در تب‌وتاب بودم... درتب‌وتاب بودم که آخر چه خواهد شد؟ روز و شب، وقت و بی‌وقت، مستمر، بدون وقفه، خستگی ناپذیر و دائم در حال فعالیت بودم. دریغ از یه پاپاسی. آخه مگه میشه من به این مهمی، چنین با ابهت، با این همه تلاش؟! کار راه انداز همه بودم و اما کسی قدرم را نمی‌دانست. مثل طلبکاران می‌آمدند و با غرور از کنارم رد می‌شدند. انگار که خودشون همه کاره بودن، اما خبر نداشتن که بابا دولتی ایشون زلف‌ها پریشونه. خلاصه سرتون درد نیارم که همش سکوت کردم و تحمل، اما تا کجا... روزها پی حوادثی که به گوش می‌شنیدم، خلقم تنگ وتنگتر می‌شد و در خودم فرو رفته و مچاله می‌گشتم. حرف از تجاوز بود. زانوی غم بغل گرفتم. آه از نهادم بلند شد. حرف از شهادت حرف از نامردی و حرف از غیرت بود. بابا دست ور دارید از من و این وادی پر صلابت. خبری آمد خبری در راه است. گفتن که می‌خوان به تو همسایه‌هات هجوم بیارن، رگ غیرتمان باد کرد. همسایه ها را جمع کردیم و جلسه فوق‌العاده‌ گرفتیم که بابا چه کنیم چه نکنیم؟! جای درنگ نبود. باید تصمیم را بیان و عملی می‌کردم. گفتم دگر سکوت جایز نیست. من دیگر کسی را راه نمی‌دهم کسی دیگر جرات دارد از کنار من رد بشود. اول هزینه بعد عبور. چشم‌هایشان گشاد شد، بابا چه فکری؟! مرحبا! احسنت به این درایت! گفتم:« بلی من تکه‌ای از این سرزمین پرغرورم.» خلاصه همه دنبال من هستن که دل به دست اورند، اما دلی که شکست قابل اصلاح نیست جای شما دگر نیست کنار ما ای ددمنشان ، خوار و خسان. آری من تنگه هرمزم، هرمز همیشه بیدار و هوشیار. خلقم تنگ است تا ابد برای شما. پابرجا و با صلابت. ✍#ثریاکریمی ============================ کانال باشگاه نویسندگان: ایتا https://eitaa.com/shavaladpub

تنگه ایرانیان پیشین پی بردند که در نقطه ی مسلط تری از تنگه ی هرمز قرار دارند و با این اندیشه فراتر از هزار سال بر خاورمیانه حکم فرمایی کردند. گذشت زمان و دسیسه ها باعث شد که ایرانیان این نکته را از یاد ببرند و محدوده ی حکم فرماییشان کمتر شد و تنگه ی هرمز یک تنگه ی معمولی شد و کسانی که کمتر بر آن تسلط داشتند و بیگانگان نبضش را در دست گرفتند. عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد. ترامپ و نوچه اش نتانیاهو قصد ضربه زدن به ایران و ایرانی را داشتند غافل از این که ایرانیان را به یاد این نکته ی جغرافیایی و تاریخی انداختند که بر نقطه ی مسلط تری از تنگه ی هرمز قرار دارند. از این موقعیت استراتژیک و سوق الجیشی و سرکوب دیگر دارند استفاده می کنند که نبض خاورمانه در دستشان باشد و بگو اصلا نبض جهان... #حسین‌علی_ساسانی ============================ کانال باشگاه نویسندگان: ایتا https://eitaa.com/shavaladpub

خلیج فارس ناوامریکایی ویکتوریا جرج رو به پیتر کرد گفت : حواست کجاست نوبت تو جرج یک اسب سیاه و‌حرکت داد و گفت : گرسنه ام ، حوصله بازی ندارم غذای دیشب دیدی ؟ یه بچه ام سیر نمی‌شد پیتر که چشم به صفحه شطرنج داشت گفت : خوب غذا و آب جیره بندی شده. ما وسط دریا هستیم ،معلوم نیست تا کی تو این وضعیت باشیم ؟ ایرانیا با بستن تنگه هرمز قدرت برتری جنگ را دست گرفتند سال‌ها کشتی‌ها بدون. هیچ هزینه ای، از این تنگه رد می‌شدند، خود ما باعث شدیم این وضعیت پیش بیاد جورج از جا بلند شد ،سیگاری از روی میز برداشت و روشن کرد و گفت : پس چرا اینا تسلیم نمی‌شند،خسته شدیم پیتر گفت : داره ازشون خوشم میاد قبلاً راجب تمدن ایران یه کتاب خونده بودم. ولی الان داریم خودمون قسمتی از تاریخ ایران میشیم،در خلیج فارس! #فریبا_کریمی ( سرباز وطن )🇮🇷 ============================ کانال باشگاه نویسندگان: ایتا https://eitaa.com/shavaladpub

📊 روزشمار جایزه ادبی شاولد؛ آمار داغ و رقابت تنگاتنگ! 🎉 110 اثر تا امروز رسید! ✍️ 41% از آثار در بخش واقع‌گرایانه 🌍 فارس پیشتازه؛ تهران، مازندران و اصفهان در تعقیب 📈 میانگین سنی: 36 سال | تجربه نویسندگی: 6 سال ⏳ 49 روز گذشته... 11 روز تا پایان مهلت ارسال باقی‌ست! 📅 مهلت ارسال اثر: 20 فروردین 1405 👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻 📥 ارسال اثر: shavaladpub.ir/prize 📌 برای ادامه‌ی گزارش‌ها و شنیدن روایت‌های تازه، عضو کانال‌های رسمی انتشارات باش: ایتا https://eitaa.com/shavaladpub

محافظ جزیره رنگین (هرمز) نقاش کوچولو با مداد رنگی های که پدرش برایش از فروشگاه ساحلی خریده بود، جنگجویی قوی کشیده بود، پدرش گفت پسرم چطور این فکر به مغزت خطور کرد که این نقاشی را بکشی، نقاش کوچولو گفت ، پدر این فرمانده کسی هست که از دریای ما محافظت می کرد و شهید شد، پدر گفت پسرم چرا حالا به فکرت رسیده که این نقاشی را بکشی ، نقاش کوچولو گفت برای اینکه من هم دوست دارم بزرگ که شده ام از جزیره رنگین هرمز محافظت کنم چون از بچه های مدرسه شنیده ام که دشمنان می خواهند ما نتوانیم از زمین و خاک و دریا محافظت کنیم برای همین الان این نقاشی را کشیده ام تا دشمن بداند من گول نمی‌خورم و همه بچه های ایران باهوشند و از کشورشان دفاع می کنند، وقتی نقاش کوچولو این حرف ها را می زد اشک در چشمان پدرش حلقه زده بود و گفت پسرم ما الان هم فرمانده های شجاع زیاد داریم که از کشورمان دفاع می کنند .نقاش کوچولو گفت آرزو دارم که یک لباس نظامی داشته باشم، تا وقتی آن را می پوشم مثل یک فرمانده به نظر بیایم ، چون او دوست داشت وقتی با پدرش به دریا می رود آن را بپوشد، و محافظ دریا باشد. بخاطر همین بعد از رسیدن به ساحل با پدرش به یک فروشگاه لباس نظامی رفتند و یک لباس اندازه او پیدا کردند اما لباس کمی بزرگتر بود که مادرش چون خیاط خوبی بود آن را اندازه او کرد ، وقتی او آن را پوشید مادرش خیلی خوشش آمد گفتند وااای چه لباس قشنگی ، نقاش کوچولو اسلحه ایی که با آن بازی می‌کرد هم به دست گرفت ، پدرش دستی به سر او کشید و گفت حتما دشمنان را دستگیر خواهی کرد و پیروز خواهیم شد و کشور ما ایران همیشه پیروز است . #زهرا_باقری_موحد🇮🇷 ============================ کانال باشگاه نویسندگان: ایتا https://eitaa.com/shavaladpub

وقتش رسیده «در آینده این ملت ایران است که آنها را تحریم خواهد کرد ...» سال‌ها از روزی که این جمله‌ی مدبرانه بر زبان مبارک حضرت آقا جاری شد، گذشته. آری دقیقا یازده سال. اما با وجود این فاصله‌، تاریخ هنوز یادش نرفته که خیلی‌ها به این جمله قهقهه زدند و با تمام حماقتشان بر طبل تمسخر کوبیدند. این عده‌ی خوش‌خنده خود را ایرانی می‌دانستند؛ اما نبودند، بلکه غرب‌زده‌ یا بهتر بگوییم فلک‌زده‌هایی بودند که سرشان از زیر برف خارج نمی‌شد و ایران را با اقتدار رهبرش نمی‌دیدند و یا قبول نداشتند. برای همین هم شک داشتند روزی بیاید که همه‌ی حرف‌های عزتمندانه‌ی آن مرد فرزانه در مورد سیادت ایران بر دنیا، محقق شود. اکنون دقیقاً همان روز است. روزی که آقا فرموده بودند؛ «وقتش که بشود ...» وقتش رسیده که ایران مقتدر ما با یک تنگه‌ی راهبردی پهنه‌ی وسیعی برای خواری و ذلت ابرقدرت‌نمایان و گور قدرت پوشالی آنها شود. تنگه‌ای که روزی برخلاف دیگر کشورهای «تنگه‌دار» از کشتی‌ها حق‌العبور دریافت نمی‌کرد، اکنون قدرت در مشت اوست و بر آن است که پوزه‌ی کثیف بدخواهان ایران را بر خاک ذلت بمالد. اجنبی‌‌ها که تکلیفشان روشن و پایانشان اسفل‌السافلین است، اما بدا به روزگار آنهایی که از روی همین خاک بلند شدند و به نام و نان رسیدند، اما پشت به آن کرده و یا زیرپوستی مصلحت‌اندیشی نمودند. آری! امروز تنگه‌ی هرمز پرچم‌دار عزت ایران است و کلام آقای بصیر و بادرایتمان را با واو به واوش بر جهان و جهانیان دیکته می‌کند. #زهرا_ملکی ==================== ایتا https://eitaa.com/shavaladpub

هرمز افتخار ایران «هرمز»؛ نامی که در رگ‌هایش، طنین موج‌های خروشان و صدای بادهای آشنای خلیج فارس می‌پیچید. برای او، این نام تنها یک صدا نبود، بلکه هویت بود؛ هویتی که از خاک ایران سرچشمه می‌گرفت و در آب‌های نیلگون تنگه، امتداد می‌یافت. او خود را چونان تنگه هرمز می‌دید: نقطه‌ای حیاتی، شاهراهی که نبض تجارت جهانی در آن می‌تپید، اما در عین حال، بخشی جدایی‌ناپذیر از پیکر بزرگ ایران. کشتی‌های غول‌پیکر که از فراز آب‌هایش می‌گذشتند، فقط باربری نبودند؛ آن‌ها سفیران نامش بودند. هر موج که به ساحل می‌خورد، قصه‌ای از مقاومت و صلابت را زمزمه می‌کرد. آب‌های زلالش، بازتاب آسمان آبی ایران بود و عمقش، رازهای هزاران سال تاریخ را در خود پنهان کرده بود. او نگهبان این آب‌ها بود، پاسدار این راه. هرگز اجازه نمی‌داد که نامش، تنها در دفترهای تاریخ و نقشه‌های جغرافیایی محبوس شود. «هرمز» زنده بود، در نفس هر ایرانی، در استقامت هر دلاور، در شکوه هر پرچم سه رنگ ایران که برفراز آب‌هایش به اهتزاز درمی‌آمد. او نمی‌گذاشت دشمنان، حتی برای لحظه‌ای، گمان کنند که می‌توانند او را از وطنش، از ایران، جدا کنند. زیرا او خود، بخشی از ایران بود؛ امتدادی از خاکش در آب، و نمادی از اقتدارش در جهان. نامش «هرمز» بود، و افتخارش، ایران. #بهتری_درفش ======================= ایتا https://eitaa.com/shavaladpub

«چشم‌های همیشه باز مرتضی» پنج شبانه روزی می‌شد که نتوانسته بود پلک‌هایش را روی‌هم بگذارد. هرچه بچه‌های تیم امداد می‌گفتند برو دو ساعت بخواب تا انرژی بگیری و بتونی بهتر کار کنی، زیر بار نمی‌‌رفت؛ خیلی سریع، خود را به هر ساختمانی که جنگنده‌ یا موشک‌های آن منطقه ازشهر، مورد هدف قرار می‌دادند، می‌رسانید تا اولین نفری باشد که به هم محله‌ای‌هایش کمک می‌کند. آن روز قبل از ظهر، بعد از آواربرداری و نجات دختر بچهٔ پنج ساله‌ٔ آقاسبحان، همسایه‌شان، گوشه‌ای از ساختمانِ نیمه خرابه، نشست تا نفسی تازه کند. به دیوار تکیه داد و درحالیکه خیره به ساختمان روبه‌رویی بود، چشمانش بسته شد. سریع پلک‌هایش را باز کرد و زیر لب گفت: «لاتؤخذه سنة و لانوم» و سعی کرد بیدار بماند. طولی نکشید که دوباره جنگنده‌های آمریکایی حمله کردند. آرمان و ارمیا صدایش زدند که: «آقا مرتضی، چرا نشستی؟! پاشو پناه بگیر.» تکان نخورد که نخورد. عجیب بود. مرتضی، همیشه با سرعت جت، از جا می پرید تا هرکاری از دستش برمی‌آمد، انجام دهد. آرمان دوباره صدایش زد. دریغ از واکنشی کوچک! نگران شد، خودش را از لا‌به‌لای آوارها به مرتضی رسانید. وا رفت. مرتضی از پشت سر سالم بود، اما از روبه‌رو وضعیت، فرق داشت؛ خون شقیقه‌ٔ چپ او، روی صورتش جاری بود و پیراهن و شلوار مرتضی رنگ خون گرفته بود. چشم‌هایش هنوز باز بودند و نگاه آرام او، پر از معنا بود. گویی به آرمان نهیب می‌زد که: «چرا معطلی؟! مگه صدبار نگفتم برای نجات مردم، باید ثانیه رو غنیمت بدونیم؟!» ✍🏻 #آسیه_سلطانی_نجف_آبادی ================== ایتا https://eitaa.com/shavaladpub

دختر ایران من دختر ایرانم، سرمه بر چشم از خاک گلگون هرمز کشیده ام و پیراهنم از موج های نیلگونی است که هزاران سال، جنازه ی جهان خواران را به قعر خود فرستاده است. هرمز رگ گردن مادر من است؛ رگ گردن ایران. امروز که سایه سنگین آهن پاره های غرب بر سفره ی آبی من افتاده است، من نه نگرانم و نه هراسان؛ من منتظرم. سرنوشت این آب ها به پوتین های برادرم روی عرشه و به دعاهای شبانه من گره خورده است. ما نه تشنه جنگیم و نه شیفته آشوب، اما یاد گرفتیم که خانه حرمت دارد. هرمز آینه غیرت ماست، بگذار جهان بداند تا وقتی چادرهای ما در باد این ساحل می رقصند و تا وقتی خون سیاوش ها در رگ این مرز جاری است. هیچ قدرتی نمی تواند قفل این دروازه ها را به روی صاحبان اصلی اش ببندد. آنها می آیند تا شاهرگ مادرم را بزنند، اما نمیدانند که که نبض من با خون کسانی میزند که برای وجب به وجب این صخره ها جان داده اند. نبض جهان اگر می زند به حرمت ایستادگی ماست. من پیرترین شاهد این مرزم و اگر روزی تمام دنیا بخواهد حق نفس کشیدن را از ریه های این سرزمین بگیرد و حرمت این خانه را لگدمال کند. من و برادرانم با همان اراده ای که آوارها را کنار میزنیم، راه ستم را خواهیم بست. من دختر ایران، فقط چادرم را به کمر می بندم و رو به اقیانوس پلک می بندم. همین یک پلک بستن من برای تاریک شدن تمام جهان کافیست. آری؛ هرمز، ملک پدری من، پاره تن من و امضای ابدی اقتدار من است. ومن دختر ایران هرگز از پاره تنم نمیگذرم. #مریم_فرامرزی ================= ایتا https://eitaa.com/shavaladpub