ای تعریفِ توأمانِ من از هستی و نیستی! ای چراغِ هنوز روشنِ آن خانۀ غمگین در شبی که برایم دست تکان دادی و بزرگراهی از روی خانه گذشت! دیگر برای تعمیر زندگی، سنی از من گذشته است، تنها می‌توانم شب‌ها بالای پل‌های بلند بایستم، چراغ‌های روشن قرمز را تماشا کنم که در تاریکی دور می‌شوند و تو را به خاطر بیاورم با نور کوچک و سرخی میان انگشتانت در خاطرۀ شبی دور. ✍️ #لیلا_کردبچه 💠 { کانال ادبی شعرنوش } 🍁 @shernosh

اگرچه دوری و دیری، اگرچه دل‌سنگی اگرچه با دلِ تنگم همیشه در جنگی شکسته شیشه‌ی قلبم، گلایه نیست که این تقاصِ آینه باشد مجاورِ سنگی شبیه شاخه‌ی لرزان، چگونه شانه‌ی من به هق هقم ز غمت می‌نوازد آهنگی بدون هیچ گلایه، شبیه مجنونم که می‌کِشد به ابد بارِ سختِ دلتنگی امیدِ وصل تو این مرده زنده می‌دارد اگرچه فاصله‌هامان به قدر فرسنگی... ‏ ✍️ #سمیه_تقوی 💠 { کانال ادبی شعرنوش } 🍁 @shernosh

سکوت می‌کنم امشب به جای گفت‌وشنود مرا ببخش که دل، گرم صحبت تو نبود من آن تبسّم بی‌پاسخم که هیچ‌کسی به یاد من غزل عاشقانه‌ای نسرود گناهکارم و در دام خود گرفتارم اسیر در قفسِ تن به اتّهام وجود دروغ گفتم و سوگند خوردم... آه، دریغ! بخوان دوباره دلم را به جایگاه شهود به آسمانِ حقیقت ببر مرا ای دوست که عشق‌های زمینی دل مرا نربود... ‏ ✍️ #علی_مقیمی 💠 { کانال ادبی شعرنوش } 🍁 @shernosh

محبوب من! نمی‌دانم بعد از اینهمه ماه بی‌خبری می‌توانم تو را همچنان محبوب من خطاب کنم؟! همانطور که نمی‌دانستم وسط بازار سعدالسلطنه رضا اِسپل اسمم را می‌خواهد چه کار! خیره شدم به حروف انگلیسی اسمم که رضا زد توی گوشیش درست وسط کادر سایت ناسا و بعد هم توضیح داد که اسمم روی یک تراشه می‌رود مریخ. من مریخش را نشنیدم چرا که یک آن تو حی و حاضر شدی. تکیه داده بودی به یکی از ستو‌ن‌های آجری حیاط. قرص ماه توی آسمانِ پشت سرت بالا آمده بود. صورتت توی تاریکی بود اما صدات را شنیدم که با اطمینان جوری که مو لای درزش نرود در جواب من که گفته بودم دلم می‌خواهد به ماه سفر کنم گفتی پس حتما میروی! من به این احتمال غیر ممکن خندیده بودم آن وقت‌ها. همانطور که به حرف رضا خندیدم قبل از این که صاعقه‌ی خاطره بزند به سرم و وسط یکی از حیاط‌های سعدالسلطنه جلوی رضا که دستپاچه شده بود بزنم زیر گریه. اگر بودی لابد اسکرین شات سایت ناسا را که اسمم را با فونت درشت در خودش داشت برایت می‌فرستادم و به تو که خدای فراموش کردن حرف‌ها و قول‌هات بودی آن مکالمه‌ی چند سال پیش را یادآوری می‌کردم. اما تا تو از اینجا که منم هزار سال نوری فاصله است و از دست تلسکوپ رضا هم کاری برنمی‌آید. من فکر می‌کنم آدم‌هایی که زمانی بارها و بارها به سمت ماه‌شان جهیده‌اند و زخمی و خاکی بر جا مانده‌اند گوشه قلبشان حفره‌ای دارند شبیه ماه، خاکستری و سرد که توان این را دارد به آنی با اشاره‌ای غلیان کند، نور بتاباند بر حسرت غریبشان و وسط شلوغ‌ترین بازارها به گریه‌شان بیندازد. پس اگر هنوز از چشم‌هام می‌باری می‌توانم تو را محبوب من خطاب کنم. همین! ✍️ #پریسا_زابلی_پور 💠 { کانال ادبی شعرنوش } 🍁 @shernosh

▫️ معرفی هنرمند: نام: #آلان_رئوفی تکنیک: #مداد_رنگی و #کنته #آلان_رئوفی متولد 1365 در شهر کوچک #نوسود از توابع استان #کرمانشاه می باشد. نقاش خود آموزی که از همان کودکی عاشق نقاشی بود. وی می گوید مدادهایم بیشتر از هر وسیله دیگری احساس درونی ام را بیان می کردند. برای همین با آنها انس گرفتم و تا کنون توانسته ام از نعمت وجودشان بهره ببرم. 💠 { کانال ادبی شعرنوش } 🍁 @shernosh

🔹 بخشی از آثار #آلان_رئوفی 💠 { کانال ادبی شعرنوش } 🍁 @shernosh

🔹 از طریق لینک های زیر با هنرمندان معرفی شده ی قبلی آشنا شوید: 🎨 ارغوان خاتمی 🎨 الکسی بوتیرسکی 🎨 شهراد ملک فاضلی 🎨 الکساندر هرش لیون 🎨 ایمان ملکی 🎨 آلفردو رودریگز 🎨 سید اصغر محمودی 🎨 ویلیام آدولف بوگرو 🎨 جواد سلیمان پور 🎨 هوراسیو کاردوزو 🎨 مرتضی هاشم آبادی 🎨 فرانتس ریچارد اونتربرگر 🎨 محمّد خوش صفت 🎨 اولگا بوزنانسکا 🎨 آلان رئوفی 💠 { کانال ادبی شعرنوش } 🌼 @shernosh