از شب پلی زد دلهره، تا چشمهایت شور دلم آرام شد با خنده هایت در کوچه‌های ماه، یادت پرسه می‌‌زد طبع پلنگم باز هم کرده هوایت در آسمان شعر، بال من تو بودی حالا غزل می‌ریزد از چشمم، به پایت ای سنت دیرینه‌ی ما دل سپردن جز دل نباشد هیچ چیزی هم بهایت فرهاد کشتن گرچه رسم قصه‌ها بود سر میبُرم من جان شیرین را برایت #مهتاب_بهشتی

کمان نهم به کمان زلف ز نیروی عشق تو گر نشانه‌ی تیر نگاه من باشی من از دو نرگس مست تو چشم آن دارم که آگه از نگه گاه گاه من باشی از آن به چشم خود ای اشک مسکنت دادم که در بیان محبت گواه من باشی به گریه گفتمش آیا گذر کنی بر من به خنده گفت اگر خاک راه من باشی #فروغی_بسطامی

در دلم گل دادنت را هی نكن رويای خود ريشه ات را توی قلبم كنده ام از جای خود! بی خودی آن خاطراتی را كه خاكش كرده ام نبشِ قبرش مي كنی ، با زير چشمی های خود با صدای پای تو ديگر نمي لرزد دلم ، پنبه كردم توی گوشِ ساده لوحی های خود تازه برگشته ، نخواه از من كه بيرونش كنم بعدِ چندی كه نشسته عقلِ من در جای خود روزهای برده داری ات سرآمد ، من يكی ... دوست دارم نوكر خود باشم و آقای خود، طاقت مهمان ندارم ، بيخودی جا خوش نكن تا تو را بيرون نكردم ، خود برو با پای خود..! #جواد_منفرد

#هوای_زمزمه_هایت #همایون_شجریان روا بود که گریبان ز هجر پاره کنم دلم هوای تو کرده بگو چه چاره کنم #قیصر_امین‌پور

نه! هیچ‌کس به من از دور شک نخواهد کرد به یک جنازه‌ی زخمی کمک نخواهد کرد   به فرض من را از روی خاک بردارند کنار باغچه‌ای توی گور بگذارند   تو از کنار جسد روز و شب عبور بکن! تمام خاطره‌های مرا مرور بکن!   ببین چقدر برای تو پشت در بودم؟! چقدر عاشق من می‌شدی اگر بودم؟!!!   تمام حادثه‌ی مرگ مردنِ من نیست تمام کردن این حرف‌ها که با زن نیست   از این دقیقه به بعد عشق‌هایمان باطل! نفس برای تو … نه! هر دوتایمان باطل!   : (دو نقطه) شنبه‌ی یک هفته پیش بود که مُرد زنی که مثل شما زنده‌اش به درد نخورد   #زینب_صبوری_زاده ‌‌‎‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‍‌‍‌‍

#نه_گریه_ای #همایون_شجریان نه گریه ای نه خنده ای که سرکشم به پای دل پیاله را نه شاهدی نه شاهدی نه شاهدی که سرنهد برای من ترانه ای نه مطربی نه مطربی نه مطربی نه شاهدی نه گریه ای نه خنده ای نه شبنمی نه شبنمی نه شبنمی که بوسه ای زند نگاه غنچه را نه غنچه ای نه غنچه ای که سر زند در این بهار تشنه لب نه بلبلی نه بلبلی نه بلبلی که نغمه برکشد میان تابوتم نه سبزه ای