که جانِ من فدای ایران..................

در آرایه‌های ادبی، فنّی داریم به اسمِ «ذمِّ شبیه به مدح». این‌طوریه که ظاهراً ستایش و قربون‌صدقه است، اما توقف و تفکر که کنی می‌بینی اوه اوه! فحشه(!) مثل چی؟ دیگر مگو که زاهدِ ما را گذشت نیست نگذشت اگرچه از سرِ دنیا، ز دین گذشت(!) کلمهٔ « #صلح » برام این‌طوری شده. از این کلمه بدم میاد. به‌جز سیدناالقائد، هرکی که این کلمه رو استفاده می‌کرد و می‌کنه، حتی اگر بنده باشه نه برده، به اون آدم پیش‌فرضِ ذهنیِ بد می‌گیرم. حتی در حرفای روزمره با آدمای معمولی و بی‌غرض و مرض! عصبی‌م می‌کنه. از سال ۹۲ این‌طوری شدم... این روزا این حساسیتِ عصبی عود هم کرده و شدت گرفته. دارم سحری می‌خورم و صحبتای امروزِ برخی مسؤولین رو گوش می‌دم. کاش می‌شد از نزدیک ببینم‌شون... حیف.

ما خدا داریم. اونا شیطان. این جنگ، واقعاً نابرابره؛ ما اَبَرقدرتیم و اونا حقیر!

اگر عضوِ کانالی هستید که تابه‌امروز یک کلمه از ضرورت و اهمیتِ تجمعاتِ شبانه ننوشته خودش هم نرفته، توصیه‌ای جدی و دلسوزانه بهتون می‌کنم که دقّت کنید عمرتون با دنبال کردنِ چه کسانی داره می‌گذره... شما بدون شک، شبیه کسی خواهید شد که بیشترین همراهی رو باهاش دارید.

هرجا که تحت فرماندهیِ آقای شهیدم بود، بدون وقفه و دقیق و درست داره کارش رو می‌کنه (قوای نظامیِ کشور) وَ هرجا که انتخابِ ما مردم بود، داره باذلت و تأخیر و نفوذ پیش می‌ره! نگرانِ اعلام رهبر جدید شدید؟ به عملکردتون در انتخابات برگردید ؛)) امروز هم کم بذارید به‌زودی نگرانی‌های جدید رو هم خواهید چشید(!)

به ارتباطات مردمی ریاست جمهوری زنگ زدم و گفتم انتظار دارم آقای پزشکیان همون‌طور که با ما مردم لاتی و با فریاد حرف میزنن، لاتی و با فریاد هم با آمریکا و اسرائیل و کشورهای همراهش حرف بزنن... اگر هم نمی‌تونن تا پایان جنگ دیگه حرف نزن! ما مردم کف خیابون حرف می‌زنیم. به یکی از شورای شهری‌ها که شب‌ها میاد تجمع و شماره‌ش و گرفتم گفتم من به‌عنوان مردم دیگه نمی‌دونم باید چه کار کنم که بگم می‌خوام تموم پایگاه‌های آمریکا دورتادور کشورم پودر شه... می‌خوام کاخ سفید پودر شه... می‌خوام ترامپ و نتانیاهو به دست ما تیکه‌تیکه شن... به امام مسجدمون گفتم من شبا بیرونم، خسته و له می‌رسم خونه و تا سحر ویدئوهای مدرسه‌م و می‌گیرم، صبحا از فردا کلاس دارم، ولی شب‌ها بمیرم وصیت می‌کنم جنازه‌م و بیارن تجمع. خرده‌قلمی دارم که باهاش برای همین هدف می‌نویسم. دیگه بلد نیستم چه کار کنم؟ چطور صدام و به پزشکیان برسونم؟ چطور این داغ رو نشونش بدم؟ چطور آگاهش کنم؟ واقعاً آقای پزشکیان مستأصلم کردی... همونی که داغ‌دارشم بهم اجازه نداده حداقل هرچی دلم می‌خواد بهت بگم تا این بغض سبک شه... مبانی فکریِ مستحکمی دارم که اجازه نمی‌ده خودسوزی کنم بلکه تو بفهمی... حرفام و روی تابلوهام می‌نویسم و شبا بزرگ و بلند دستم می‌گیرم که تو بفهمی... دیگه چه کار کنم با تو آقای پزشکیان؟! دیگه چه کاری از دستم برمیاد برای هشیار کردنت آقای پزشکیان؟! کاش صبح روزی که شما رئیس‌جمهورم شدین مرده بودم و این‌همه خفت و سرشکستگی و ذلت رو با شما تجربه نمی‌کردم... خطاکار عذرخواهی می‌کنه آقای پزشکیان... ایران خطاکار نیست... ما داشتیم زندگی‌مون و می‌کردیم. تو خاک پدری‌مون... نه به خاک کسی تجاوز کردیم... نه به کسی ظلم کردیم... نه با کسی جنگیدیم... آخ آقای پزشکیان که چرا باید اینا رو بهت بگم؟! تو باید عذرخواهی می‌کردی اما نه از دشمنِ متجاوزی که شخص اول مملکتت رو زده... از ما مردم. از ما آقای پزشکیان. از ما که قیامت با شما کارها داریم. من از تو به آقای نهج‌البلاغه پناه می‌برم و هرچه بر سرمون آوردی بهش می‌گم... آخ آقای پزشکیان که با تو چقدر سرشکسته و ذلیل و خفیف شدم... باشه تا قیامت... باشه تا قیامت... چون دیگه تو این دنیا نمی‌دونم باید با شما چه کار کنم... دیگه نمی‌دونم

شیرمردانِ غیورِ نظامی، میدان رو نگه داشتن؛ مردمِ مقاوم و مجاهد، خیابان رو نگه داشتن؛ آقای پزشکیان! کاش شما آبرو نگه داری.

فقط چهار نفر(!) از این جماعت فقط چهار نفر(!) بقیه‌شون کجان؟! داعیه‌دارانِ دین کجان؟! حوزوی‌ها بیانیه نمی‌دن؟! راهپیمایی نمی‌کنن؟! امام خمینی می‌کرد! آقای خامنه‌ای هم! سال‌هاست به‌دردِ مردم نخوردید... الآن هم به درد نخورید قراره کجا و چه وقت به درد بخورید؟! کدوم گوشه مشغول مراقبه و استغاثه‌این که صدای مردم به گوش‌تون نمی‌رسه؟!

شما از شنبه‌ای که یتیم شدیم از بسیج دانشجویی بیانیه‌ای دیدید؟ از انجمن‌ اسلامی‌ها چی؟ ستاد نماز؟ بسیج استادان؟ بسیج دانش‌آموزی؟ ائمهٔ جمعه؟ خادمینِ حرم؟ تولیت حرم؟ جامعهٔ حفّاظ؟ بچه‌های طرح ولایت؟ بچه‌های جوانان آستان قدس؟ بی‌نهایتی‌ها؟ آموزش و پرورش؟ بسیج فرهنگیان؟ حوزهٔ قم؟ حوزهٔ مشهد؟ سایر حوزه‌ها؟ شما از اینا بیانیه‌ای، مطالبه‌ای، پیگیری‌ای دیدید؟ بالاخره مجموعه‌های فرهنگی و دینیِ مان دیگه... باید در روند تاریخ مؤثر باشن... در بزنگاه‌ها باید صدای مردمِ عادی باشن... یا من زیادی آرمان‌گرام و همین‌که نمازشبی بخونیم و استغاثه کنیم خدا ازمون راضیه؟! پیگیری شما: بسیج دانشجویی بیانیه داده در سطح صداوسیما. اتحادیه دانشجویی در سطح خبرگان.‌ انجمن اسلامی دانشجویی هم. انجمن اسلامی دانش‌آموزی هم.‌ استادهای درس خارج حوزهٔ تهران. رحمت خدا به والدین‌شون... اجرشون با حضرت زهرا سلام الله علیها. بقیه‌شون؟ اَدا و نمایش.

دانشجوهایی که مؤذن جامعه‌ان... دانشجو... دانشجو... همونی که هروقت نوشتم گفتم درس بخونید برید دانشگاه و سنگر دست اسلام و انقلاب باشه... همون‌که پایه‌ثابت سخنرانی‌های آقام بود: العِلمُ سُلطانٌ! مَن وَجدَهُ صالَ بِهِ وَ مَن لَم يَجِدهُ صيلَ عَلَيه... دانش، سلطنت و قدرته! هر كی به‌دستش بیاره با اون يورش می‌بره و پیروز می‌شه، و هر كی ازش بی‌نصیب باشه، بهش يورش می‌برن و مغلوب می‌شه... دوست‌تون دارم حزب‌اللهی‌های درس‌خونِ دانشگاهی❣ دوست‌تون دارم حزب‌اللهی‌های شاگرداوّلِ رتبه‌خفنِ دانشگاه‌فتح‌کن❣ خدا میدونه چه تنفسی بهم رسوندید...😭 عمیق‌ترین و بامحبت‌ترین نوعِ تشکرم رو ازتون دارم: مأجورین ان‌شاءالله... رحم‌الله والدیک❣

بقیه‌شون پوچ(!)

عَلَمِ امشبم طاهر نبود؛ چون توش سگِ زردِ نتانیاهو رو کشیده بودم، البته به خفّت و زانوزده برابرِ خاکِ پاک و مقدسم که سبزش رو دشت کشیدم و قرمزش رو لاله‌زار و سفیدی‌ش رو مزیّن کردم به میدان‌دارِ حقیقی. با مدادرنگی رنگ می‌کنم که برای بچه‌ها جذاب باشه. جذاب بود. می‌دیدن. می‌خندیدن. دوستاشون رو صدا می‌کردن. آخرم پسربچه‌های مسجد محله‌ای دورتر، اومدن و ازم خواستنش و منم تقدیم‌شون کردم‌. چشمام دنبال‌شون می‌کرد که باذوق می‌رن تو دلِ جمعیت و عَلَم رو بالا گرفتن و تکون می‌دن و مرگ بر آمریکا می‌گن. نماهنگِ «سلام فرمانده» رو پخش می‌کنن. نورِ موبایلا بالا میاد و پرچم‌ها همه به اهتزاز بلند می‌شه. همه دارن شعر و می‌خونن... پیرزن‌ها... پیرمردها... مادرها... پدرها.‌‌.. دخترا... پسرا... مغازه‌دارا... دانش‌آموزا..‌. باسوادا... بی‌سوادا... همون‌طور که سرودِ قدیمیِ آمریکا، آمریکا، مرگ به نیرنگِ تو رو همه با هم می‌خوندن... به اشتراک رسیدیم... شکافِ نسل‌ها پُر شده... خون... خونِ پاکِ امامِ شهدا این شکاف رو پُر کرده... کسی از کسی خجالت نمی‌کشه... دیگه کسی به بلند شعار دادنِ من نگاه نمی‌کنه... همه این‌بار مثل من بلند فریاد می‌زنن... صدای همه‌مون گرفته... بغض کمرم و خم کرده... نمی‌تونم سرِ پا بایستم... می‌شینم لبِ جدول... با صدای آروم هم‌خوانی می‌کنم... بیاااااا جونِ من بیااا... بیا یارت می‌شم... هوادارت می‌شم... گرفتارت می‌شم... چشمم میفته به زنی میانهٔ جمعیت؛ چادرش کهنه و پوسیده است... افتاده دورِ شونه‌هاش... روسری‌ش نامرتبه روی سرش... موهاش پریشون از گوشهٔ روسریش بیرون زده... دستِ نحیف و رنجورش رو بالا برده و داره با جمعیت می‌خونه؛ بیاااااا جون من بیاااا... یهو خیره می‌شه به آسمون... دستش رو میاره پایین و می‌ذاره روی صورتش... سرش میاد پایین... چهره‌ش و دیگه نمی‌بینم... ولی سرش رو داره به چپ و راست تکون می‌ده... بلند می‌شم. جمعیت رو کنار می‌زنم. می‌رسم بهش. آروم دستش و می‌گیرم و از روی صورتش برمی‌دارم. رنجور و تکیده نگاهم می‌کنه. بغلش می‌کنم. نحیف و رنج‌کشیده است. لاغر و شکننده. می‌زنه زیر گریه. می‌زنم زیر گریه. اونایی که دورمون هستن هم می‌زنن زیر گریه. صدا بلنده: عهد می‌بندم... روزی لازمت بشم... عهد می‌بندم... حاج قاسمت بشم... عهد می‌بندم... مثل سربازای گمناااااام خادمت بشم... عهد... می... بن... دم... که می‌مونم... پای کار این نظام... کااااااش...کی مث...ل حاج قاسم... من به چشم تو بیام... هر از چندگاهی سایه‌ای میفته روی سرمون و نورپردازی‌ها کم می‌شه... نگاه که می‌کنم می‌بینم پسری جوان ایستاده وسط خیابون و پرچمِ بزرگی از ایران رو به‌لطافتِ یک بوسه، بامهارت و دَوَرانی می‌چرخونه و در هر چرخش از بالای سرِ همه‌مون عبور می‌ده... زیرِ لب می‌خونم: که جانِ من فدای ایران... گریه‌های هردومون سبک شده. مطمئن که می‌شم آروم گرفته، همون دستش رو که برده بود به آسمون می‌بوسم و بدون کلمه‌ای حرف ازش جدا می‌شم. همه دستاشون رو به نشانِ احترامِ نظامی گذاشتن کنارِ سرشون و یک‌صدا می‌خونن: سلام فرمانده سلام از این نسلِ غیورِ جامانده... #حزن‌وحماسه