امروز صبح با این پدیده‌ی جادویی از نظر خودم و علمی از نظر یک شیمی‌دان(؟)، مواجه شدم. خیلی رندوم و یهویی اتفاق افتاد

نمیدونم چرا من وقتی سعی می‌کنم شوخ طبع باشم، ۹۰ درصد اوقات یه طعنه‌ای، تیکه‌ای چیزی از گوشه کنارِ کادرطنزم میزنه بیرون. اون ۱۰ درصد هم واسه جوک‌های بازی با کلمات و کاملا بابابزرگیم‌ هست. ولی بعضیا طنزشون‌ واقعا بامزه‌ست. حتی بدون تلاش خاصی باز هم بامزه و شوخ‌طبعن. انگار ذاتیه

درسته امتحان ریاضی دارم و وقتم با اون پره؛ اما من هم مثل شمام. مثل هر انسان سالم دیگه‌ای، این افکار هنگامی که با مایع دستمو‌ می‌شورم و در مرحله‌ی قبل شستن دستام(توقع ندارید واضح بگم که)، به سراغم میان. بعد که میام توی اتاق، به این فکر می‌کنم بد نیست اینجا‌ هم تراوشات‌ ذهنیم‌ رو بنویسم.

سوال دومی که احتمالا الان توی ذهنتون پرسه میزنه، اینه که چرا با اینکه امتحان ریاضی دارم اینجام؟ سوال خوبیه. برای خودمم سواله اتفاقا

شوخی کردم(سطح طنز). جواب اینه که چون امشب شب‌بیداری در پیش دارم. فعلا فعلا ها بیدارم چون باید یه پی دی اف ۸ صفحه‌ای سوال حل کنم. درضمن هنوز موتورم برای حل سوال روشن نشده. برای همین اومدن اینجا تا الکی بنویسم. هم ذهنم رو از افکارم آزاد کنم و هم وقت شما رو بگیرم

راستش من از بدو تولد شوخ‌طبع نبودم. البته الان هم نیستم. منتها منظورم اینه که الان نسبت به چندسال پیش پیشرفت کردم. مثلا چندسال قبل در جمع فامیل، فقط یک اخمو با این قیافه:😑 بودم. الان ولی 😑 هستم به علاوه‌ی مقدار کمی شوخ طبعی ملایم: که باعث میشه افراد فامیل مثل قبل راجع به 😑 بودنم نظر ندن. چون میدونن اگه تیکه بپرونن تیکه‌شون برمیگرده به خودشون. میگید این چه پیشرفتیه؟ خب برای منی که در جوابشون هیچی نمی‌گفتم پیشرفت محسوب میشه

خب پیشرفت دوم: در جمع دوستان شوخ‌طبعی به کار میاد. مثلا برای یکم محبوبیت بد نیست. توی این جمع‌ها معمولا شوخ‌طبعیم فاقد خرده‌شیشه‌ست و اکثر وقتا از جوک‌های بابابزرگی‌ استفاده میکنم که خودم عاشقشونم

میدونم متن‌های دراز رو نمی‌خونید ولی دلیل نمیشه نفرستم

کاربرد این‌سری جوک‌های بی‌مزه: ۱. تنفس بین درس ۲. از بین بردن جو سنگین کلاس ۳. وقت کشی سرکلاس(مثلا برای کنسل کردن کوییز) ۴. برای اینکه بی‌مزه بودن خود را اثبات کنید

اینم از کاربرد جوک‌های بابابزرگی‌ خدمت شما

خب من رفتم سراغ ریاضی. شبتون بخیر