راضی مشو دگر به زمین خوردنم، مرو بازی نکن تو با دل این پهلوان بمان روی مرا اگر به زمین می زنی بزن اما بیا بخاطر این کودکان بمان... #تنهایی_علی @banoo_nevesht

روضه عربی 🖤

لم تكنْ داراً كما نَعرفُها إنَّما عاصِمةً للمُعجزاتْ آن خانه یک خانه ی عادی نبود...💔 #خانه_ی_علی_وزهرا @banoo_nevesht

سیده زینب من عمه جان! نمیدانم ما باید بیشتر از شما خجالت بکشیم یا از آن برادرزاده هایی که دسته دسته خون شان دور حرم تان ریخت، تا نگاهِ حرامی به آن نیفتد. دارد زخم هایی که از سالها عزادار شدنمان، روی تن مان مانده، از نو تازه میشوند و سر باز می‌کنند. بانو...من دیگر طاقت ندارم. چطور بنشینیم نگاه کنیم که دوباره دورتان را نامحرم بگیرد؟!😭😭 #دمشق_دارد_سقوط_میکند #سیده_زینب @banoo_nevesht

اگر جایی مطمئن برای پرداخت صدقاتتون میخواید، خیریه توابین رو پیشنهاد میکنم. شماره کارت:

5892107046923523

لینک مدد: https://madad.ir/qolak/q1uf6m #صدقه

انگار قسمتی از وجودم شرحه شرحه شده! یقینا کله خیر #سوریه @banoo_nevesht

اگر در سالهای ۸۰ و دو سه سال اول دهه ۹۰ گذرتان به عراق افتاده باشد، یک چیزهایی به چشم خودتان دیدید که دیدن و گذشتن از این روزهای عجیب غریب را برایتان سخت تر میکند. تجربه ی زیسته ی موهوم تان سنگ می اندازد لای چرخِ زندگیتان و گذر از هر دست اندازی را برایتان نا امن تر میکند. به زبان ساده، توی بغض و بُهتش گیر می کنید. من حالا اینطوریم... این شکلی ام... توی بغض و بهت گیر کرده ام. من با روحِ نازک نارنجی یک دختر ۲۰ ساله، آن سالها زیارت سرسری ، پر دلهره و اضطراب سامرا را تجربه کرده ام. من که یک عمر مجاور حرم با شکوه علی بن موسی الرضا بودم، با همین تخم چشم های سیاه رنگم، آن حرم کوچکِ ۵۰۰_۶۰۰متری را دیده ام، با دیوار و مناره ها و گنبد سوراخ سوراخ و حفره حفره و تیر و ترکش خورده. که دورتادورش اهل تسنن و حتی شِبه وهابی ها، خانه و سکنه و مسجد جامع داشتند! صدای خطبه ی روحانیت متعصب اهل تسنن، میپیچید توی صحن نُقلی آن حرم جنگ‌زده که مزار چندین نفر از پاره های تنِ شیعه تویش دفن بود. توی همان دو ساعتی که آنجا بودم، هی قصه ی آن زندگی یواشکی و رازآلود را بارها بارها از در و دیوار حرم شنیدم. قصه یک بارداری پنهانی، یک تولد یواشکی، بزرگ شدن یک کودکِ از نظرها پنهان... خانه ای که رازهاش پنهان است از چشم نامحرم هایی که دورتادورش را محاصره کرده اند تا نفس اهالی خانه را ببندند. توی آن خانه محبوسشان کرده بودند و حتی توی همان خانه دفن شدند. تا دهه ها و قرن ها، حتی زیارت از آن مزارها هم یواشکی بود. آن حرمِ جنگزده ی مظلوم و غریب، خودِ خودِ خودِ خانه ی حجت بن الحسن و پدر و مادر و عمه اش بود. آجر به آجرش، ذرات هوایش از صدها سال خفقانی حرف میزد که دشمن شیعه برای آن حرمین ایجاد کرده بود. بله عزت آدمها دست خداست. چه برسد به عزتِ حجت خدا. هر چه دیدم کوه بود میانِ دره و خندقِ بلا. کوه اما سر جایش بود، خم نخورده بود. ولی غریب که بود. مظلوم که بود. من عادت نداشتم به دیدن این چیزها. مارا شیعه ی مجاورِ علی بن موسی الرضا بودن، عادت داده بود به جور دیگری کمال و جمال دیدن. عادت به این در تنگنا دیدنِ پاره‌ های تن مان نداشتم! خیلی زود از آن زیارت فارغ شدیم اما از دردِ لطمه ای که به روحمان زد نه. تا سالها، حتی اسم سامرا برایم روضه بود. چه برسد با یادآوری قصه اش... حالا هی بگویند با اینکه سوریه سقوط کرده، یک سری توافق هایی شده که حرم ها و شیعه ها در امان بمانند. حرم سیده زینب استوار سرجایش هست و تا ابد مأمن اولاد علی می ماند. شیعه های مجاورش از ابتلا محفوظند. می گویند ولی مگر روح لطمه خورده ی من در زمین سامرا، با این حرف ها آرام میشود؟! حالا هر دم روضه ام. ولی روضه ی شیعه فرق دارد. روضه ایست که میجوشاندم، روی حرارت دَمم میکند، جا می اندازدم و پخته ام میکند. عطر غیرتم را بلند می کند میپیچاند توی سرِ خودم. عطرش زنده ام میکند. هوای سرم را عوض میکند. غبار از تنِ عافیت زده ام میگیرد. از جا بلندم میکند. منتظر و آماده نِگهَم میدارد برای روزهای موعودِ آینده. بله...لطمه هایی که به روحم خورده، نیرومند ترم میکند! #سیده_زینب #روضه @banoo_nevesht