... راستی ظرفیت محدود هست و فقط تا پایان امشب فرصت دارید ⌛📑 #سید

صف پمپ بنزین در ایتالیا ✅️@shebrahimiii | رِسانو

... یاد حرف اقای شهیدمون‌افتادم که‌گفت:«ملت ایران هم میتونه شمارو تحریم» #مبهم ✅️@shebrahimiii | رِسانو

عضو دفتر سیاسی انصارالله یمن: سلاح‌های تجهیز ارتش یمن را از کجا می‌آوریم؟ از انبارهای ارتش عربستان و مزدورانش. غنمیت‌های بدست آمده از عربستان، برای ده سال جنگیدن ما کافی است. ✅️@shebrahimiii | رِسانو

گر پدر رفت، پسر هست هنوز ✅ @shebrahimiii | رِسانو

#ایران‌پیشرو دشمن هرچه بسوزد، واقعیت این است: خیلی‌ها از کشورهای دنیا برای درمان به ایران می‌آیند؛ امکانات پزشکی ما را فقط چند کشور به‌صورت یک‌جا دارند. این را از دکتر زرین کیهانی‌دوست، فوق‌تخصص دانشگاه انگلیس، بشنوید که دنیا را دیده است. ✅️@shebrahimiii | رِسانو

علیرضا دبیر: ما در بین کشتی‌گیران در رده‌های سنی مختلف یک بی‌نماز نداریم.... ✅️@shebrahimiii | رِسانو

دیروز یابو گفت مجتبی ماشه را کشیده !!! کشیدن ماشه (Trigger Pull) در اصطلاح نظامی و امنیتی یعنی رسیدن به نقطه غیرقابل‌بازگشت برای یک عملیات تهاجمی!!! کفتارها تازه دارند میفهمند که منظور امام مجتبی از نقطه ی بی بازگشت یعنی چی؟!!! #سید ✅ @shebrahimiii | رِسانو

انتشار تصاویر خط تولید پهپادهای رزمی- انهدامی ارتش برای اولین بار ✅️@shebrahimiii | رِسانو

🧠🌱#نبض_ذهن | قصه‌هایی شبیه ما هستند 📖 قسمت ششم: گاهی پشت لبخندم، خستگی پنهانه… ساعت شش عصر بود و علی، مثل همیشه، با لبخند وارد خانه شد. کفش‌هایش را کنار در گذاشت، سلام کرد و وقتی همسرش از آشپزخانه پرسید: «روزت چطور بود؟» با همان لحن همیشگی جواب داد: «خوب بود، مثل همیشه!» همسرش لبخندی زد و دوباره مشغول کارش شد. اما هیچ‌کس نپرسید چرا علی چند ثانیه بیشتر از همیشه به دیوار روبه‌رو خیره مانده بود؛ چرا وقتی نشست، دست‌هایش را روی صورتش گذاشت و قبل از آنکه کسی برگردد، دوباره لبخند زد. ✅️@shebrahimiii | رِسانو

علی بلد بود حال دیگران را خوب کند. در محل کار، وقتی همکارش اشتباهی می‌کرد، با شوخی می‌گفت: «پیش میاد، مگه قراره همه‌مون ربات باشیم؟» وقتی دوستی از مشکلاتش حرف می‌زد، ساعت‌ها گوش می‌داد و آخرش چیزی می‌گفت که کمی از سنگینی دلش کم شود. حتی در جمع خانواده هم معمولاً همان کسی بود که بقیه را می‌خنداند. اما مدتی بود که خودش دیگر نمی‌دانست آخرین بار چه زمانی از ته دل خندیده است. صبح‌ها با عجله از خانه بیرون می‌رفت، کارهایش را انجام می‌داد، جواب پیام‌ها را می‌داد، به حرف‌های دیگران گوش می‌کرد و هر بار که کسی می‌پرسید «خوبی؟» بی‌درنگ می‌گفت: «آره، چرا نباشم؟» انگار گفتنِ «خسته‌ام» برایش سخت‌تر از تحمل کردن خستگی بود. ✅️@shebrahimiii | رِسانو

نه اینکه کسی مجبورش کرده باشد همیشه قوی بماند؛ خودش کم‌کم این نقش را پذیرفته بود. فکر می‌کرد اگر یک روز بگوید حالش خوب نیست، شاید دیگران نگران شوند، شاید نتواند مثل همیشه به کارهایش برسد، یا شاید کسی نداند با ناراحتی او چه کند. پس لبخند می‌زد و ادامه می‌داد. حتی روزهایی که دلش می‌خواست چند ساعت هیچ‌کس از او چیزی نخواهد. آن شب، بعد از شام، پسر کوچکش کنارش نشست. دفتر نقاشی‌اش را باز کرد و با هیجان گفت: «بابا، ببین امروز چی کشیدم!» علی به نقاشی نگاه کرد؛ خانه‌ای با پنجره‌های آبی، یک خورشید بزرگ و سه آدم که دست هم را گرفته بودند. پرسید: «این‌ها کین؟» پسرش گفت: «من و تو و مامانیم. اینم خونه‌مونه.» علی لبخند زد و موهایش را به‌هم ریخت. پسرک چند لحظه به صورتش نگاه کرد و ناگهان پرسید: «بابا، تو همیشه می‌خندی. پس چرا بعضی وقتا وقتی فکر می‌کنی کسی نمی‌بینتت، این‌قدر ناراحتی؟» علی ساکت شد. ✅️@shebrahimiii | رِسانو