توی جیب یکی از پالتوهای قدیمیم پول پیدا کردم. صد تومانی ها از خواب ۷-۶ ساله بیدار شدند و نمی دانند شهر عوض شده و دیگر توی بازارش، اعتباری ندارند! از خانه بیرون شان نمی‌برم. میگذارم شان دوباره یک گوشه بخوابند. بی خبری، خوش خبری است... یادم نیست. آن سال ها با ۶۷۰۰ تومان چکار میشد کرد؟! #اصحاب_کهف @banoo_nevesht

#بی_کلام ولی پر از جای کلمه! @banoo_nevesht

#چند_از_چند از ابتدای مرداد تا انتهای مهر ماه مشغول خواندنم هنوز. خدا امسال من را به چیزهای خوبی دچار کرده. خیلی گزارش مطالعه هایم را نمیدهم. هم کمی تنبلم و هم گاهی از خودم میپرسم خب که چه؟ درست است اصل بنای این چالش، روی ریا کردن برای کتاب گذاشته شده. ولی من هنوز این مدل ریا کردن های خوب را درست و حسابی بلد نیستم. هنوز استخوانش توی تنم خوب جا نیفتاده. من هنوز اهل ریاهای بدم:( بهرحال حوصله کردید مشق هایم را بخوانید. از من نه، از کتاب ها بخوانید. فعلا تمرکزم روی داستان کوتاه هست.🌿☺️ @banoo_nevesht

#چند_از_چند ✓ نان و پنیر موزارلا (مجموعه داستان) ۳۶ از ۹۰ ۱۶۰ صفحه: احساسات ضد و نقیضی با خواندن کتاب داشتم. بعضی جاهاش را خیلی دوست داشتم. توی بعضی از جاهاش گم شدم. بعضی دیگر خیلی عمیق بود و برخی هم نه. اوضاع اکثر مجموعه داستان ها همین است. فرق این کتاب این است که در ساحت تکنیک و در ساخت گزاره های شاعرانه موفق بوده. موضوعات متنوع و نگاه ها بدیع بودند. براعت استهلال ها رو دوست داشتم و واقعا من را گیر می انداختند. من شاگرد آقای جلایی هستم. ازشان خیلی یاد گرفتم. قدر چیزهایی که یاد گرفتم را هم می دانم. با این حال با اینکه با فحش ها در اکثر داستانهای ایرانی کنار می آیم اما برخی جنبه های اوروتیک هیچ جوره به ذائقه ام نمی چسبند. ✓ نیمه پنهان ماه (مجموعه داستان) ۳۷ از ۹۰ ۵۶۵ صفحه ✓ نمازخانه کوچک من (مجموعه داستان) جُبه خانه (مجموعه داستان) حدیث ماهیگیر و دیوانه (یک داستان نیمه بلند) ۳۸ از ۹۰ من این سه کتاب را یکی حساب میکنم، بدلیلی که گفتم: خواندن کتاب های هوشنگ گلشیری خیلی زمانبر است. داستان ها خیلی عمیقند، چند لایه اند، زبان کمی پیچیدگی دارد. یک پیچش هایی توی قصه هاش هست که با یک دور خواندن به راحتی برای آدم باز نمیشود. من مجموعا همه اش را پسندیدم. این عمق نگاه را دوست دارم. هرچند نگاهم باهاشان زاویه دارد. با وجود یک مدل تیره بینی خاصی که دارند نوع نگاه و تحلیل درگیرم کردند. ولی باید بگویم که خواننده ی داستان های گلشیری باید با حوصله و صبور و علاقمند به مطالعه باشد. اگر خواستید از سر ذوق و علاقه کتابهاش را بخوانید و خیلی اهل آرشیو کتاب نیستید. خریدن و مطالعه «نیمه پنهان ماه» برایتان کفایت می کند. باقی کتابها نود درصد داستان هاش در نیمه پنهان ماه تجمیع شده. آن هایی را هم که ندارد ، براحتی در نت پیدا می شوند. برای همین سه کتاب دیگر را یک کتاب حساب کردم. ✓ در عمق صحنه (مجموعه داستان) ۳۹ از ۹۰ _ ۹۲ صفحه ✓ حتی وقتی می خندیم (م د) ۴۰ از ۹۰ _ ۹۶ صفحه ✓ در راه ویلا (م د)۴۱ از ۹۰ _ ۱۰۴ صفحه ✓ همه ی افق (م د) ۴۲ از ۹۰ _ ۹۲ صفحه ✓ بی باد، بی پارو (م د) ۴۳ از ۹۰_ ۱۳۵ صفحه: فریبا وفی بنظر من از آن نویسنده هاییست که خیلی قوی توانسته زنان را در داستانهاش بشکافد. قبل ازین فکر میکردم بهترین اثری که این کار را کرده سووشون است. ولی الان نظرم عوض شده. خب البته قیاس درستی نیست آن یکی رمان است و اینها داستان کوتاه. هنوز رمانی از فریبا وفی نخواندم. ولی داستان کوتاه ها واقعا روح زنان را عریان کرده. خیلی دوستشان داشتم و بنظرم روی داستان نویسی خودم اثر گذاشتند. داستان ها به ترتیب چاپ خیلی بهتر میشوند و بلحاظ عمق و تکنیک رشد میکنند. ولی من سری میانی داستان ها را بیشتر دوست دارم. ✓ ۳ جلدی دوم نارنیا ۴۴ از ۹۰ حدود ۷۰۰ صفحه: نارنیا یک داستان و حتی یک رمان فانتزی استانداردنیست. یک قصه است. پیرنگ چه در رئال چه در سورئال باید نظام منطقی داشته باشد که نارنیا در آن می لنگد. اتفاقات در اکثر موارد سیر منطقی ای ندارند. ولی جذابند، از یک ذهن خلاق برآمده اند. برای آرامش و راحت کردن ذهن از مشغله، فانتزی حتی فانتزی تقلیل یافته ای مثل نارنیا، خیلی کمک کننده اند. ✓ فرهنگ لغات عامیه ۴۵ از ۹۰ ۵۹۲ صفحه: امان از دنیای کلمه ها و تعابیر و ضرب‌المثل ها. خصوصا وقتی جمال زاده آن را گردآورده باشد. من که حظ بردم. البته خیلی هاش زیادی چاله میدانی است. (همون فحش و اوروتیک که گفتم) ولی با خواندن هر کدامشان ده ها شخصیت مختلف در ذهنم ساخته شد. عالی👌👌 ✓ تذکره اندوهگینان ۴۶ از ۹۰ ۲۰۸ صفحه: آقای مطهری دست گذاشته روی نقطه ی حساسی از روح و ذهن آدم امروزی... دست گذاشته روی بی قراری ها، سرگشتگی ها، گمشدگی ها. سعی می‌کند خواننده را در مسیر روبه صعودی پیش ببرد. به سوال هاش پاسخ بدهد. آرامش کند ، تسکینش دهد. دستش را بگیرد و از تاریکی ها در بیاورد. تلاشش را میکند، ولی بنظرم کاملا موفق نشده. می لنگد. اول اینکه به خاطر زبانش به راحتی آدم امروز را همراه خودش نمیکند. ارتباط اولیه و وفادار ماندن مخاطب به آن، سخت است. ولی رفته رفته کتاب جای خودش را باز می‌کند و با مخاطب دوست میشود. ثانیا محتوا آنقدری که بتواند مخاطب را واقعا متاثر کند، مایه نداشت. کم مایه نبود ولی به قدر کفایت هم پر بار نبود. شاید مخاطب به خودآگاهی هایی برسد ولی پاسخ درخوری نمیگیرد. با این حال گمان نکنید با این کتاب وقتتان هدر می رود. برعکس. کوره راهی باز میکند بین درهم ریختگیِ بعضی از قسمت های ذهن. نسخه خطی کتاب هم چشم نواز بود. @banoo_nevesht