حقیقت همینِ؛ وقتایی که غمِ عالم نشسته رو دلت، با تمام وجود میخوای از چشم‌ها فرار کنی؛ دیگه نمیتونی به "چشم‌هاشون" خیره بشی. حداقل تأنی اینجوریِ.

+ از لباس زمستونی‌ها و بافتنی‌هایی که سیو کردیم چه خبر؟ - هیچی سلامتی.

اینکه هوا هنوز گرمه هم تاثیر داره..

دلبستگی، تعلق! در میاره؛ دَمار از روزگارِ اشرف مخلوقات درمیاره عزیزم.

- دوازدهمِ آذر ماهِ سالِ هزار و چهارصد و سه

ببین می‌توانی بمانی، بمان.

واقعا ویرانم چون هم‌دانشگاهیِ اینانم.

همون‌طور که گفتم، من مناسب روابط انسانی نیستم. یکی از کوچیکترین دلایلش از بینِ هزاران دلیل، اینه که ریکشن کافی نمی‌گیرم. وقتی با کسایی که دوسِشون دارم حرف میزنم، یا خاطرات‌مون رو براشون یادآوری می‌کنم، ریکشنِ کافی و مناسب رو به حرفام نمیدن؛ پس، همون درخت سرو خوبه. اصلا شایدم ناحله راست میگه، ارتباط بیشتر با گربه‌ها.

-

میریُ، آسمونِ دِلا بی‌سحر میشه ..

این فرکانس، کوهی از غم، حزن و خاطره‌ست؛ و هیچوقت تکراری نمیشه برام.

چه فتنه‌ها که ندیده، چه دردها نکشیده، ولی به جز غم زهرا، که دیده حزنِ علی را؟