مسئله این است که شیعه تنها به سنتِ به سر زدن عادت کرده است؛ چراکه بسیار آسان‌تر است که بر امامِ مظلوم و غریب بگرییم تا آنکه دست به کمر گرفته و یاری‌اش کنیم. می‌گویند: «در کرب‌وبلا بی‌طرفان بی‌شرفان‌اند.» بله، در کرب‌وبلا بی‌طرفان بی‌شرفان‌اند؛ اما تکلیفِ طرفداران و به‌سرزنانی که خونِ ریخته بر محراب صالحٌ بعد صالح را در امیرالمؤمنین و حسنینِ او دیدند و پس از آن، بر کشته شدن هشت امام دیگر، گریستند، چیست؟ تکلیف آن‌هایی که ۱۴۰۰ سال است صرفاً اشکی در چشم دارند، چیست؟ حسین، حسین می‌کنیم و کارمان خوردن و خوابیدن است و نام خود را شیعه گذاشته‌ایم. ای خاک بر سرت «شیفته» ! شفاعتِ حسین، شفاعتِ خدای حسین بر تو حرام باد، اگر غمِ حسین را در دل بپرورانی، اما اندیشهٔ رشد و تعالی دین خدایش در سرت، و همتِ جهاد در راهش در تنت و شجاعت فدا کردن جان، در نفست نباشد! ๛شیفتهــ

مجموعه مجلات ( کتاب ) ره نامه رو بهتون با تاکید پیشنهاد میکنم. پ.ن) ره نامه ۳۴ زن و خانواده

نسخه ی رایگان ندارن این کتابها که براتون بزارم ولی نسخه الکترونیکی همه ی ۴۰ جلد رو می تونید از طاقچه بخرید. همین جلد ۳۴ قیمتش از یک پاکت کرانچی کمتره...

به سرم می‌زند از گوشهٔ خاکی بپرم به بیابان بزنم، از همگان بگریزم ز بشر دور شوم، خود ز خودم دور کنم تا از این ننگ بشرگونه رهایی یابم و از این ننگ مرا نیست رهایی، که رهایی همه در بند خدا بود؛ ولی من به یک سیب ز در خانهٔ او دور شدم به پشیزی دل بیچارهٔ خود بند زدم و امیدم به خداست که از این گوشهٔ خاکی به ندایی بپرم ๛شیفتهــ

خیلی وقت بود شعر تراوش نکرده بودم فکر میکردم ذوقم کور شده

شغل حضرت عباس چی بود؟ چرا به مقام شهادت رسیدند؟ چند ساله بودند؟ چرا انقدر به امام حسین ارادت داشتند؟ در چه زمانه‌ای متولد شدند؟ معضلات جامعه‌یِ حضرت چی بود؟ از ایشون در چه زمینه‌ای می‌تونیم الگو بگیریم؟ تا وقتی اینا هست که بریم راجبش بفهمیم و توی مدیحه‌سرایی‌ها ازش استفاده کنیم. و زمینه عمل بهشون رو ایجاد کنیم. «خوشگل طایفه » یعنی چی؟! الان شما می‌تونی بری به بزرگ‌تر یک فامیل بگی خوشگل طایفه؟ که به حضرت عباس می‌ گی؟ مگه سلطان ادب نیستن ایشون ؟ مگه معروف نیست که ادب می‌کردند ،شرم می‌کردند، امامشون رو برادر خطاب کنند؟ واقعاً از الگوهامون چی یاد گرفتیم؟!» پ.ن) من چند روزه دارم افسوس می‌خورم، گفتم شما بی‌بهره نمونید.

📓جای خالی عباس 🖊سید علی اصغر علوی

از بچگی می‌نشستیم با هم گفت‌وگو می‌کردیم؛ از عقیده می‌زدیم به سیاست، از سیاست ورود می‌کردیم به خانواده، بعد هم بحث را بسته‌نبسته خوابمان می‌برد. چند وقتی می‌شد که دیگر حرف‌هایمان ته کشیده بود؛ یعنی نه اینکه حرفی نداشته باشیم با هم بزنیم، نه، حرف بود؛ می‌ترسیدم که لب باز کنیم و این فاصله عمیق‌تر شود. اما حرف راه خودش را پیدا می‌کند. حرف زدیم. می‌گفت: «هیچ جایی امن‌تر از خیابان نیست.».«قبول کن که بهترین جا برای زندگی همین خیابان است، چرا که کمترین قانون متعلق به همین‌جاست.». «چرا خودمان را به عقاید گوناگون و ایدئولوژی‌های دیگران ساخت وابسته کنیم؟ من خودم قبول دارم که اسلام خوب است، اما می‌خوام انتخاب کنم چطور زندگی کنم.» سمت و سوی صحبت هایم که ذهنش را به سمت اقناع برد خندید و گفت :« اصلا می‌دونی،. این چیزایی که تو میگی خوبه ها اما هر چقدر هم که خوب باشه سخته من سختی رو دوست ندارم». راستش در این لحظات فکر می‌کردم که چقدر حرفی برای گفتن ندارم. مغزم سوت می‌زد. سکوت کردم، به سقف خیره شدم و سعی کردم فراموش کنم که امروز ۱۷ و ۲۲ ساله‌ایم و سیستم فکرهایمان شرق و غرب عالم است. ๛شیفتهــ

📓عدل الهی 🖊مرتضی مطهری

این پست رو یادتونه؟

ایشون دکتر جیمز ماریون سیمز پدر علم پزشکی مدرن زنان هستند ایشون خدمات شایانی به علم پزشکی زنان کردن چجوری؟ هیچی ایشون معتقد بودن سیاه پوست ها مثل سفید پوست ها درد رو حس نمی کنند پس روی برده های سیاه پوست جراحی های مختلف انجام میدادن تا راه درمان بیماری های سفید پوست ها رو پیدا کنند. این توضیح رو هم در نظر بگیرید که زنان سیاه پوست رو بیهوش نمی‌کردند، که قشنگ به روش های علمی دست پیدا کنند، خوب متوجه بشن چی به چیه... اره خلاصه که اینطوری خودتون نتیجه بگیرید.