعا بر امامان(ع) را یاد می‌کند: «وَ صَلِّ عَلَى آبَائِهِ الطَّاهِرِينَ الْأَئِمَّةِ الرَّاشِدِينَ اللَّهُمَّ فَإِنَّهُمْ مَعَادِنُ‌ كَلِمَاتِك‌( بحار الأنوار؛ ج‌92 ؛ ص335) 🔶روایات فراوانی در این موضوع وجود دارد که به مناسبت در فرازهای بعدی به آنها اشاره خواهد شد، در این فراز به یک روایت بسنده می‌شود. ✅کانال سلسبیل معرفت👇👇👇 🌸@salsabilmarifat

🌺ولایت و اهلبیت(ع) در دعاهای رجب(۹) 🌸در دعای پنجم ماه رجب که مرحوم محدث قمی(ره) نقل می‌کند و از ناحیه مقدسه (حضرت ولی عصر-عجل الله تعالی فرجه الشریف-)است، می‌خوانیم: «و أركاناً لِتَوحيدِك؛ و آنها را پایه‌هاى توحید خود گردانیدی» 🔺مراد از توحید در این جمله، توحید افعالی خدا است، زیرا أولاً وحدت سیاق (معادن کلمات الهی بودن، ارکان توحید و آیات و مقامات او قرار گرفتن) تنها با توحید افعالی سازگار است. ثانیاً «تعطیل» تنها در باره افعال الهی توهّم میشود که آن نیز با گسترش فیض در علم و عین نفی شده است؛ اما تعطیل در ذات اقدس الهی و نیز در اوصاف ذاتی وی که عین ذات اوست، اصلاً توهّم نمی شود».( ادب فنای مقربان جلد 4 ص 309) 🔺افزون بر اینکه، رکن بودن در مرتبه توحید ذاتی و صفاتی معنا ندارد. همچنانکه سیاق فرازهای پیشین نیز درباره توحید افعالی است. 🔺این فراز، عطف بر «فَجَعَلتَهُم مَعادِنَ لِكلِماتِك» است که تفریع بر فراز پیشین: «أسألُك بِما نَطَقَ فيهِم مِن مَشيتِك» است. از این رو، نتیجه تجلی مشیت الهی در اهلبیت(ع) به این است که اهلبیت(ع)، مظهر توحیدند. 🔺اهلبیت(ع) نه تنها تمام وجودشان (وجود، فعل و قول) وابسته به حق تعالی است و نیز به خدا دعوت می کنند و همه کارهایشان برای خدا است؛ بلکه خدای متعال رحمت رحمانیه و رحیمیه اش را با واسطه اهلبیت(ع) به موجودات می‌رساند. به بیان دیگر،اهلبیت(ع) رکن تکوینی توحید در مقام فعل هستند؛ یعنی اگر آنها نمی بودند(خدای سبحان آنها را خلق نمی کرد) یکتایی و یگانگی او جلوه ای نمی داشت و تحقق نمی یافت. 🔺باید توجه داشت که اگر چیزی رکن توحید شمرده شد، آن چیز هیچ هویتی از خود نداشته و فانی محض در اسمی از اسمای حسنای الهی است و تنها مظهریت آن اسم را داراست که این مظهریت محض، جز صورت مرآتی نیست و بازگشت چنین آینه داری، به این است که خداوندِ واحد بر اثر ظهور خاص خود در انسان کامل معصوم (علیه السلام) که هیچ سهمی برای مظهر نمانده و تمام ظهور مختص همان خدای ظاهر است، رکن توحید خود است، پس خدای واحد، رکن رکین توحید است؛ نه انسان موحّد، هرچند جزو مخلَصان (به فتح) باشد. (ر.ک: ادب فنای مقربان جلد 4ص30۸-۳۰۹). 🔺در زیارت جامعه کبیره از سویی شبیه به فراز یاد شده آمده است: «وَ أَرْكَاناً لِتَوْحِيدِهِ» از سوی دیگر، محوریت حق تعالی در اهلبیت(ع) بیان شده است: «السَّلَامُ عَلَى الدُّعَاةِ إِلَى اللَّهِ وَ الْأَدِلَّاءِ عَلَى مَرْضَاةِ اللَّهِ وَ الْمُسْتَقِرِّينَ فِي أَمْرِ اللَّهِ وَ التَّامِّينَ فِي مَحَبَّةِ اللَّهِ وَ الْمُخْلِصِينَ فِي تَوْحِيدِ اللَّهِ وَ الْمُظْهِرِينَ لِأَمْرِ اللَّهِ وَ نَهْيِهِ وَ عِبَادِهِ... إِلَى‌ اللَّهِ‌ تَدْعُونَ‌ وَ عَلَيْهِ تَدُلُّونَ وَ بِهِ تُؤْمِنُونَ وَ لَهُ تُسَلِّمُونَ وَ بِأَمْرِهِ تَعْمَلُونَ وَ إِلَى سَبِيلِهِ تُرْشِدُونَ وَ بِقَوْلِهِ تَحْكُمُون‌...» از سوی سوم، وساطت فیض و تجلی توحید بیان شده است: «بِكُمْ فَتَحَ اللَّهُ وَ بِكُمْ‌ يَخْتِمُ‌ وَ بِكُمْ‌ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ* وَ بِكُمْ‌ يُمْسِكُ السَّماءَ أَنْ تَقَعَ عَلَى الْأَرْضِ إِلَّا بِإِذْنِهِ‌ وَ بِكُمْ يُنَفِّسُ الْهَمَّ وَ يَكْشِفُ الضُّرَّ» (تهذيب الأحكام ؛ ج‌6 ؛ ص98-۹۹) #رجب ✅کانال سلسبیل معرفت👇👇👇 🌸@salsabilmarifat

با سلام و تبریک حلول ماه شعبان المعظم و تهنیت و تبریک ایام 🌹 ماه خوبان ماه شعـــبان می رسد موسم گل های بسـتان می رسد شاخ طوبی سر زد از خلـد برین مژده اینک ماه غفـــــران می رسد مولد بوالفضل و سجاد و حسین یاورانی بهــــــــــــر قرآن می رسد زاد روز مهـــــــــــدی صاحب زمان سروری بر اهــــل ایمان می رسد 🌹 التماس دعا

مغول‌ها ۹۰٪ ایران را با عملیات روانی گرفتند تا وقتی به نزدیکی #زنجان رسیدند... (استاد مهدی طائب نویسده کتاب نگاهی به عملیات روانی در اسلام)