منم همینطور منم همینطور؛ منتها همواره در این مسیر، چیزی جز تنهاییِ دوباره دست‌گیرم نشده.

صدالبته که ضعف‌هام رو انکار نمیکنم‌. ولی خب هیچوقت نخواستم اگه برای کسی وقت گذاشتم، فقط دوستای سطحی و معمولی باشیم. اگه بیشتر از بقیه وقت میذارم یعنی دلم یه دوستی صمیمی رو میخواد، نه دوستی‌ای که من همه‌چیز رو راجع‌به خودم بریزم رو میز و تو ماست باشی.

ولی به لطف اتفاق‌های ۱۴۰۳، مهم‌ترین اصل زندگیم رو فهمیدم و اونم اینکه:

خانواده مهم‌ترین چیزه. خانواده همیشه برات میمونه. خانواده همیشه خوبی‌ت رو میخواد. خانواده سربه‌سرت میذاره، ولی رهات نمیکنه. خانواده تو رو حذف نمیکنه. خانواده همیشه باهاته‌. خانواده هرچقدر هم یه روز باهات بد باشه، اما تهش بازم خانواده‌ست. چون این "خانواده"ست؛ یه چیزی فراتر از پیوند خونی.

در آخر، هرچقدر هم درمورد بندر نفرت‌پراکنی کنم؛ اما این دفعه، منم ته ته دلم به اون قضیه‌ی "هیچ‌جا بندر نابو" اعتقاد پیدا کردم.

کاش می‌شد فردا مدرسه بود و اون حس مزخرف سوهان‌کشیدن روح در روز قبل مدرسه رو تجربه نکنم.

دلم برای این‌ بچه کبابه، تا ابد. درآینده دور، اگه یه پسر داشتم احتمالا اسمشو بذارم سیاوش.

اقا شماعم بیاید بگید از من یا چنل چه وایبی میگیرید یا حستون چیه نمدونم جالب شد برام

خیلی نمیشناسمت، ولی تا الان که میدونم، تو یه آدمی هستی که هرچقدر هم فکر میکنه و به زبون میاره که کارش خفن نیست، اما‌ توی ذهنش بصورت خودآگاه یا ناخودآگاه میدونه که متوقف شدن راهش نیست؛ شاید برای همینه که هرازگاهی میری و میای، دیل میزنی و روز بعد دوباره چنل میزنی، شاید این به این معنی باشه که تو داری هنوز ادامه میدی. و کم کم تلاشتو‌ میکنی، و کم کم اون پیشرفت توی کارات دیده میشه. چون واقعا میدونم تجربی اونم توی سمپاد واقعا فشارش زیاده، و همین‌که کنارش نقاشی رو ول نکردی نشون میده چقدر برات باارزشه، یا راهیه که یه تیکه از خودت رو توش جا میذاری، شاید یه تخلیه‌ی روحی روانیه برات یا هرچی دیگه. از نظر من و تاجایی که میشناسمت، توی ذهن من با همین چیزها تعریف میشی، ولی احتمالا یه‌سری‌هاش درست نباشن. خودت چی میگی؟