بسپار شانه‌ای ز سرِ مهر بر سرم تا زیر سایه‌ی نفست جان بیاورم بر بسترم بتاب که من در سکوتِ شب با خود تو را به خانه‌ی مهتاب می‌برم در من شکوفه کن که به لطفِ نگاهِ تو در سینه‌ بذرِ خاطره‌ات را بِپروَرم هرچند مرگ را به بغل دارمش ولی می‌دوزم عشق را به نفس‌های آخرم از گوشه‌یِ‌قفس که در‌آن حبس گشته‌ام با بالِ خاطرات به سویِ تو می‌پرم گاهی به لطف نعره‌ی مستانه‌ با قلم از باغ واژه‌ها غزلی تازه می‌خرم در زیر آفتابِ غمت بغض می‌کنم ای سرو شانه‌ات بغلِ سایه‌گسترم گاهی هم عاشقانه مرا یاد کن که من از کوچه‌ی خیال تو با شوق بگذرم #مجتبی_خوش_زبان‌

قابیل بی قبیله مرتضی خدایگان دکلمه: رویا ابراهیمی من درختی کلاغ بر دوشم ، خبرم درد می‌کند بدجور ساقه تا شاخه ام پر از زخم است ، تبرم درد می‌کند بدجور من کی ام جز نقابی از ابهام؟ درد بحران هوّیت دارم یک اشاره بدون انگشتم ، اثرم درد می‌کند بدجور جنگجویی نشسته بر خاکم ، در قماری که هر دو می‌بازیم پسرم روی دستم افتاده ، سپرم درد می‌کند بد جور مثل قابیل بی قبیله شدم ، بوی گندم گرفته دنیا را بس‌که حوا ، هوایی اش کرده ، پدرم درد می‌کند بدجور هرچه کوه بزرگ می‌بینی ، همگی روی دوش من هستند عاشقی هم که قوز بالا قوز ، کمرم درد می‌کند بدجور تو فقط صبر می‌کنی تجویز ، من فقط صبر می‌کنم یکریز بس که دندان گذاشتم رویش ، جگرم درد می‌کند بدجور بستری کن مرا در آغوشت ، با دو نخ شعر و این هوا باران مرغ عشقی بدون همزادم ، که پرم درد می‌کند بد جور برسان قرص بوسه ـ اورژانسی ـ قرص یک ور سفید و یک ور سرخ برسان نشئه‌ای ز لب‌هایت ، که سرم درد می‌کند بدجور

#آن_کیست #حافظ #شهرام_ناظری آن کیست کز رویِ کرم، با ما وفاداری کند بر جایِ بدکاری چو من، یک دَم نکوکاری کند اول به بانگِ نای و نی، آرد به دل پیغامِ وی وانگه به یک پیمانه مِی، با من وفاداری کند دلبر که جان فرسود از او، کامِ دلم نَگْشود از او نومید نتوان بود از او، باشد که دلداری کند گفتم گره نَگْشوده‌ام، زان طُرِّه تا من بوده‌ام گفتا مَنَش فرموده‌ام، تا با تو طَرّاری کند پشمینه پوشِ تندخو، از عشق نشنیده‌است بو از مَستیَش رمزی بگو، تا تَرکِ هشیاری کند چون من گدایِ بی‌نشان، مشکل بُوَد یاری چُنان سلطان کجا عیشِ نهان، با رندِ بازاری کند؟ زان طُرِّهٔ پُرپیچ و خَم، سهل است اگر بینم ستم از بند و زنجیرش چه غم، هر کس که عیّاری کند؟ شد لشکرِ غم بی عدد، از بخت می‌خواهم مدد تا فخرِ دین عَبدُالصَّمَد، باشد که غمخواری کند با چشمِ پُرنیرنگِ او، حافظ مکن آهنگِ او کان طُرِّهٔ شبرنگِ او، بسیار طَرّاری کند

مثل یک چهره ی غمگین وسط جمعی شاد یا که یک خانه‌ی ویران ته شهری آباد بی تو ناجور ترین وصله ی دنیا هستم آدمی خسته که از چشم خودش هم افتاد به چه تشبیه کنم این همه تنهایی را فکر کن دست کسی یخ بزند در مرداد خواب آشفته ببینی نتوانی بپری زندگی بعد تو یعنی خفگی با فریاد فرض  کن صید شوی؛ بال و پرت را ببُرند بعد در گوش تو آهسته  بگویند آزاد درد دارد نتوانی ببری از خاطر چشم هایی که تو را برده زمانی از یاد خسته ام خسته از این "سخت" دوام آوردن مثل جان کندن یک شعله ی کوچک در باد لبه ی پنجره و ترس پریدن ،ای کاش یک نفر روح پریشان مرا هل می داد... #سجاد_صفری_اعظم ‌‌‎‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‍‌‍‌

قدم بزن همه ی شهر را به پای خودت و گریه کن وسط کافه ها برای خودت تو خود علاج غم و درد بیشمار خودی برو طبیب خودت باش و مبتلای خودت ! شبیه نوح اگر هیچکس به دین تو نیست تو با خدای خودت باش و ناخدای خودت دوباره دست به زانوی خود بگیر و بایست بزن اگر که زدی، تکیه بر عصای خودت بگرد و صورت خود را دوباره پیدا کن تویی که گم شده‌ای بین عکسهای خودت #حسین_زحمتکش

طوفانِ حادثه اگرَت دَم به دَم وَزَد ای دل،غمین مباش که... این نيز بگذرد! #محمد_هنرپور