🌱آمحسن ده بالا یزد https://eitaa.com/Amohsen_dehbala_Yazd

⚫️پیدای پنهان⚪️ ✅ همیشه یه جوری باش که اومدن و رفتنت به چشم نیاد. 🌸مثل یه فکر 🌸مثل یه ذکر 🌸مثل یه آه 🌸مثل یه راه "مثل یه نسیم" 🌺نه رنگی 🌺نه رویی 🌺نه بویی 🌺نه مویی ✅ قلبت حس کرد که جایی نباید باشی برو 🌼بی سر و صدا 🌼مثل پر کاه 🌼بی پر و رها 🌼مثل قرص ماه ✅ انگار توی گوششون میگی: آدمها راحت باشید به کارتون برسید... 🔆@vareszahra1 🌐 لینک پیوستن به کانال: https://eitaa.com/joinchat/220201254C608c296112

🎙️ تو چقدر مهربانی! 🎤 #نواهنگ_فاطمی 🌹 #فوق‌العاده_زیباست @Torab_bash https://eitaa.com/torab_bash

🙏 مناجات با خدای مهربان 🌺 فرَجَعْنٰاكَ إِلیٰ أُمِّكَ! ✍️... خدایا! تو با ما چه کردی!؟ تو از ما چه ساختی!؟ آخر چرا اینقدر پنهان محبت می‌کنی!؟ چرا اینقدر بی‌منت عطا می‌کنی!؟ از وقتی نوجوان بودیم و طالب راه و جویای سرپناه، تو دستی جستجوگر و مهربان را به سوی ما فرستادی و از پَسِ پرده‌ای عجیب دستمان را گرفتی و رشدمان دادی! عزّتمان دادی! نعمتمان دادی و یواش‌یواش به ما فهماندی که عزیزم! بگو تا کی دستم بگیری ولی دستت نبینم؟ تو می‌خواستی یک چیزی به ما بفهمانی! ما هم سوختیم اما این جمله را گفتیم؛ به این امید که شاید یک روز دستانِ پر مهرِ عطا کننده را ببینیم؛ زمان به درازا کشید تا اینکه تو دربِ فهم و شعور را بیشتر به رویمان گشودی و گفتی که إِسْمُ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ من هستم؛ اما تو بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ باش؛ گفتی من با وجهِ #إِسْمُ_اللهی خودم که بسیار پرمهر و دلنشین است؛ آمدم تا دستت را بگیرم؛ تو هم بیا، دستت را بده؛ تا ببرمت! با زبان صحنه و با زبانِ آیات قرآنت به ما گفتی که با این جریانِ خدایی که در دو لفافه از رحمت به سوی شما فرستادم همراه شوید؛ بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ باشید؛ وصلِ به إِسْمُ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ باشید و به سوی من حرکت کنید! ما هم گفتیم چشم اما نمی‌دانستیم که با این جریان ما را به کجا می‌کشانی؟ خودت هم جلوه‌گری نمی‌کردی و در اندرونی ما را به سویی می‌بردی که نمی‌دانستیم مقصدش کجاست؟ 📍درحالی‌که مقصد، در مسیری عجیب به سوی مَجمعِ پادشاهان عالَم یعنی محضرِ ضمیرِ «نا» بود؛ ما نگران بودیم اما در حرکت؛ تو ذُو الجَلال بودی اما با کرامت! حرکتمان دادی و به آستانه‌ی خانه‌ای کشاندی‌مان، درب که باز شد؛ پرده از اسرار برداشتی؛ و نشانمان دادی که آن همه شکوه؛ آن همه جلال، در ظاهر یک فردِ مهربان، پشتِ درب ایستاده تا بچه‌ها را تکریم کند؛ ما فکر می‌کردیم که در آستانِ پادشاهان، خادمی در می‌گشاید؛ اما تو نشانمان دادی که: چون در گشوده گردد؛ مادر گشوده دستان یک دستِ او رحیم و دستِ دِگَر الرحمان! ❤️تازه فهمیدیم که آن دستِ پنهانی که از دورنِ چادرش، آوارگان را در دنیا دستگیری می‌کرد؛ دستانِ پر مهر مادر بود؛ ما غافل بودیم؛ اما او از همان ابتدا آغوش گشوده بود؛ ما سرکش بودیم؛ اما او مادر بود؛ ما جاهل بودیم؛ اما او مهربان بود؛ او الرحمان بود، او الرحیم بود؛ او با تمامِ شکوه و جلالش آمده بود که بچه‌های آواره‌اش در دنیا را تکریم کند؛ آمده بود که برای بچه‌ها مادری کند! اما چادری از الرحمان بر سر داشت و سجاده‌ای از الرحیم زیر پایش گسترده بود؛ او خودش میانِ الرحمان و الرحیم ایستاده بود؛ اما پنهان بود و دیده نمی‌شد؛ چون مُخَدره بود! همه بچه‌ها با مهرِ مادری او به سوی بهشتِ رحمت کشیده می‌شوند؛ اما خودش پنهان است؛ خودش رضوان است؛ آری، او إِسْمُ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ بود و از ما بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ ساخت؛ بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ یعنی بچه‌ها! به سوی مادر بروید، به او وصل بشوید؛ ریشه در جانِ او داشته باشید و برای همیشه همراه او باشید! مثل پرهای پرنده‌ای که ریشه در جانِ او دارند؛ و این گونه بود که ما را به او وصل کردی و فرمودی: فَرَجَعْنٰاكَ إِلیٰ أُمِّكَ! پس ما تو را به مادرت باز گرداندیم! 🙏 خدایا! تو با ما چه کردی...؟! تو از ما چه ساختی...؟! الحمدلله ربّ العالمین @Torab_bash https://eitaa.com/torab_bash

❥🦋❥

✍️... بعضی از دوستان سؤال داشتن که ارتباط بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ با اهل‌بیت (ع) و #مادرِ_مهربان (س) چیه؟! به پاسخِ زیر دقت کنید! 👇👇👇👇👇👇👇👇 https://eitaa.com/torab_bash

⁉️ بیانِ یک مسئله‌ی خیلی مهم پیرامونِ وجهِ أسمائیِ اهل‌بیت (ع) 📚 #ارتباطِ اهل‌بیت (ع) با «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ» همان ارتباطِ أسماءِ خدا با مالکیّتِ خداست؛ به عبارت دقیق‌تر وقتی می‌گوییم: «إِسْمُ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ» این‌ها یک مجموعه از إسم‌های خداوند هستند؛ مثلِ «اللَّه، الرَّحْمان و الرَّحِيمِ» که قبلاً صحبت داشتیم که أسماءِ خدا در ذاتِ خدا نیستند؛ بلکه أشیائی مخلوق هستند که خدا مالکِ آن‌هاست! یعنی در حقیقت، وقتی داریم خدا را با أسماءاش صدا می‌زنیم؛ داریم #وجهِ_أسمائیِ اهل‌بیت (ع) را واسطه‌ی میانِ خود و خدا قرار می‌دهیم؛ که حقیقتاً چه ما بفهمیم و چه فهمی در این باره نداشته باشیم؛ باز واسطه‌ی میانِ خلق و خدا، أسماءِ إلهی هستند که همه‌ی عالم را پر کرده‌اند؛ مثلاً در دعای کمیل داریم «وَ بِأَسْمَائِكَ الَّتِى مَلاََتْ أَرْكَانَ كُلِّ شَىْء» و از تو درخواست مى‌كنم به واسطه‌ی أسماءَات كه ارکان و مبنای همه‌چيز را پر كرده و در برگرفته است! ▪️پس در بحثِ «إِسْمُ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ»، صحبت سرِ توصیفِ ذاتِ خدا به أسماءِ خدا نیست؛ به آیه‌ی ۱۱۰ سوره إسراء دقت کنید: «قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمٰنَ أَيًّا مَا تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَىٰ» بگو چه بگویید: #اللَّهَ یا بگویید: #الرَّحْمٰن، بلکه هر إسمی را صدا بزنید؛ پس أسماءُ الحُسنیٰ برای خداست؛ وقتی می‌فرماید: «لَهُ»، یعنی برای اوست، در مالکیّت اوست، نه اینکه خود اوست؛ یا نعوذبالله أسماء، در ذاتِ اوست. ‼️در این رابطه، احادیثِ بسیاری از خود امامان معصوم (ع) وارد شده است که به برخی از آنها اشاره می‌کنیم؛ کلام در روایات به قدری واضح است که نیازی به توضیح و تفصیلِ بیش از متنِ روایت ندارد؛ به عنوان مثال در کتابِ شریفِ #اصول_کافی، جلد ۱، صفحه ۱۱۳، از امام صادق (ع) نقل است که فرمودند: «اِسْمُ اَللَّهِ غَيْرُهُ وَ كُلُّ شَيْءٍ وَقَعَ عَلَيْهِ اِسْمُ شَيْءٍ فَهُوَ مَخْلُوقٌ مَا خَلاَ اَللَّهَ» إسْمِ الله غیر از #ذاتِ_الله است؛ و هر شیئی که إسم بر آن واقع شود؛ بی‌دریغ مخلوقی است که حتماً خدا نیست؛ یا به تعبیر دیگر، ذاتِ خدا نیست. در این حدیث دو نکته مهم به چشم می‌خورد؛ اول اینکه #اسماء، اشیاء هستند؛ و دوم اینکه این #اشیاء که همان أسماءِ خدا هستند؛ مخلوقِ خداوند و مملوکِ او هستند. 📌ضمنِ اینکه ۴ بار در #قرآن خداوند از #أسماءُ_الحُسنیٰ صحبت می‌کند؛ که در آیات ۱۱۰ إسراء، ۱۸۰ اعراف، ۸ طه و ۲۴ حشر آمده است. این چهار بار در قرآن را که در حدیث و #توضیح خودِ اهل‌بیت (ع) دنبال می‌کنیم؛ به روایات جالبی می‌رسیم که می‌فرمایند: أسماءُ الحُسنیٰ ما اهل‌بیت (ع) هستیم؛ مثلاً امام صادق (ع) می‌فرماید: «فِي قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‏ فَادْعُوهُ بِها» قَالَ نَحْنُ‏ وَ اللَّهِ‏ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى‏ الَّتِي لَا يَقْبَلُ اللَّهُ مِنَ الْعِبَادِ عَمَلًا إِلَّا بِمَعْرِفَتِنَا» [اصول کافی، ج ۱، ص ۱۴۳]، اینکه خدا در قرآن فرموده: برای خداوند إسم‌های حُسنا است؛ پس خدا را با آن ها بخوانید؛ به خدا قسم که ما آن أسماءُ الحُسنیٰ هستیم؛ و خداوند هیچ عملی را از بندگانش قبول نمی‌کند مگر با معرفت ما اهل‌بیت علیهم‌السلام. 📝 جمع‌بندی: پس وقتی می‌گوییم: «إِسْمُ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ» منظور وجهِ أسمائیِ اهل‌بیت (ع) است که واسطه‌ی میانِ خدا و خلقِ او هستند؛ همه‌ی اهل‌بیت (ع) از جمله مادر مهربان (س) هم این وجهِ أسمائی را دارند؛ لذا وقتی می‌گوییم: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ» این #باءِ در ابتدای جمله، به معنای استعانت و کمک گرفتن است؛ یعنی دستت را به #إسمُ_الله بده و حرکتت را شروع کن، بیا، بچسب، ببرمت! این جمله، #ترجمانی از #باءِ بِسْمِ اللَّه است؛ اصلاً اولین آیه‌ی قرآن همین است؛ تا قرآن را باز می‌کنیم؛ با او مواجه می‌شویم؛ تا کتابِ خدا را باز می‌کنیم؛ می‌بینیم که او دستش را به سوی ما آورده و صدا می‌زند: بیا، دستت را بده؛ ببرمَت! ابتدای قرآن این است؛ لذا در حدیث داریم که هر کاری می‌خواهید بکنید؛ بِسْمِ اللَّه بگویید؛ یا اینکه فرموده‌اند کاری که با بِسْمِ اللَّه شروع نشود؛ به سرانجام نمی‌رسد؛ یعنی اگر بدونِ اهل‌بیت (ع) در #ظلماتِ_دنیا حرکت کنی و دستت را به وجهِ أسمائیِ ایشان ندهی؛ یک موجودِ بی‌اثر، بی‌خاصیت، بی‌دنباله و بی‌ثمره خواهی بود! و این، یکی از عجیب‌ترین #اسرارِ عالَم است که در همان ابتدای قرآن آمده؛ إن‌شاءالله اعتنا کنیم. @Torab_bash https://eitaa.com/torab_bash