مجله ادبــــسـتان
گرچه مولانا نبودم شمسِ تبریزم شدی آمدی چشم و چراغ باغِ پائیزم شدی عشق تقدیرم نبود اما تو با اعجازِ
من شاخهای پاییزیام هرگز فراموشم مکن
گر چه زمین میریزیام هرگز فراموشم مکن
بعد از قسم بر حرمت و پاکی خیلی چیزها
سوگند بر ناچیزیام هرگز فراموشم مکن
یک جو محبت می دهی، صد خوشه گندم می دهم
من فصل حاصلخیزیام هرگز فراموشم مکن
پشت نقاب خندهای بیهوده پنهانم مکن
من لحنِ غمْانگیزیام هرگز فراموشم مکن
من هر چه مولانا شدم او شمس تبریزم نشد!
ای شمسِ ناتبریزیام هرگز فراموشم مکن
#رزیتا_نعمتی
هر روز میروم بہ مسیرے ڪہ دیدمت
جایے ڪہ عاشقانہ بہ جانم خریدمت
جایے ڪہ دیدم اے گل زیبا شڪفتهای
اما براے آنڪہ بمانے نچیدمت
یادم نرفتہ است ڪہ چشمان خستهام
افتادہ در نگاہ تو بود و ندیدمت
یعنے ندیدم آمدہ باشے براے من
اما بہ چشم آمده ها میڪشیدمت
گر من خدات میشدم اے نازنین من
اینگونہ با وقار نمے آفریدمت!
حتے بہ جاے اینڪہ بچینم تو را ز خاڪ
یڪ عمر عاشقانہ فقط پروریدمت
دیوانہ ام ڪہ با همہ بے وفائیات
سے سال مے نوشتمت و مے شنیدمت
آرے براے اینڪہ بدانے چہ مے ڪشم
هر روز مے روم بہ مسیرے ڪہ دیدمت...
#فرامرز_عرب_عامری
هر روز میروم بہ مسیرے ڪہ دیدمت
جایے ڪہ عاشقانہ بہ جانم خریدمت
جایے ڪہ دیدم اے گل زیبا شڪفتهای
اما براے آنڪہ بمانے نچیدمت
یادم نرفتہ است ڪہ چشمان خستهام
افتادہ در نگاہ تو بود و ندیدمت
یعنے ندیدم آمدہ باشے براے من
اما بہ چشم آمده ها میڪشیدمت
گر من خدات میشدم اے نازنین من
اینگونہ با وقار نمے آفریدمت!
حتے بہ جاے اینڪہ بچینم تو را ز خاڪ
یڪ عمر عاشقانہ فقط پروریدمت
دیوانہ ام ڪہ با همہ بے وفائیات
سے سال مے نوشتمت و مے شنیدمت
آرے براے اینڪہ بدانے چہ مے ڪشم
هر روز مے روم بہ مسیرے ڪہ دیدمت...
#فرامرز_عرب_عامری
من به اینکه روبرویم می نشینی قانعم
روبرویم باشی و من را نبینی قانعم
زیر یک سقف و کنار تو چه رویایی! ولی
در کنارت روی هر تکه زمینی قانعم
گفته بودی من"همینم"یا بمان یا دل بکن
من به این جمله که می گویی "همینی" قانعم
دور باشی هم برای من کفایت می کند
بشنوم اینجا و در این سرزمینی قانعم
من نمی گویم که بنشین و فقط من را ببین
گوشه چشمی هم بیندازی ببینی قانعم
#مرضیه_فریدونی
بیهوده بود سعی من و انتظار من
جانم به لب رسید و نیامد نگار من
آتش به جان آنکه مرا با کرشمه ای
افسون نمود و زد گرهی بد به کار من
من در خیال آنکه رها گشتم از الم
او در هوای اینکه شده شهریار من
دلخوش به وعده هایِ دروغینِ دلفریب
عمرم تباه گشت و سیه روزگار من
دی رفت و بهمن و اسفند بعد از آن
تیر آمده دوباره و گم شد بهار من
مرغ سحر، که ناله کند در فراغ دوست
ترک وطن نموده و رفت از دیار من
از دوستان ِ(#وفا) پیشه سالهاست
جز سایه ام نمانده کسی در کنار من
محزون مباش می رسد از راه آن نگار
می گویدم به جان، دلِ امیدوارِ من
روزی که او بیاید و بر ما نظر کند
بر جا نمانده هیچ زمن، جز غبار من
#کامبیز_فرقان_پرست
قصدِ رفتن داری و این پا و آن پا میکنی
خوب می دانی چه داری با دلِ ما میکنی
خوب می دانی قرارِ ما از اول این نبود
با تمامِ خوبیات بد با دلم تا میکنی
زیرِ لب آرام می گویی "خداحافظ عزیز"
آتشی در سینه با این جمله برپا میکنی
تا نبینی اشکِ من را، سر میاندازی به زیر
از تو ممنونم که تا این حد مدارا میکنی
باشد اشکالی ندارد، بیخیالِ آنچه بود
بیخیالِ عشقِ پنهانی که حاشا میکنی
زندگی یعنی نمایشنامه ای با درد و آه
آخرین نقشِ خودت را خوب ایفا میکنی
میرسد روزی که برمیگردی و من نیستم
جایِ من این شعر را با گریه پیدا میکنی
#شهراد_میدری