عشق ار ز تو آتشی برافروخت دل سوخت ترا مرا جگر سوخت

نومید مشو ز چاره جستن کز دانه شگفت نیست رستن

در نومیدی بسی امید است پایان شب سیه سپید است

گر صبر کنی به صبر بی‌شک دولت به تو آید اندک اندک

هان تا نشوی به صابری سست گوهر به درنگ می‌توان جست

تو طفل رهی و فتنه رهدار شمشیر ببین و سر نگه‌دار

گزیده ای از ابیات بخش هفدهم افسانه ی لیلی و مجنون « نظامی»

اَلْسَّلامٌ عَلَیکَ حینَ تَرکَعُ وَ تَسْجُد

«ظرفیت تکمیل شد.»

«اللهم اجعلنی مجدد دینک و محیی شریعتک»

چجوری به جایی رسیدیم که به خودمون اجازه میدیم به حضرت عباس بگیم خوشگل طایفه؟ چجوری به خودمون اجازه میدیم با غنا و صدای زن سلطان ادب و حیا رو خطاب کنیم؟ واقعا اگر از تشیع و اسلام خوشگل بودن حضرت عباس و قدرت بدنی امام علی و یاد گرفتیم و هدفمون اینه که سگشون بیشم با کمال احترام خاک بر سر تشیع ما می خوام شروع کنم هشتک ها رو دوباره بنویسم ولی واقعا دست و دلم به نوشتنشون نمیره