یه واکنشه، نه یه مشکل

سه شعر برای پدرم

۱ از دوردست خواب رهایی

با قامت کشیده ات ای سرو سرفراز! آخر چگونه خفتی آن گور تنگ را؟ ای زادی طراوت الوند ای مست باد و باده دربند بر سینه ات چگونه کشیدی آن تخته سنگ را؟ وقتی که استغاثه بی حاصل مرا از دوردست خواب رهایی لبخند میزدی من پای آن مغاک یقین داشتم که: وای! گوش تو میشنید صدای کلنگ را. دانم همی که مرگ چیزی به جز درنگ تپش ها چیزی به جز درنگ نفس نیست با برگ ها به زمزمه گفتم میان اشک: بر سنگ اگر درنگ پسندد، نپرسمش بر آدمی چگونه پسندد درنگ را؟ ده مرداد ۱۳۶۰ #مشیری