کاشکی دروغ بود این خبر...💔

تو رفته ای و من از زنده ماندنم خجلم کجا گذاشته ای رفته ای عزیز دلم…💔

انگار این صحنه و کمی جلوتر را دیده‌ام... باورش سخت است و در مخیله‌ام نمی‌گنجد اشک هایم امانم را بریده، چهره‌ام را مدام می‌شوید. نشسته ام در اتوبوس و خیره به جاده‌ام. در مسیر تهرانم و برای تشییع پدرم می‌روم. قلمم نای نوشتن ندارد... ذهنم توان یافتن و چیدن کلمات را ندارد. حسودیم می‌شود... به همه‌ی کسانی که اورا دیده‌اند، چه از دور و چه نزدیک... چه قبل از شهادت و چه بعد از شهادت؛ خصوصاً خانواده‌های شهدا.. که شهیدانشان آنقدر هوایشان را دارند و ترتیب دیدار می‌دهند و شهیدان ما... 💔 حسودیم می‌شود به تهرانی‌ها و مشهدی‌ها... که تهرانی‌ها با او در یک شهر نفس کشیدند و مشهدی‌ها... و مشهد و امام رضایی که بعد از این تا به ابد قرار است پدرم را تا به ابد در آغوش بکشد. به دست هایی که توفیق داشتند به تابوت مطهرش متبرک شوند... ولی بعد خودم را آرام می‌کنم همین که توفیق داری در تشییعش باشی یک نفر از چندین میلیون‌ عاشق باشی، پشتش حرکت کنی خود توفیقیست که نثار هر کسی نمی‌شود مگر اینکه خودش بخواهد... همین که حبش در دلت جوانه زده و رشد کرده کفایت می‌کند... پ ن : نیمچه احوال

گاهی اوقات‌ عکس‌ها خودشون حرف می‌زنن و نیازی به متن ندارن... موکب هایی که تو مسیر تدارك ديدن... اربعین نرفتم تاحالا، ولی چرا حس می‌کنم شبیه اربعینه؟

پس از الان به بعد عکس‌ها باهاتون حرف می‌زنن...

لَقَد كُنّا أمواتًا ، فَأحيانا الإمام ... 💛🥀 قائد_السيد_الخامنئي #الإمام_الخميني و اخیراً... وصلنا..🥀

عاقبت بخیری... ۷۸ سالگی...

و بالاخره... سید شهیدان اهل قلم...

آخر شب... وقتی صداها خاموش می‌شوند، به شنیدن آنچه درونم می‌شکند می‌نشینم...

‌ قشنگی آدما تو دلشونه نه صورتشون....!!

جز وصالت ارزوهای زیادی داشتم مثل صدها آرزوی دیگرم این هم نشد