https://eitaa.com/yek_allaf/1908 دقت من: ۰ دقت تو:

خوشگلای بلا این پیامو فور کنن کانالشون یا به شخص شرک(@mahsay_iran) نقطه بدن⭐️ بعدم روز و ماه تولدشون بگن 🍰 شرک میو روز تولدتون بهتون یه جینگیل تقدیم می‌کند 🤍🦦 در ضمن

۷ آذر

تقدیمی جالبیه دلگرمیه

زدم موهام رو کوتاه کردم. long live موی کوتاه

پی‌نوشت: درواقع موهای کوتاهم رو کوتاه‌تر کردم. درستش اینه

منفورترین قسمت زندگی هم وقتیه که مچ خودت رو موقع گفتن حرفی می‌گیری که قبلا از کسی که این حرفو زده بود متنفر شده بودی.

موسیقی قشنگی داشت

روز سوم(با تاخیر): راجع‌به جایی که هیچ‌وقت اونجا نبودی اما همیشه راجبش رویابافی کردی. راستش درمورد شهر خاصی رویابافی نکردم. اما سرزمین‌های خیالی؟ چرا. نمیدونم مجموعه‌ی ۶ جلدی قصه‌های همیشگی از کریس کالفر رو خوندین یا نه، اما خب حدود سه/چهار سال از نوجوونی‌ من با این مجموعه سپری شد. از حدود زمستون سال ۹۷ که توی نمایشگاه کتاب خریدیمش، تا سال ۱۴۰۰ که خبر اومد جلد آخرش هم بالاخره ترجمه شده. شما رو نمیدونم، اما من به دنیایی که با سیاست و تکنولوژی خراب نشده نیاز دارم. نیاز دارم یه پری باشم توی سرزمین پریان که سقف اتاقش از پیچک درست شده و بعد تموم شدن عمرش، روحش به جادو برمی‌گرده. هرازگاهی به این فکر می‌کنم که چی می‌شد اگه ما هم درگاه بین دنیای واقعی و دنیای قصه‌ها داشتیم؟ یا نکنه واقعا همچین چیزی هست و ما خبر نداریم؟ کاش واقعا مامان‌غازه‌‌ای وجود داشت که با غاز غول‌پیکرش، آسمون اروپا رو توی دوره‌ی رنسانس‌ دور می‌زدیم. کاش مثل ملکه‌شنل‌قرمزی یه اتاق پر از آینه داشتم و یه کمد لباسی که وقتی درش رو باز کنی، خودش یه اتاق بزرگ باشه. کاش مثل "کانر"، "بری" رو داشتم که توی اردوی مدرسه به آلمان با هم از دست معلم فرار کنیم و بریم قلعه‌ی نویشوان‌اشتاین‌ تا درگاه بین دو دنیا رو پیدا کنیم. کاش هیچکس، هیچوقت مثل "ازمیا" حس نکنه انتقام تنها راهیه که می‌تونه باهاش تکه‌های شکستهٔ وجودش رو دوباره سرهم کنه. دیگه حرفی ندارم. بذارین متن رو با یه نقل‌قول از جلد یک(طلسم آرزو) ببندم: "قصه‌های پریان فقط یه سری داستان احمقانهٔ قبل از خواب نیستن. راه‌حل هر مشکلی که فکرش رو بکنین توی این قصه‌ها پیدا می‌شه. قصه‌ها درواقع درس‌های زندگی هستن که توی شخصیت‌ها و موقعیت‌های رنگارنگ پنهان شده‌ن."

خلاصه بگم، ماجراجویی‌‌های من از سال‌ ۱۳‌۹۷ تا ۱‌۴۰۰ توی این نقشه خلاصه شده.