خدایا تر مَکن اندازه‌ی مویی، سرِ ما را ز بارانی که از خُم‌ِ خانه‌ی حیدر نمی‌آید ‌عکس: ناودون طلای امیرالمؤمنین، همین الان وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا/ آیه‌ی۲۱ انسان

. قاری حرم آیه‌ی "مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجالٌ صَدَقُوا" را تلاوت می‌کند و من فکر می‌کنم در تمام عالَم این آیه به قامت کدام مَرد بیشتر از علی می‌آید؟ .

. یعنی روی زمین خدا جایی بهتر از نجفِ امیرالمؤمنین هم هست؟ .

. من از آن آرایه‌بَلَدهای لعنتی بودم که تست‌های کنکوری ادبیات را روی هوا می‌زدم. هر چه شعرها از استعاره و کنایه پُرتر می‌شد، من انگار بهتر می‌فهمیدمش. دبیر ادبیاتمان از روی تست‌های المپیادی، پرپیچ و خم‌ترین شعرها را در می‌آورد و من باز هم گزینه‌ی صحیح را به طرفةالعینی پیدا می‌کردم. آرایه‌های ادبی لقمه‌ی صبح و شام من بودند، مگر می‌شد استعاره‌ و تشبیهی باشد که من از آن سر درنیاورم؟ یک بیت از حافظ اما، آخر گیرم انداخت و توی معنایش ماندم! دبیرمان خواند: "من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب مستحق بودم و اینها به زکاتم دادند" گفتم شاعر لیاقتش را داشته و دریافت کرده دبیرمان ابرو بالا انداخت و گفت خیر جانم! مستحق بودم اینجا معنای استحقاق و لیاقت نمی‌دهد! مستحق اینجا دقیقا معنای گدا می‌دهد، معنای مسکین و فقیر! معنای کسی که صدقه به او تعلق می‌گیرد، کسی که باید زکات مال را به او داد. شاعر نَه به ادعای لیاقت، که با اقرار به مفلسی و بیچارگی می‌گوید که این توفیقها را زکات و صدقه گرفته: مستحق بودم و اینها به زکاتم دادند... شاید برای هیچ بیتی اینطور مرحبا نداده بودم به عالیجناب حافظ. تحلیل این بیت از آن درسهایی شد که هیچ وقت فراموشم نشد. و حالا که مقابل گنبد امیرالمؤمنین نشسته‌ام تنها بیتی که در دلم می‌چرخد همین است: من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب مستحق بودم و اینها به زکاتم دادند... مسکینِ مفلس و بیچاره‌ای بودم که صدقه به من تعلق گرفت و امام رضا جانم از زکاتِ برکاتش به من نجف داد... ✍ملیحه سادات مهدوی @sharaboabrisham

من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب مستحق بودم و اینها به زکاتم دادند... . . محو شدن توی ازدحامِ رسیدن به انگور ضریح امیرالمؤمنین روزیِ هر ساله و تمام عمرتون🌱 جلوی ضریح بصورت خیلی خاص برای خانمهایی دعا کردم که در آرزوی فرزند هستند. ان‌شاالله نسل شیعه و محبین امیرالمؤمنین زیاد بشه .

. یک خنکای دلپذیری توی صحن امیرالمؤمنین جاریه، که اصلا ای کاش همینجا بمیرم و هیچ وقت از این فضا بیرون نرم... .

زائر در کیف خود چه داری؟ فقط و فقط دستمال کاغذی من گِریوی اعظمم و غیر از دستمال کاغذی هیچ ابزاری به کارم نمیاد. بقول حاج منصور: شغل اجدادی من گریه بر اجداد شماست.

اینا دیگه صرفا مداح و روضه‌خون نیستن. از قبیل حاج منصورها، بس که عمرشون رو توی این دم و دستگاه صرف کردن و پیرِ این درگاه شدن، خدا توی حنجره‌هاشون چند جرعه ملکوت ریخته و وصلشون کرده به یه عالم دیگه. این صدا از بهشت میاد وگرنه این حجم از حال خوب و معنوی برای صدای یه پیرمرد هیچ توجیهی نداره! . هر چند حاج محمود که رحمت خدا بر حنجره‌ی پاکش، عیش ما رو در حرم امیرالمؤمنین کامل کرد، ولی مناجات‌خوانی‌های حاج منصور یه چیز دیگه‌اس. .

نه، نیست. باور نمی‌کنم که باشه! امکان نداره که باشه! .

. انقدر اینجا خوبه، خوبه، خوبه، که داره به سرم می‌زنه اپوزيسيون شم و همینجا پناهنده شم! .

اصلا بیا و برنگردیم ایران، کی به کیه سید؟