ریحانه نمدی کلاس دوم

داستان ولادت حضرت علی ع رو تعریف کردن محمد صادق مرودی از بندرعباس

باید یه کلیپ میساختی عشقم یا یک متنی دکلمه ای چیزی برای پدرت یا قاسم سلیمانی یا امام علی علیه السلام 🥰

فرشته بساقی

👌

بعضی ها فرصت خواستند به خاطر گل روی پدرهاتون تا پنج شنبه تمدید میکنم 😃

تا پنج شنبه تمدید شد ✌️

من می‌دونم خدا باهام لج کرده 😔 #من_و_دوستام ╭┅───☆•°💙°•☆───┅╮ 🦋 @setaresho7 🦋 ╰┅───☆•°💙°•☆───┅╯‌

══━━━⊱✿⊰﷽ ⊱✿⊰━━━══ •¦[📙💠⃟❅]¦• 🔶گردان قاطرچی ها 🔹داوود امیریان ◾️قسمت98 پیرمرد‌با‌کمر‌خمیده‌و‌دست‌هاي‌رعشه‌ گرفته‌از‌پنجره‌به‌بیرون‌خیره‌شده‌بود.‌ سفیدی‌برف‌ها‌چشم‌هایش‌را‌می‌زد.‌ برف‌هایی‌که‌هنوز‌سماجت‌میکردند‌ و‌نمی‌خواستند‌در‌بهار‌آب‌بشوند.‌ دختری‌جوان‌با‌دست‌هاي‌سرخ‌شده‌ از‌سوز‌و‌سرما‌درحالی‌که‌چند‌تکه‌هیزم‌ در‌آغوش‌گرفته‌بود،‌وارد‌اتاق‌شد.‌ در‌را‌به‌سرعت‌پشت‌سرش‌بست‌تا‌سرما،‌ مادربزرگ‌را‌اذیت‌نکند.‌ مادربزرگ‌بیمار‌و‌سرمازده‌در‌بستر‌دراز‌ کشیده‌بود.‌هر‌چند‌لحظه‌سرفه‌های‌ خشک‌و‌شدیدی‌میکرد.‌پیرمرد‌گفت:‌ «پیر‌شي‌راشین‌جان.‌پیر‌شی!»‌ راشین‌لبخند‌زد.‌سرما،‌گونه‌های‌صورتش‌ را‌سرخ‌و‌تبدار‌کرده‌بود.‌ تکه‌های‌هیزم‌را‌که‌به‌سختی‌از‌زیر‌برف‌ یخ‌زده‌پیدا‌کرده‌بود،‌در‌اجاق‌انداخت.‌ دود‌سفیدی‌از‌هیزمهای‌خیس‌بلند‌شد‌ و‌از‌دودکش‌بیرون‌رفت.‌ آتش‌جان‌گرفت.‌گرمایی‌کم‌جان‌ در‌اتاق‌پخش‌شد.‌ پیرمرد‌با‌پا‌های‌لرزان‌و‌دردناک‌لنگید‌ و‌کنار‌بستر‌همسرش‌نشست.‌ با‌چشم‌های‌نگران‌از‌زیر‌ابروان‌پرپشت‌ و‌سفیدش‌به‌صورت‌چروکیده‌همسرش‌ نگاه‌کرد‌و‌گفت:‌«طاقت‌بیار‌زن.‌ بهار‌شده،‌کم‌کم‌برف‌ها‌آب‌می‌شن‌ و‌زمین‌زنده‌می‌شه.‌درخت‌ها‌جان‌میگیرند‌ و‌خورشید‌پرزورتر‌میشه‌و‌حال‌تو‌هم‌ کم‌کم‌بهتر‌می‌شه».‌ پیرزن‌سرفه‌های‌خشک میکرد.‌ راشین‌با‌ملایمت‌سر‌مادربزرگ‌را‌بلند‌کرد.‌ جرعه‌ای‌آب‌داغ‌و‌عسل کوهستان‌به‌مادربزرگ‌خوراند‌و‌گفت:‌ «منم‌دلم‌گواهي‌میده‌که‌همین‌روزها‌ کرامت‌با‌نفت‌و‌غذا‌و‌دارو‌میآید،‌مطمئنم». پیرمرد‌با‌چشم‌هاي‌غصه‌دار‌ به‌راشین‌نگاه‌کرد‌و‌صدایش‌لرزید:‌ ‌اما‌من‌دلم‌خیلی‌شور‌می‌زنه.‌ چند‌ماهه‌خبري‌از‌کرامت‌نیست.‌ دعا‌می‌کنم‌اگه‌گرفتار‌هم‌شده‌باشه،‌ طرف‌ایران‌باشه،‌گرفتار‌و‌اسیر‌بعثی‌های‌ کافر‌و‌بی‌وجدان‌نشده‌باشه.‌ راشین‌لب‌گزید‌و‌حرفی‌نزد.‌ ناگهان‌کلون‌در‌چند‌بار،‌ با‌شدت‌خانه‌به‌صدا‌درآمد. ‌تق،‌تق،‌تق!‌ پیرمرد‌گفت:‌ «یعنی‌کیه‌داره‌این‌طور‌در‌می‌زنه؟»‌ راشین‌شالش‌را‌به‌سر‌کشید.‌ گالشهایش‌را‌به‌پا‌کرد‌و‌به‌طرف‌در‌خانه‌دوید.‌ در‌چوبی‌را‌باز‌کرد.‌یک‌زن‌میان‌سال‌که‌از‌خوش‌حالی‌زبانش‌بند‌آمده‌بود،‌فریاد‌زد:‌ «مژده‌بده...‌مژده‌بده‌راشین‌جان»... و‌به‌سمت‌راست‌کوچه‌اشاره‌کرد.‌ راشین‌از‌آستان ‌هي‌در‌بیرون‌دوید.‌باورش‌نمیشد.‌ کرامت‌پای‌پیاده‌افسار‌چند‌قاطر‌را‌گرفته‌بود‌و‌جلو‌میآمد،‌ پشت‌سرش‌چند‌مرد‌نوجوان‌و‌جوان‌سلاح‌به‌دوش‌میآمدند.‌ راشین‌به‌داخل‌خانه‌دوید‌و‌در‌حیاط‌فریاد‌زد:‌«کرامت‌آمد،‌کرامت‌و‌دوستانش‌آمدند!» □ □□ کرامت‌در‌خانه‌را‌کامل‌باز‌کرد.‌ به‌یوسف‌و‌سیاوش‌و‌دانیال‌ و‌علی‌و‌مش‌برزو‌نگاه‌کرد‌و‌گفت:‌ «قدمتان‌روی‌چشم،‌خوش‌آمدید،‌ بفرمایید‌داخل».‌ یوسف‌کلاهش‌را‌از‌سر‌برداشت‌و‌گفت:‌ «اول‌اجازه‌بده‌بار‌قاطرهارو‌پایین‌بیاریم،‌ بعد‌در‌خدمتیم». ‌به‌طرف‌بچه‌ها‌برگشت‌و‌گفت:‌ «بچه‌ها،‌یالا،‌شروع‌کنید!»‌ دبه‌های‌نفت،‌جعبه‌های‌کنسرو‌ و‌حبوبات‌و‌برنج‌و‌جو‌و‌گندم‌از‌پشت‌قاطرها‌ تخلیه‌شد.‌ مردم‌روستا‌در‌کوچه‌جمع‌شده‌بودند.‌ پدربزرگ‌به‌سختی‌و‌عجله‌از‌خانه‌بیرون‌آمد.‌ کرامت‌با‌بغض‌‌ترک‌برداشته،‌پدربزرگش‌ را‌در‌آغوش‌فشرد. پیرمرد‌با‌چشم‌هاي‌خیس‌خندید‌و‌گفت:‌ «سربلندم‌کردی،‌میدونستم‌که‌می‌آیی». ‌کرامت‌رو‌به‌مردم،‌به‌زبان‌کردی‌فریاد‌زد:‌ «این‌ها‌دوستان‌من‌هستند.‌ به‌من‌کمک‌کردند‌تا‌برایتان‌نفت‌و‌غذا‌بیاورم!»‌‌ مردها‌جلو‌آمدند‌و‌با‌قدردانی‌با‌یوسف‌ و‌سیاوش‌و‌دانیال‌و‌علی‌دست‌دادند.‌ زن‌ها‌هلهله‌ميکردند.‌ کرامت‌رو‌به‌یوسف‌کرد‌و‌گفت:‌ «تا‌آخر‌عمر‌مدیون‌شماها‌هستم». سیاوش‌به‌صورت‌بروسلی‌دست‌کشید‌و‌گفت:‌«و‌همین‌طور‌قاطرها!»‌ پایان #داستان #رمان ╭┅───☆•°💙°•☆───┅╮ 🦋 @setaresho7 🦋 ╰┅───☆•°💙°•☆───┅╯‌

سلام بچه‌ها صبحتون به خیر و پر از عشق ❣️ #والپیپر #تصویر_زمینه ╭┅───☆•°💙°•☆───┅╮ 🦋 @setaresho7 🦋 ╰┅───☆•°💙°•☆───┅╯‌