آخرش باید یه روز با این حقیقت که هیچیت به من نمیرسه کنار بیام. چرا از الان نکوبمش تو صورت خودم؟

هیچ سهمی ازت ندارم. هیچی. تنها چیزی که دارم دوست داشتنته. نگهش میدارم.

رنگای وستا انقد گرون شدن که فقط میتونم بشینم گِل‌های خشک شده‌مو بکوبم تو سرم و گریه کنم. تیوپ ۷۵ میل خریده بودیم صد تومن الان ۲۱ میل صد و پنجاهه💔

مثل اینکه هنرم دیگه تفریح پولداراست.

چهارشنبه حالم از خودم به‌هم خورد. نه که از خودم بدم بیاد یا عصبی باشم نه. از اتاق اومدم بیرون و وقتی یادم اومد من «زهرا» هستم شروع کردم به عوق زدن. هیچکس نفهمید. حتی خودمم به روی خودم نیاوردم «من» بودن چقدر حال به هم زنه.

بغضم یهو ترکید. موج لرزش از بدنم رد شد و حس کردم قلبم آتیش گرفت. اشکام دونه دونه خودشونو پرت کردن پایین و توی سکوت مسخره و تاریکیِ اتاق، یه جایی بین مسیر چشمام و زمین، خشک شدن.

چرا ساعت خوابم که میگذره زندگی انقد داغونیاشو تو چشمم میکنه؟

از خودم ترسیدم. دوباره و دوباره.

آمین

بعد از اینکه فرستادمش صدای اذان به گوشم رسید.

انشاءالله که خیره.

پروانه‌هام خیلی وقته پرواز نکردن. نکنه به پرواز نکردن عادت کنن؟ نکنه پرواز از یادشون بره و شکار قورباغه‌های زشتِ مرداب بشن؟