دیشب*

وای بچه‌ها از دوروز پیش یه خوابایی‌ می‌بینم‌ که برگام می‌ریزه انگار دارم فیلم نگاه می‌کنم منتها شخصیت اصلی خودمم البته معلومه الکین‌ چون خیلی سمن ولی بازم😂

واقعا اینجا یه طوریه که آدم اصلا جنگ رو حس نمی‌کنه. به‌جز وقتی که میزنی شبکه‌ی خبر یا بقیه راجع بهش صحبت می‌کنن.

مامان‌بزرگم هم می‌گفت توی ۸ سال‌ جنگ تحمیلی هم طرفای شهرمون‌ خبری نبوده. به‌جز وقتی که شهدا رو میاوردن و اینا.

درهرصورت امیدوارم که هرچی زودتر اسرائیل از نقشه محو شه

از وقتی امتحانام‌ تموم شده تا الان، یه کتاب رو تموم کردم و الان دارم یه کتاب دیگه رو می‌خونم. اسم کتاب‌ اولی "سندروم اسپاگتی" و اینی که الان دارم می‌خونمش "واژه‌هایی در اعماقِ آبیِ دریا". و در حین خوندن هردوتا کتاب، دقیقا زمانی حواسم به صفحه‌ی کتاب جمع شد که دقیقا نصف صفحات کتاب رو خونده بودم. خیلی جالبه. میتونه معنی خاصی داشته باشه که احتمالا در ورای گنجایش مغز انسانی من نیست؟

به‌هرحال. وقتی میام اینجا و می‌نویسم و عکس می‌ذارم و بعدش یادم میاد که الان وسط جنگیم‌؛ ولی من جنگ رو حس نمی‌کنم درحالی که شهید دادیم و بعضی آدم‌ها الان در سوگ عزیزانشون‌ هستن و من تنها کاری که از دستم بر میاد اینه که براشون متاسف باشم، یک‌طورهایی‌ عذاب وجدان می‌گیرم. فکر می‌کنم چیزی که شما از پیام‌های اینجا دریافت می‌کنید اینه که من ز غوغای جهان زیادی فارغم.

الان دقت کردم و متوجه شدم این دوتا کتاب هر دوتاشون‌ درمورد دختری هستن که در طول کتاب تلاش می‌کنن با مرگ عزیزشون‌ کنار بیان. جالب است.