. من آقای مجلسی نیستم اما اگر بودم، دلم می‌خواست امروز عصر، توی محله‌‌ای غریب، دعوت شوم به یک مجلسِ خانگی. یک ختمِ روزِ هفت که زن‌های یکی از محله‌های پایین‌شهر به عشق رئیس‌جمهورِ شهیدشان بر پا کرده‌اند. یک مجلسی که قرار کرده آقا ساعت پنج بیاید اما زنهای محله را از ساعت چهار جمع کرده و زنها پیش از رسیدنِ من، حدیث کسایشان را خوانده‌ و از رئیس‌جمهورِ فقیدشان افسانه‌ها گفته‌اند و حالا فقط منتظرِ روضه‌اند. سر ساعتِ پنج زنگِ خانه را می‌زنم یااللهی می‌گویم و می‌روم روی صندلی‌ِ زهواردررفته‌ای که رویش پارچه مشکی افتاده، می‌نشینم. صندلی تکانی می‌خورد و یک لحظه می‌ترسم با صندلی چپه شوم. رنگ از صورتم می‌پرد و زنِ صاحبخانه دستورِ صلواتش را صادر می‌کند و زنها پی در پی صلوات می‌فرستند و من در این فاصله به تکان‌های بالگرد موقع سقوط فکر می‌کنم، خجالت می‌کشم و زود خودم را جمع و جور می‌کنم. بعد هم به زن‌های مثلثی روگرفته‌‌ی مجلسم که پَرِ چادر را یا به دندان گرفته‌اند و یا به انگشت، با تبسم نظر می‌کنم و سلامشان می‌دهم. یکی از مفاتیح‌هایی که صفحه‌ی حدیث کسایش هنوز باز است را از روی قالیِ تکیده‌ی خانه برمی‌دارم. روی دیوار خانه، چند قاب عکس است؛ انگار که دیوارِ سادات باشد، از آیت‌اله قاضی تا امام عکس هر چه از علمای سادات بوده را زده تَنگِ دیوار و حالا یک عکس بزرگ از همین پوسترهای خیابانیِ سید ابراهیم را هم چسبانده بغلِ بقیه‌ی سیدهای روی دیوار! حدس می‌زنم عکس را از تشییع آورده باشد، چروک شده و جای اشک هم رویش معلوم است. مفاتیح را ورق می‌زنم تا زیارت جامعةالمومنین و شروع می‌کنم برایشان خواندن و ترجمه: «يَا مَوَالِيَّ فَلَوْ عَايَنَكُمُ الْمُصْطَفَي وَ سِهَامُ الأُْمَّةِ مُغْرَقَةٌ فِي أَكْبَادِكُمْ وَ رِمَاحُهُمْ مُشْرَعَةٌ فِي نُحُورِكُمْ ای سروران من، چه حالی داشت محمّد مصطفی اگر شما را می‌ديد درحالیكه تيرهای ملت، در جگرهای شما فرورفته و نيزه‌هايشان در گلوهای شما قرارگرفته؟ » حتم دارم همه‌شان فیلمِ آن تکه از صحبتهای رئیس‌‌جمهور را دیده‌اند که داشت حدیثِ "إِنْ كُنْتَ بَاكِياً لِشَيْ‏ءٍ فَابْكِ لِلْحُسَيْنِ" را می‌گفت و الان خودشان هم منتظرِ همین فَابْكِ لِلْحُسَيْنِ هستند. بی‌هیچ درآمد و پیش‌زمینه‌ای؛ می‌گویم: «ما وقتی می‌افتیم وسط مصیبت‌ها و غصه‌ها دنبال یکی می‌گردیم باهاش درددل کنیم! یک دردآشنا» و بعد برایشان می‌خوانم: «فَهَلِ الْمِحَنُ يَا سَادَتِي إلاَّ الَّتِي لَزِمَتْكُمْ وَ الْمَصَائِبُ إلاَّ الَّتِي عَمَّتْكُمْ پس ای سروران من! آيا محنت‌ها غير آن است كه ملازم شما شد و مصايب جز آن است كه شما را فرا گرفت؟» خیره در پوسترِ چروک برداشته‌ی روی دیوار می‌گویم: «بنظر من توسل یعنی مصیبت‌ها را ببریم پیش کسانی که وقتی داریم جزع‌وفزع‌ می‌کنیم، بنشینند کنارمان، دستی روی سرمان بکشند و بگویند: چی از دست دادی؟ می‌فهمیم حالت را، آخر غمی نیست در عالم که ما نچشیده باشیم. رئیس‌جمهور از دست دادی؟ ما هم رأسِ قبیله از دست دادیم! ما شیرخواره‌ی پاره‌حنجر داشتیم، ما زن به اسیری فرستادیم، ما جوان دادیم! ما داغ روی دلمان نشست، ما اهانت دیدیم، ما مجالِ دفنِ عزیز نیافتیم... آنقدر برایمان بگویند، تا دلمان آرام بگیرد: غصه‌های ما کجا و غصه‌های مصیب‌زده‌های نینوا کجا....» و اینجای مجلس آرام دم بگیرم: سیدی ماکو مثلُکَ الغریب؟! . ✍ملیحه سادات مهدوی https://eitaa.com/joinchat/3329950063C640e43cb5a به مناسبتِ هفتمین روز پس از آن پروازِ بی‌بازگشت تقدیم به روحِ آن هشت شهیدِ همیشه جاوید . ❌نشر فقط با منبع❌ .

توی ماجرای مهسا، وقتی اغتشاشگرا کیان پیرفلک رو کشتن و خونش رو انداختن گردن جمهوری اسلامی، یک فیلم از کیان پخش شده بود که داشت درباره‌ی یکی از کاردستی‌هاش صحبت می‌کرد و صحبتش رو اینجور شروع می‌کرد: به نام خدای رنگین‌کمان. اغتشاشگرا و طرفدارانِ جهل‌زده‌شون همین به نام خدای رنگین کمان رو دست گرفته بودند و اولِ هر اراجیفی که قرار بود به جمهوری اسلامی ببندند، می‌نوشتند به نام خدای رنگین‌کمان. با وجود تمام پیشرفتی که رسانه‌ها و ابزار تبلیغات داشتن هنوز هم این کلمه‌ها و جمله‌ها هستن که اصلِ کارِ تبلیغی و جریان‌سازی رو انجام می‌دن و خب اغتشاش‌چی‌ها از ابزار کلمات برای هوچی‌گری و سفسطه خوب استفاده کردن همیشه. برعکسِ ما که کمتر بلدیم کلمه‌ها رو برای تبلیغِ حق به کار بگیریم! خلاصه اینکه من که قابل نداشتم شما محبت بکنید. من چند روزه دارم با این جمله گریه می‌کنم و هر کس از من تشکر کرد همین رو در جوابش گفتم.... من که قابل نداشتم شما محبت بکنید... آخ... این حفره‌ای که بر اثر اینجور مظلوم رفتنِ شما توی قلبم ایجاد شده هر روز انگار عمیق‌تر میشه آقای سید ابراهیمِ امام رضا.... .

راستش من خودم با قصه‌ی شهادتِ آقای آل هاشم هنوز منقلبم. دیشب بعد از گزارشی که ۲۰ و ۳۰ پخش کرد درباره‌‌ی گم شدن بالگرد و این داستانا، خیلی بیشتر غصه‌دار شدم، با مامان نشستیم توی ایوون و یک مشت غر زدیم و غصه خوردیم و خیال بافتیم و روضه خوندیم و تهش گفتیم خیلی دلمون کبابه برای این طرزِ شهید شدن... راستش جدِّ شهیدِ آقای آل‌هاشم رو هم همینطور کشتند، به قتلِ صبر... قتل صبر رو خودتون برید ببینید یعنی چی... إِنْ كُنْتَ بَاكِياً لِشَيْ‏ءٍ فَابْكِ لِلْحُسَيْنِ... .

اوشون گرفتارِ سه ساله‌ی خورشیدِ سومین است ایشونم که بیچاره‌ی امیرالمؤمنین است و خلاصه اینگونه کلا موجودی رو از ماتریکس خارج کردید و حالا تا نشه دوازده تومن به نیت دوازده خورشید آسمان ولایت و امامت، من آروم نمی‌گیگیرم. تا پولو رند نکردین آروم نمی‌گیگیریم به نیابت از هشت شهید خادم امام هشتم و همراهانش تقدیم به امام هشتم نیتهای هشت هشتی‌تون هر چند تا هشت با هر چند تا صفر جلوش واریز می‌شه به صندوقی که هدفش گره واکردن از کار مردمه.

6037998170738750

بزنید رو شماره کارت کپی می‌شه. اجرتون با خورشید هشتم .

یکی از بهترین عناصرمون در زیر این آسمان... هیع... فقط اون بغلی که آقا به صد شوق به روی شهیدجمهور وامی‌کنن... راست گفته بود سردار، خیلی راست! عاقبت به خیر شد هر کی با خامنه‌ای نشست و برخاست... .

من در انتظارِ واریزیهای جدید برای رُند شدنِ موجودی:

. یه نفر ۸۹۱۰۱۱ بزنه. هم خیلی رقم جالبیه. هم پول رند میشه. هم من میام اینجا میذارم و زیرش می‌نویسم: ایشون گرچه عاشق بین‌الحرمین است لیکن دلش مشهد و سامرا و کاظمین است .

ایشون گرچه عاشق بین‌الحرمین است لیکن دلش مشهد و سامرا و کاظمین است... . . حالا اون ۹ های تهش رو رند کنید، همه‌ش صفر بشه، تا من بیت وزین بعدی رو می‌سرایم .

. ولی جدی عاشقتونم با این واریزیاتون. واریز کننده‌ی محترمِ این رقم پیام بده یک هدیه داره پیش من .

. دعا کنیم برای ایشون و برای هر کس که این روزها تمامِ دلخوشیش یک دعای خیرِ در غیابِ خودشه که به فرموده‌ی پیغمبر نزدیکترین دعاها به اجابت همین دعاهاییه که ما بی‌خبریم و دیگری در حقمون می‌گه.... . من که قابل نداشتم شما محبت بکنید... .

بنظرم یه اشتباه محاسباتی داشتید. به جای ۱۰۱۰۱۰۱ باید ۱۰۰۰۰۰۱ واریز می‌کردید اونوقت جمع میشد: ۱۱۱۰۰۰۰۰ ولی بازم دمتون گرم. اوشون که به جای هدیه، دعا خواستن، حالا شما پیام بدید جایزه بگیرید.☺️

. ایشون رو هم بخونید، شب ان‌شاالله بیام یه چی بگم. .