با این همه، سلول به سلول تنِ آدم که از تک وتا بیفتند و گلبول های محافظ خون که از کار بیوفتند، این کلمات اند که لباس رزم میپوشند و مارش کوبان، جبهه را از آماسِ حملات دردها، با شعرها، قصه ها، روایت ها و نوحه های روضه ها، در امان نگه می دارد! این تنِ دردمند، به کلمات، به حرف، به روضه بیشتر از داروها احتیاج دارد! دلم یک دلِ سیر، حرف میخواهد... کجایند شاعران، قصه گو ها... روضه خوان ها... قاری های آیه ها؟!! #درد #کلمات #آیه_ها @banoo_nevesht

در عرصه اندیشه من با كه توان گفت سرگشته چه فریادی و خونین چه نبردى است غمخوار به جز درد و وفادار به جز درد جز درد كه دانست كه این مرد چه مردی است از درد سخن گفتن و از درد شنیدن با مردم بیدرد ندانی كه چه دردی است؟ ✍ مهرداد اوستا @banoo_nevesht

ما با آن ‌ها ‌که «کلمه» را نمی فهمند، نسبتی نداریم! اما از طریق همین کلمات، با دورترین انسان های این کره ی خاکی، هم خانواده شده ایم! @banoo_nevesht

عیدتون مبارک دلتون خوش پشتتون بهش گرم! #نه_ربیع #یاصاحب_الزمان❤️ @banoo_nevesht

برای دل ها حیدری ❤️ مناسبتش عید غدیره ولی بنظرم برای همه ی اعیاد ولایته! #حیدر @banoo_nevesht

هر وقت، جوهر یک قصه‌ی رنگی‌رنگیِ دیگر می‌پاشد به جانم و کت‌وکولم را خاکی می‌کند و توی بغلم را هندوانه‌ای، یعنی باید بنشینم پایِ‌کاغذ و طرح‌هاش و رنگ‌هاش را بکشم و نقاشی‌اش کنم. مثلِ هر نو نویسنده‌ی ذوق‌زده‌ی دیگری، ده‌بار از زوایه‌ها و از شخصیت‌های مختلف، قصه را تخیل می‌کنم تا بهترین روایِ داستان را پیدا کنم و شروع کنم به نوشتن ماجرا. همه‌ را مرور می‌کنم. همه را، حتی مردان را. از نگاه مردان می‌نشینم پایِ روایتِ قصه... بعد می‌بینم که نه... اصلا به دهانم مزه ندارد. من دچارِ قصه‌های زنانم، پاگیر و پابندِ قصه‌گویی مادر بزرگ‌ها، ننه‌یِ‌خدیج و کی و کی و کی... بلد نیستم از زبان مردان بنویسم. فهمشان بدرستی نمیکنم. اما زنان را احتمالا بَرَم. شاید حفظشان شدم. به عدد روزهای عمرم که درآن زمین میچرخد، چه به ساز مردان چه به ساز زنان، تشنه‌ی دوبیتی‌های بابا طاهر و فلان و بیساری‌ام که مادرم میخواند. حتی آن سخیف‌هایشان را که جنبه‌ی اوروتیک دارند! دلم تنگ میشود برای روزهایی که پیرزن توی خانه هِییییییی می‌کشد و شروع می‌کند به دوبیتی‌خوانی... هزار جورقصه و خاطره تویِ سرشان ووول میخورد و بعد این دوبیتی‌ها تازه جنجره‌ی بلبلِ زبان‌شان، گرم می‌شود و قصه‌ی فراموش شده ای از تهِ یکی از سلول‌های سرش، مثل کفتر اسیری، پر می‌کشد و رها می‌شود. @banoo_nevesht