بهم گوش بده... تورس ، لئو ، اسکورپیو ، آکواریس → بذار همین ثبات و آرامشی که الان توی زندگیت داری، تکیه‌گاهت باشه. به‌جای اینکه مدام روی چیزایی که هنوز نداری وسواس به خرج بدی. → خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی به حرکت و پیشرفت نزدیک شدی؛ پس قدرتِ مداوم ادامه دادن و حضور داشتن رو دست‌کم نگیر. → بزرگ‌تر برنامه‌ریزی کن و اجازه بده بقیه هم کمکت کنن تا ایده‌هات رو از یه فکر ساده به چیزی واقعی و ملموس تبدیل کنی. → با لحظه‌های خوب نجنگ ، بذار واقعا از چیزای کوچیک لذت ببری، بدون اینکه بلافاصله ذهنت بره سمت چیزایی که کم داری. → خودت رو برای تجربه‌های جدید باز بذار؛ چون همین که حاضر باشی به بعضی چیزا آره بگی، باعث میشه اتفاقات جدید وارد زندگیت بشن. → دیگه خودت رو پنهان نکن. حق داری دیده بشی، جا بگیری و با اعتمادبه‌نفس برای چیزی که به این دنیا اضافه می‌کنی بایستی. → بیشتر بین آدم‌ها باش و اجازه بده اجتماعی‌تر بشی ، منتظر نمون تا اول کاملاً احساس راحتی کنی و بعد وارد جمع‌ها بشی. → نذار همیشه منطقی و حسابگر بودن، خودجوش بودنت رو ازت بگیره. دوباره باید یه جایی برای تفریح و خوش گذروندن توی زندگیت باز کنی.

یه واکنشه، نه یه مشکل

سه شعر برای پدرم

۱ از دوردست خواب رهایی

با قامت کشیده ات ای سرو سرفراز! آخر چگونه خفتی آن گور تنگ را؟ ای زادی طراوت الوند ای مست باد و باده دربند بر سینه ات چگونه کشیدی آن تخته سنگ را؟ وقتی که استغاثه بی حاصل مرا از دوردست خواب رهایی لبخند میزدی من پای آن مغاک یقین داشتم که: وای! گوش تو میشنید صدای کلنگ را. دانم همی که مرگ چیزی به جز درنگ تپش ها چیزی به جز درنگ نفس نیست با برگ ها به زمزمه گفتم میان اشک: بر سنگ اگر درنگ پسندد، نپرسمش بر آدمی چگونه پسندد درنگ را؟ ده مرداد ۱۳۶۰ #مشیری