زیرِ آسمونِ شب گوش بدید، چشم تو چشمِ ستاره‌ها، رخ‌ به رخِ ماه، تا زمستونه، تا سرده، تا می‌شه گُرگرفتگیِ صورت و سرخیِ چشم‌ها رو بهانه‌ی سوزِ سرما داد... چاره‌ای نیست؛ «اگر ادبیات نبود، بشر از سرما می‌مُرد.»

اون شاگردم که اختلال ادراکی داره؛ امروز زنگ تفریح از طبقهٔ پایین میومدم بالا که بدوبدو خودش و به من رسوند و با خندهٔ مرموزانه‌ای بغلم کرد. من بغلش نکردم چون برای این مورد ارتباط بدنی رو درست نمی‌دونم. هم این‌که شوره‌های سرش و بوی دهانش اذیتم می‌کنه. اما به خنده‌هاش مشکوک شدم. پرسیدم چی شده می‌خندی؟ بیشتر خندید و گفت هیچی! گفتم بلا! معلومه یه کاری کردی! واقعا معلوم بود! ما معلما از چشمای شاگردمون می‌فهمیم چه آتیشی سوزونده! خیلی خیلی خندید و گفت آره! یه کاری کردم! من هرجا خارج از کلاس و دفتر می‌ایستم، دورم شلوغ می‌شه. بچه‌های هفتم و هشتم دورم جمع شده بودن. نهما با خودم داشتن و تازه از کلاس بیرون میومدن. با همون خنده پرسیدم چه کااااااار؟! اونم جلوی همه گفت تو سالن بالا داد زدم [از محضر امام زمان علیه السلام عذرخواهی می‌کنم] مرگ بر خامنه‌ای! شکرِ خدا حاضرجوابم و این خصیصه در شغلِ من از اوجبِ واجباته! کلا هم حاضرجوابی [نه تکه و طعنه انداختن] ویژگیِ کتاب‌خون‌هاست. شما کتاب‌خون باشی کلی جواب همیشه تو آستین داری! درجا با خنده گفتم سرش سلامت! مرگ بر بدخواهش از ریز و درشت و فهمیده و نافهم! مگه می‌شناسی‌شون؟! متحیّر از پاسخم گفت جان؟ گفتم جونت فداشون! پرسیدم مگه می‌شناسی‌شون؟! با خنده گفت آره! گفتم کمی درباره‌شون برام صحبت کن ببینم. فکر می‌کردم باز بچه‌ها چیزی یادش دادن و دستش انداختن، اما وقتی دلیل گفت دیدم نه! خودِ نادونش این تفکر رو داره! با لکنتِ زبان گفت چون اونه که هی حجاب، حجاب می‌کنه! نمی‌ذاره سرلخت باشیم، هرچی دوست داریم بپوشیم! [ماجرای پروفایلاش تو ذهن‌تون باشه]. بچه‌های دیگه دورم بودن و نمی‌شد از بحث کوتاه بیام. گفتم حجاب حکم خداست، پیغمبر این حکم رو ابلاغ کردن. چرا نمی‌گی [نعوذ بالله] مرگ بر پیامبر؟! می‌ترسی؟! وَ پوزخند زدم. ساکت شد. گفتم حجاب از دین اسلامه. اسلام رو پیامبر برامون آوردن. از طرف خدا. بگو مرگ بر ایشون. ایشون نذاشتن تو لخت کنی. چرا نمی‌گی؟! می‌ترسی خدا بزنه به کمرت؟! وَ دوباره پوزخند زدم. هفتما به خنده‌ی من خندیدن. اون دیگه خنده رو صورتش نبود. گفت حق با شماست. ببخشید خانوم! گفتم من چرا ببخشم؟! شما به کسی که نمی‌شناسی توهین کردی. امام خامنه‌ای از توهینِ تو کوچیک نمی‌شن، خودت کوچیک شدی. [روی لفظ امام قبل از اسم آقا استرسِ تلفظی داشتم، یعنی با قاطعیت و فشار گفتم: امام خامنه‌ای] وَ رگباری و مثلِ یک سخنرانی، در ارتباط با همه‌ی اون‌هایی که دورم بودن ادامه دادم: می‌دونین حکمِ حجاب چه سالی اومده؟! ساکت بودن. می‌دونین چرا اومد؟! ساکت بودن. می‌دونین چقدر طول کشید تا کامل شد حکم؟! ساکت بودن. می‌دونین فلسفه‌ش چیه؟! ساکت بودن. می‌دونین فقط مختص خانم‌ها نیست؟! ساکت بودن. می‌دونین از نظر علمی و دیدگاه‌های اروپایی‌ها چه فوایدی داره؟! ساکت بودن. بهش نگاه کردم و گفتم اینا که پرسیدم رو می‌دونی؟! دوباره گفت ببخشید خانوم! با خنده‌ی شیطنت‌آمیزی بهش گفتم هیچی نمی‌دونی که(!) حداقل دو خط بخون بتونی جواب بدی، گیر افتادی ضایع نشی(!) برم تو سالن بالا و داد بزنم مرگ بر ... [اسم خودش رو گفتم]؟ سرش و بالا آورد و تو چشمام نگاه کرد و گفت نه خانوم! پرسیدم ناراحت می‌شی؟! گفت آره! گفتم چرا؟! تو خودت در حق کسی که نمی‌شناسیش این کار و کردی! وَ برای بار سوم جلوی همه گفت: خانم ببخشید! اشتباه کردم! دستش و از دورِ کمرم باز کردم و رفتم بالا. تو اتوبوس کلی مقاله بررسی کردم ببینم این مدل بچه‌ها ادراکات‌شون چطوره؟ متأسفانه آزمایش‌های داخلی و خارجی اثبات کرده این بچه‌ها درسته خیلی حواس و ادراکاتِ طبیعی رو ندارن، اما تمااااااااااامِ حواسِ مرتبط به هرگونه خاک‌برسری در اونها سالم، فعال وَ هر روز رشدکننده هست...! درواقع من سرِ کلاس و در بحث‌های علمی و احساسی با یه دخترِ بالغ اما ذهنِ خردسال روبه‌رو هستم، ولی در این مکالمه با یه دختر بالغ با ذهن بالغ روبه‌رو بودم! عجیبه و خطرناک... ولی فهمید معلمی که دوستش داره و تو سرما و گرما یه‌لنگه‌پا منتظرش می‌مونه که برسه مدرسه؛ جان‌فداییِ امام خامنه‌ای هست و قرار باشه دندونِ یاوه‌گو بیاره پایین، دریغ نمی‌کنه😎

تو کلاسِ نهم یکی‌ها بودم و زنگِ بعد با نهم دویی‌ها داشتم. نهم دویی‌ها دبیر نداشتن. مشغولِ تدریس به نهم یکی‌ها بودم که درِ کلاس باز شد و نهم دویی‌ها گفتن می‌شه بیایم کلاس شما؟! گفتم نه! زنگِ بعد با خودم دارید و دیگه ازم بیزار می‌شید! برید تا زنگ خودم. پاشون و کردن تو یه کفش که خانوم بذارید بیایم. گفتم مدیر اجازه بدن مشکلی ندارم. فرستادم‌شون پی نخودسیاه. اما اجازه‌ی مدیر رو گرفتن و دیدم مدیر دارن به گوشی‌م تماس می‌گیرن. گفتن خیلی اصرار کردن و من گفتم هرچی شما بگید. خندیدم و گفتم بیاین تو. از اوّلم دوست داشتم باشن ولی مراتب معلمی رو باید نگه دارم. نهم دویی‌های بی‌معلم به‌جای بزن‌وبکوب و علافی و شیطنت، اومدن سر کلاسِ منی که ساعتِ بعد هم با خودشون داشتم‌. نیمی‌شون روی زمین نشستن و نیمی‌شون صندلی آوردن و همه‌ی نهمام با هم یه‌جا جمع شدن. ای دورشون بگردم😍 همه‌شونم در کلاس فعال و پاسخگو😍 این‌قدر بهم خوش گذشت... این‌قدر به جون‌هام اضافه شد... این‌قدر حالم سر جا اومد... این‌قدر خستگی از تنم در رفت... این‌قدر تو دلم قربون‌صدقه‌شون رفتم که خدا می‌دونه😍 همه‌ی تلاشم و کردم تدریسم متفاوت‌تر باشه که برای کلاس خودشون خسته نشن. نمی‌شه همیشه یکی از دبیرا نیاد نهما رو با هم یه‌جا داشته باشم و دو زنگِ پیاپی؟! نمی‌شه روزدرمیون شنبه و سه‌شنبه باشه و من همه‌ش با نهمام باشم؟!😍😭 زنگ تفریح هم یه کبوترِ مشنگ با مغز خودش و کوبید به پنجره‌ی دفتر و افتاد راه‌پله‌ی پایین و رفت تو سالن پایین و مست و ملنگ‌تر گیر کرد و جیغِ همه رو درآورد. بعد من و یکی از نهما رفتیم کفتربازی و گرفتنش😂😂😂 آی خوش گذشت😂😍

رفیق گفته بود شبکه سه سریال فریبا، خوب و مناسبه و به بهانه‌ی موضوع، زن‌ها توش عجق‌وجق نیستن. فکر کنم گفت کارگردانِ گاندو ساخته (شاید اشتباه کنم، نمی‌دونم و حیاتی نیست وقت بذارم جستجو کنم، خودتون بررسی کنید). نگاه کردم و دیدم آره، فیلم مناسبیه و همونایی که می‌گن صداوسیما نمی‌بینیم ولی از همه شبکه‌ها خبر دارن هم می‌بینن😂 دوست داشتم شاگردامم ببینن. موضوع خوراکِ دخترای خنگولِ منه. تو هر کلاسی به بهانه‌ای بحث رو می‌رسوندم به این جمله که بگم: مثلِ این دختره تو سریال فریبا، وای که من از مدل روسری بستنش کِیف می‌کنم! وَ این جمله کافی بود که شبکه و ساعت و بازیگر و همه‌چیش و از من بپرسن و من نصفه_نیمه جواب بدم که در جریان نیستم، فقط به‌خاطر مدل روسری بستنِ دختره می‌شینم نگاه کنم😂 همه شاگردام شدن فنِ سریالِ فریبا😎

گزارشِ یک شباهتِ سرد: هنوز شبه که از خونه می‌زنم بیرون. کوچه تاریکه. چراغای خیابون روشنه. ایستگاه اتوبوس پر از مَرده. هوای شب هنوز سرده. باد می‌زنه. بخارِ نفس‌هام از بالای شال‌گردنی که دورِ گلو و جلوی دهانم پوشوندم، به مژه‌هام برخورد می‌کنه و شبنم می‌شه. روی تار به تارِ مژه‌هام قطراتِ ریزِ شبنم می‌شینه. فقط یه‌جای دیگه این اتفاق می‌افته؛ مشّایه، قبل از نمازِ صبح، عمودهای نزدیک به نجف و ابتدای راه که هوا معتدل نیست و بیابون، روزهای بسیار گرم و شب‌های فوق‌العاده سرد داره. من برای همین این موقع سال رو دوست دارم. این موقع بیرون زدن از خونه رو دوست دارم. تو تاریکی و سرما مدرسه رفتن رو دوست دارم. من و می‌بره مشّایه... اتوبوسِ اوّل گرمه. صندلی‌هاش نرمه. چراغاش روشنه. زود‌به‌زود هم میاد. تو سرما و تاریکی منتظرت نمی‌ذاره. اما دوستش ندارم. بی‌تقواست. آلوده‌ست. شکمش پر از حرامه. پرخوره. شلوغه. مختلطه. اتوبوس مدرسه ولی مقررّاتیه. سحرخیزه. رأسِ شش و ده دقیقه میاد و اگر نرسیده باشی دیگه دستت بهش نمی‌رسه. هرچی‌خور نیست. شکمش همیشه خالیه. سرده. صندلی‌هاش خشکه. تاریکه. پرسروصداست. طالب نداره. ایستگاهش همیشه فقط منم و یه خانم و یه آقا. ایستگاهش جای تاریک و خلوتیه. من اما دوستش دارم. می‌شینم روی صندلیِ ردیفِ آخر. به این امید که موتور اتوبوس گرمم کنه. سرمای صندلی تا مغزاستخونم و می‌سوزونه. پهلوهام یخ می‌زنه. رنگِ صورتم می‌پره. این اتوبوس اصلی‌مه و بیشترین مسیر رو اینجام. به مدرسه که می‌رسم برای هزارمین بار در زمستان سرما می‌خورم. اما من دوستش دارم. چون مثلِ قبل از طلوعِ مشّایه است؛ پر سوز و پر سودا! از پنجره‌های این اتوبوس خورشید لبخند می‌زنه. از روی صندلی‌های سرد و خشکِ این اتوبوس دست‌های خدا رو می‌بینم که تخم مرغِ خورشید رو به لبه‌ی آسمون می‌زنه و از وسط می‌شکنه و دلِ خورشید به لبه‌های تیزِ پوسته‌ش می‌کشه و پاره می‌شه و زرده‌ش پخش می‌شه کناره‌ی آسمون. سیاهی رفته‌رفته زردِ طلایی می‌شه و چراغ‌های شهر دونه دونه خاموش. طلوع تو این اتوبوس من و یادِ طلوع‌های مشّایه می‌ندازه. اینجا خلوته. ساکته. تاریکه. می‌تونی فکر کنی. می‌تونی زیارت عاشورا گوش کنی. می‌تونی صبحت بخیر آقای من زمزمه کنی. می‌تونی گریه کنی. اما نمی‌تونی بنویسی. چون دستات حتی از داخل دستکشِ نرم و گرمت، یخ زدن. درست مثلِ سحرگاهِ سردِ مشّایه. به مدرسه که می‌رسم غالبا سرما خوردم. به کربلا که می‌رسم غالبا سرما خوردم. سرما خوردن رو دوست ندارم. اما اتوبوس مدرسه رو خیلی. مشّایه رو خیلی خیلی، خیلی.

دلم ضعف می‌ره که از شاگردام بنویسم، اما سرماخوردگی‌های مکرر دیگه از پا انداخته‌م... باشه فرسته‌‌های بعدی.

به دکتر می‌گم تو یک ماه گذشته این سومین باره که سرما می‌خورم، هرچی آمپول و سرم و زهرمار هست بدید اما فقط دیگه مریض نشم. دکتر می‌گه استراحت داری؟ می‌گم نه. می‌گه بی‌استراحت خوب نمی‌شی. برات استعلاجی چندروزه می‌نویسم. می‌گم نه، استعلاجی نمی‌خوام. دخترام عقب میفتن. نگام می‌کنه و دوباره می‌گه بی استراحت خوب نمی‌شی! اگه بشی هم بدنت ضعیفه و دوباره مریض می‌شی. حرفاش داشت گولم می‌زد که یاد چشمای حاج‌قاسم افتادم. من عاشقِ چشمای حاج‌قاسمم. عاشقِ صورتِ طهرانی مقدم. عاشقِ پاهای چمران. چشم‌های حاج‌قاسم لبریز از بی‌خوابی بود و صورتِ خسته‌ی طهرانی مقدم وقتی کنار اسلحه‌ش بیهوش شده بود و پاهای خسته‌ی چمران که لحظاتِ آخر ازشون عذرخواهی می‌کنه. من اندازه‌ی اونا خسته‌ام؟! اندازه‌ی اونا کار کردم؟! اندازه‌ی اونا از خودم گذشتم؟! اندازه‌ی اونا تلاش کردم؟! اندازه‌ی اونا پای عقیده‌م ایستادم؟! خجالت‌زده از مطب دکتر بیرون میام. شرمسار سرم و می‌ندازم پایین و با پلاستیکِ داروهام راهیِ کلاسِ بعدیم می‌شم. امروز تو دبیرستان اتفاقی افتاد که خدا سربلندم کرد. یکی که کمتر حسادت داشت ازم پرسید چطوری حریف دوازدهم تجربی شدید؟ چطوری موفقید؟ چطوری دوست‌تون دارن؟ گفتم نه فقط اینها، که هر دانش‌آموزی رو برای خودم بوکمال می‌بینم. اگر فتحش نکنم، میفته دستِ دشمن. دودش به چشمِ خودم می‌‌ره. پرسید بوکمال کیه؟! خندیدم و رفتم. از علامه مصباح یه‌جا خوندم: تقوا یعنی هر جا که خدا تو را نباید ببیند، نبیند و هر جا که تو را باید ببیند، ببیند. چشم‌های من هرگز شبیه چشم‌های حاج‌قاسم نمی‌شه. نشده که مثل طهرانی مقدم، مسلح و حین مبارزه بیهوش شم. پاهام راهی نرفتن که بخوام ازشون معذرت بخوام. من فقط باید از عمرم معذرت بخوام که به بطالت و غفلت و معصیت گذشت... بوکمال‌های زیادی از من سقوط کرده...

از اون پنج‌شنبه وَاللَه که شهر بی تو مرا حبس می‌شود...

آوارگیِّ کوهُ بیابانم آرزوست.

حال‌وحوصله‌م بده، اما دیدنِ «فریبا» به وجدم میاره. البته فقط شخصیتِ «سوگند»؛ بس که متمرکز، منظم، دقیق، جدی، با پشتکار، با اراده، با برنامه، با فکر، هدفمند وَ بی «نمی‌شه» کار می‌کنه. نیازمندم با سوگند اردو جهادی برم یا کارِ فرهنگی شروع کنم. یه گوشه‌آرایشش می‌ارزه به صد تا مذهبیِ تنبلِ بی‌دغدغه‌ی زرزرو.