‍ گاهی احوال مرا ای جان جانانم بپرس یک خبر از روزگار نابسامانم بپرس راه گم کن یک شبی ای رونق هفت آسمان از پلنگ زخمی ات ای ماه تابانم بپرس چون صدف پروردمت ای گوهر یکدانه ام حال مروارید را از دُّرِ غلطانم بپرس حالت بارانی چشمان ابری مرا از غم و اندوهِ آه و اشک لرزانم بپرس درد مدفون در غزلهای سیه پوش مرا گر نداری باور از اشعار سوزانم بپرس باز بارانی است اقلیم قلم، در وصف تو از هجاهای تَرِ با وزن هجرانم بپرس گنج عشقت را نهان در سینه دارم تا ابد بعد از این حال مرا از قلب ویرانم بپرس #حامد_بیدل ‌‌‎‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‍‌‍‌‍‌‎‌‌

#بیکلام در جواب خوبی؟ #بهش_بگو «ما بی تو خسته ایم تو بی ما چگونه‌ای؟» در جواب ما بی تو خسته‌ایم هم #بهش_بگو : «سخن این است که ما بی‌ تو نخواهیم حیات»

محرمی نیست وگرنه که خبر بسیار است رمق ناله کم و کوه و کمر بسیار است ای ملائک که به سنجیدن ما مشغولید بنویسید که اندوه بشر بسیار است ساقه‌های مژه‌ام از وزش آه نسوخت شکر در جنگل ما هیزم تر بسیار است سفره‌دار توام ای عشق بفرما بنشین نان جو زخم و نمک خون جگر بسیار است هر کجا می‌نگرم مجلس سهراب‌کشی است آه از این خاک بر آن نعش پسر بسیار است پشت لبخند من آیا و چرایی نرسید پشت دلتنگی‌ام اما و اگر بسیار است اشک آبادی چشم است بر آن شاکر باش هرکجا جوی روانی است کپر بسیار است سال‌ها رفت و نشد موی تو را شانه کنم چه کنم دوروبرت شانه به سر بسیار است #حامد_عسکری

گر عقل پشت حرف دل، اما نمی‌گذاشت تردید پا به خلوت دنیا نمی‌گذاشت از خیر هست و نیست دنیا به شوق دوست می‌شد گذشت... وسوسه اما نمی‌گذاشت این قدر اگر معطل پرسش نمی‌شدم شاید قطار عشق مرا جا نمی‌گذاشت دنیا مرا فروخت ولی کاش دست‌کم چون بردگان مرا به تماشا نمی‌گذاشت شاید اگر تو نیز به دریا نمی‌زدی هرگز به این جزیره کسی پا نمی‌گذاشت گر عقل در جدال جنون، مرد جنگ بود ما را در این مبارزه تنها نمی‌گذاشت ای دل بگو به عقل که دشمن هم این چنین در خون مرا به حال خودم وا نمی‌گذاشت ما داغدار بوسه‌ی وصلیم چون دو شمع ای کاش عشق سر به سر ما نمی‌گذاشت #فاضل_نظری

آرزو کن که نبینی شب طوفانی را کشتیِ گم شده در موج پریشانی را مثل آیینه نباش ای دل اگر خرد شدی! صد برابر نکن احساس پشیمانی را عقل یک عمر به ما درس فضیلت می داد عشق آموخت به ما لذت نادانی را من که چون خنده ی دیوار، ترک خورده دلم از که مخفی بکنم این غم پنهانی را؟ عشق تو سیب خرابی ست که می اندازد در دل جمعیتی فتنه ی شیطانی را این همه صنعت شعری که چکامیده تو را بر سر دجله به هم ریخته خاقانی را چشمت آیینه ی پاکی ست که می انگارد به رواق دل من شوق غزلخوانی را دلم آسیمه ی هجران تو بود و وصلت تنگ تر کرد بر او عرصه ی حیرانی را #محمد_مهدی_نورقربانی