• از #هنرهای_رهبر_شهید این بود که ایشون از کتاب خوندن تا حمایت و نوشتنِ تقریظ کوتاه نیومدن و پای حمایت از ادبیاتِ فارسی کشورمون وایستادن؛ کاری که هنوز اساتید ادبیات رو از این همه تسلط، نه فقط بر ادبیات فارسی؛ بلکه بر ادبیات جهان شگفت‌زده می‌کنه... @Sarirman | صَریر.مَن

﴾﷽﴿

رخش آبیِ عشقِ وطن حاج ریحان بهم می‌گه شبدیزِ آبی، به یادِ موتورش، بیچاره سال‌ها گوشه‌ی حیاط مریض افتاده، ولی خب حاجی هم با این نامگذاریش، تاجِ اعتبارم رو کرد تو جوب و دنده خِلاص... . آخه مرد حسابی شبدیزِ سیاهِ خدابیامرز کجا و منِ کَلِه بزرگِ آبی کجا؟ ناسلامتی منم باید بعد عمری بین هم‌محلی‌هام اسم باابهتی به‌جا بذارم دیگه، نه؟ می‌گفتم! یه شب وقتی سیاهی آسمون با شلیک پدافندها روشن و خاموش می‌شد؛ با حسرت فکر می‌کردم: «کاش منم یه کاری می‌تونستم بکنم؛ ولی چه کنم که شبدیزم و ملقب به آبی، فعلاً تو آب گیر کردم و باید چوب و آهن این‌ور و اون‌ور ببرم!» همون موقع حاجی اومد بالای سرم! بسم‌الله! چشم‌هاش برق می‌زد. گفتم حتماً امشب هم قراره تو کوچه و محله‌ها بگردیم. می‌خواستم مثل همیشه اذیتش کنم، تا بذاره بیشتر استراحت کنم؛ ولی این دفعه برق چشم‌هاش یه‌جور دیگه بود... . زود نشست پشت فرمون و دِ برو که رفتیم! انقدر کلاچ و ترمز گرفت که صدای استخوان‌های آهنیم دراومد. یکم بعد، تلفنش زنگ خورد، می‌گفت: «همه‌‌چی هماهنگ شده!... ما جون می‌دیم، ترس چیه!... تا چشم دشمن‌مون دربیاد... شده هر روز با رخش، همه بچه‌ها رو سوار می‌کنم... می‌رسیم خدمت...»؛ انگار تو سیسپک‌های تازه عوض شده‌ام، رخت می‌شستن که: «رخش دیگه کیه؟ نکنه دیده چهار تیکه‌ام خراب شده، می‌خواد بره سراغِ رخش جدید!» چند دقیقه که گذشت، کنار یه جاده‌ که پشتش نیروگاه بود، زد کنار، پیر و جوون بود که بالا اومدن، یکی‌شون یه جعبه سیاه، چسبوند بالای سرم و تا صبح انقدر سرودهایِ جون‌دار خوند که اگه منم زبون داشتم ادامه‌ی سرود رو خودم می‌سراییدم! پرچم‌ها از دستشون زمین نمی‌افتاد، هر کی خسته می‌شد، نفر بعدی میومد بالا و پرچم رو می‌چرخوند. هوا که روشن شد؛ یهو حاج ریحان با دوستاش اومدن جلوی کاپوت، یه دستی روی سرم کشید و رو به دوستاش گفت: «بیست ساله دارمش، هر شب باید به زور روشنش می‌کردم؛ ولی دیشب با اولین استارت به لطف خدا روشن شد. حالا که این رخش، نفسش برای وطن جون گرفته؛ درسته من کم بیارم؟... . درست شنیده بودم؟ چه هدیه‌ای قشنگ‌تر از عزت؟ یعنی همون اعتباری که همیشه می‌خواستم، با یه کار کوچک نصیبم شد؟ بالآخره منم به آرزوم رسیدم! شدم رخشی که با رستم‌ها به کشورش خدمت کرد؛ ولی این‌بار با رنگ آبی! #داستانک |✍🏻|: ملیکا نعمت‌الهی @Sarirman | صَریر.مَن

••• به قولِ مهران غفوریان: _ خلیج عربی حوضِ در خونتونه :) @Sarirman

خدایا شکرت با وطن‌دوست‌هایِ کشورم دوستم♡ @Sarirman

آخر بِدَمَد صبح اُمید از شب من _عراقی @Sarirman

﷽ به نام خداوندِ غفور و رحیم

خلاصه مذاکراتِ #ایران و آمریکا: کوتاه و مختصر...🤌 پ.ن: فقط این دفعه پایان‌ باز نیست؛ چون در ادامه، قراره اون چوبِ زیر کت، از اتحاد ملت گرفته تا موشک، بره تو جفت چشمِ ترامپِ قمارباز و نتانیاهوی کودک‌کش... #این_بار_مثل_اون_بار_نیستا! #خواهیم_دید_چه_خواهد_شد :)✊ @Sarirman | صَریر.مَن🦦

• آمریکا منتظر است سازمان ملل به او اجازهٔ حمله بدهد، اما مدام دارد نشان می‌دهد که حاضر است بدون اجازه هم این کار را بکند. سازمان ملل، به سهم خودش، سکوت شرم‌آوری درمورد هجوم اسراییل به مناطق فلسطین پیش گرفته. اسراییل دارد ویران می‌کند، زنان حامله و کودکان را می‌کشد و خانه‌هایی را منهدم می‌کند که مردم هنوز داخل‌شان زندگی می‌کنند؛ همهٔ این‌ها پشت حفاظ امنیتیِ موشک‌ها و وسایل نقلیهٔ مسلح اتفاق می‌افتد... . #بریده_کتاب: یادداشت‌های بغداد @Sarirman

_ یعنی چی کدوم وَری هستی؟ خوب معلومه من وَرِ وطنمم... @Sarirman

• شیراز یعنی؛ خیره شدن به نورپردازیِ زندهٔ مسجد نصیرالملک، یعنی نشستن زیرِ سایهٔ کاشی‌هایی که یادگارِ دوران پُر شکوه و عبرت زند و سلسله‌های بزرگِ تاریخه، یعنی باز کردن دیوان حافظ و بوستان سعدی کنارِ بهارنارنج‌هایی که عطرشون بشارتِ زندگیه، یعنی تماشایِ ستون‌های آسمون‌خراشِ تخت‌جمشید، یعنی باغ ارم و دلگشا که سایه‌سارِ خنک‌شون، روح و روان رو سبز می‌کنه، یعنی شهر ادب و علم و فرهنگ که دنیا هنوز در آرزوی داشتنش انگشت به دهن مونده، یعنی عطر گُلابی که با خون شهیدانش میزبان دل‌های منتظر شده، یعنی افتخاری که با وجودِ مبارکِ برادرِ امام رضا، قرن‌هاست چندین برابر شده و با صفای ابدیش، آرامشِ دل‌های مردم شده... . و حالا شیراز برای مَن یعنی؛ تکرارنشدنی‌ترین ترکیبِ شعرِ عاشقانه و حماسی جهان... |✍🏻 و 📸|: ملیکا نعمت‌الهی @Sarirman