دیروز توی راه مدرسه با اینکه به خودم گفته بودم شیمی بخونم، ولی چشمام همش میرفتن سمت پنجره. شاید چون بعد مدتها اون حس آشنای "تماشای جریان زندگی آدما از دور"، برگشته بود:
خانمی که منتظر اتوبوس بود و داشت موهای بلوند زیر مقنعهش رو مرتب میکرد.
پیرمردی که با دوچرخهش سمت خیابون اصلی پیچید، دوچرخهش کمسن تر از خودش بود.
اما تصویری که بیشتر توی ذهنم موند، اون سه نفری بودن که با فاصلهای حدود سه چهار متر، پشت سر هم توی پیادهرو قدم میزدن:
جلوتر از همه یه پسر دبیرستانی که کیفشو یهوری انداخته بود. وسطی مرد حدودا ۳۰ سالهای با کیفیت سامسونت توی دست راستش. و آخر از همه مردی بین ۴۰ تا ۵۰ سالگی که موهاش جوگندمی بود و قدمهاش کندتر از بقیه، شاید زمان براش کندتر میگذشت.
انگار داشتم تکهای از زندگی رو تماشا میکردم: سه تا نسل، سه تا داستان؛ توی یه خط ولی درحال حرکت. زندگیای که کامل نبود ولی داشت با جریانِ خودش جلو میرفت.
یعنی آخرِ این خط بهکجا ختم میشه؟
- امروز قراره برای بازدید بیان، چرا انقدر ترتیب صندلیهاتون نامرتبه؟
+خانوم داریم وضعیت ذهنیمون رو نشون میدیم.
فانوس دریایی.
بعضی وقتا باید درباره همهچیز مودت اینطوری باشه که: به کتفم؛ و بری سراغ اون سریال/فیلم/کتاب حالخوب
زندگی رو از جایی برای خودم سخت کردم که تقریبا یادم رفت بجای اورثینک، میتونم یه کتاب بخونم و توی دنیاش غرق شم.
فانوس دریایی.
به یه دیس برنج همراه اکبرجوجه و رب انار نیاز دارم تا بشوره ببره.
حالا دقیقا نمیدونم چی رو بشوره ببره، ولی خب نیازه دیگه
فانوس دریایی.
یه سالاد شیرازی درست کردم همش مزه پیاز میده
عجب اشتباهی کردم پیاز ریختم