؛ کتیبه‌ها، بادکنکا، گلدونای رنگیِ شیشه‌ای، گل‌های صورتی، بوی عود، کتابا، پیراهن‌های گل‌گلی؛ همه چی امروز صورتی و یاسی و بنفش بود. - پنجمِ اولین ماه از آخرین فصلِ هزار و چهارصد و سه

حس می‌کنم تو خیلی غریبه بودی برای حرفایی که بهت زدم.

؛

بعد از سکوت، موسیقیِ بی‌کلام بهترین راه برای بیان ناگفته‌هاست.

هروقت که خواستی دوباره "برگردی"، از اول دوباره اتفاقات رو با خودت مرور کن. به احساساتی که به بازی گرفته شد، به قاشق قاشق غصه‌‌ای که خوردی، به تمام حرص‌هایی که آخرش زد به معده، کیلو کیلو اهمیت‌های یک طرفه‌ت، و خَروار خَروار تعلق‌‌هایی که اشرف مخلوقات رو پودر کرد. مرور کن؛ مرور.

ولی میانِ خاطراتَت، مرا نگه‌دار.

؛ امروز از اون روزای گوگولی بود. یکی از همکلاسی‌های ترم یک‌مون که قراره مامان بشه؛ یه مامان دهه‌هشتادی؛ یه مامانِ گوگولیِ یک‌ماهه؛ شاید بگید هنوز معلوم نیست بچه دختره یا پسر.. اما این کارای بامزه‌ مثل خریدنِ یک جفت کفش دخترونه، فقط کارِ یه مامانِ دهه‌هشتادی می‌تونه باشه؛ یا شایدم کارِ خاله‌هاش:>

ترکیبِ گریه‌ی ذوق با گریه‌ی دلتنگی چیز خیلی خیلی عجیبیِ.. عجیب و غیر قابل توصیف.

و مردمِ ایران هنوز جای خالی‌ات را حس می‌کنند، با تمامِ وجودشان.

. رفاقت دنیایِ عجیبی داره... -کاری از دانشجویان بی‌ نام و نشان- . #فائزه_عزیز♡ https://eitaa.com/daneshjoo_benam