زن‌ها لکه‌گیری را خوب بلدند. بلدند دودِ پرده و کاشی و دیوار بگیرند. بلدند چربی‌ها را پاک کنند، از همه جا و از ریشه. زن هرجا باشد، کثیفی و لک و زباله، آنجا ماندگار نیست. زن‌ها اما برای زدودن خودشان از لک، هرجایی ندارند که بروند. این کار را هر کسی بلد نیست. روح‌شان، هرجا رفته از چیزی اشباع شده و حالا فقط و فقط یک جا دارند برای خالی شدن. یک آغوش دارند برای پناه گرفتن. توی زوصه‌ها و حسینه‌ها... برخی زن‌ها توی روضه‌ها و حسینیه‌ها از غبار کم می‌شوند. اینکه بروند آنجا، بنشینند یک گوشه‌ای، چادر بکشند روی سرشان، هنوز آقا شروع نکرده تا دعای آخر مجلس و حتی بعد از آن هِق بزنند. این آورندگانِ پاکی و زلالی به خانه‌ها، اینطور بلدند خودشان را بشویند از هرچه جِرم و دوده که روحشان را گرفته... اینطور یاد گرفته‌اند... اینطور به بچه‌هاشان‌ هم یاد می‌دهند... اینطور نسل به نسل حسینه‌ها پر می‌شود و اینطور زنانِ پناه گرفته زیر چادر تکثیر می‌شوند. روایتِ در عکس از زهرا کاردانی از کتابِ رستخیز @soffehh 🌱| صُفِّه

این مدت جای خالی شما روی این صندلی، مثل خوره‌ افتاده بود به جان قفسه‌ی سینه و گوشه‌ی قلبم را می‌جوید. هی یادم می‌افتاد دورانِ گُنده‌نمایی آن ویروس ملعون را. آن روزهایی که حسینه خالی بود و شما یکّه و تنها روی این صندلی می‌نشستید و جایِ باقی را پر می‌کردید. خدا می‌داند که اگر چه آن‌شب‌ها شور نبود توی این حسینیه، ولی وجود سرسبز شما، برای همه‌مان بس بود. این چند شب، حسینه پر و بود، ولی جای شما خالی.. و هیچکس و حتی شور این جمعیت، جای خالیِ سبز شمارا پر نمی‌کرد. دردتان به جانم! سرتان سلامت. بمانید برایمان. روضه‌ی حسینه‌‌ی امام بدون شما، روضه‌ی باز است. ما تاب این روضه‌ها را نداشتیم و نداریم! #قوت‌قلب‌ایران #عُمرم‌رویِ‌عُمرَت @soffehh 🌱| صُفِّه

حال ایران ما، حال کشور حسینی ما، حالِ امشبِ حسینه‌ی امام است. حالِ آقای عالی و حالِ مردم عاد‌ی‌ای که داشتند ذکر خباثت یهود می‌خوانند برای هم و هی از گوشه‌ی چشم به صندلی خالی کسی نگاه می‌کردند. حالِ آن پرده‌ی مشکی که ناگهان کنار رفت. از خود بی‌خود شد وتوی هوا رها شد. حالِ آن مرد شجاعی که با سینه‌ی ستبر و لب‌های خندان، بی هوا از لایِ پرده در آمد و نشست روی صندلی. نشست وسطِ جایی که کمین‌گاهِ دشمنش است. حالِ مرد و زنی که شوق دویده توی‌جانش و فریاد می‌زند و آقایش را می‌سپارد دست عمدارِ کربلا. حالِ محمود کریمی که می‌دود، می‌نشیند پیش پایِ محبوب، تا سفارش نوحه‌خوانی بگیرد و بعد می‌رود و می‌نشیند پله‌ی دوم منبر تا ای ایران بخواند. حالِ ایران، حالِ قطعه‌ی ای‌ایران است. همین‌طور چشم‌به‌راهِ آمدن کسی، همین‌طور تکیه داده به شرف کسی، همین‌طور ایستاده و مقتدر و شجاع، همین‌طور با نشاط، همین‌طور حماسی، همین‌طور عاشورایی و همین‌طور باشکوه.... حال ایران حالِ حرم است....❤️ حرمِ مؤمنین دنیا. راست می‌گفت: مادرم بانو زهرا جان! کشور‌ماخانه‌ی‌دربست‌شماست! #hero @soffehh 🌱| صُفِّه

#سیدتی...

آن مرد که دنیا را پسِ چشم‌هاش، خیال‌گونه اما عمیق می‌دید. آن مرد که محبت و عقایدش، طرح می‌شد و از نوکِ انگشتهاش بیرون می‌زد. آن خالق طرح‌های بی‌بدیل. جایش همیشه سبز است.

درهرسطحی که باشم، بازهم باقی از من بهترند! #صدای_استاد