_

و تو ای قرآن عزیزم ؛ درتمام سختی ها ، خوشی ها ، ناخوشی ها و در تمام لحظه ها کنار منی ، تو زنده ای و با من حرف میزنی و حرفهایم را میشنوی ، من به گره گشایی تو ایمان دارم ، به آرامشی که به من میدهی هر روز و هر دقیقه نیاز دارم ، تو .. تو مرا از میان خیل بلاها نجات دادی ، تو قلب مرا زنده میکنی ، تو صدایم را میشنوی و با من حرف میزنی .. من تورا بیشتر از هر چیزی دوست دارم :) | #نجوایِ‌دل

آه از این دل که به صد بند نمی‌گیرد پند - حافظ

' ما لا یُحکی، یُبکی . - آنچه گفته نمیشود، اشک میشود !(:

‌ اشک نجات دهنده است ‌، امیدوارم اشکت خشک نشود عزیزِ من .. چون سخت میشود ، خیلی سخت ؛ آن وقت است که دیگر ناجی نداری و گرفتاری در ازدحام ذهنت که آزارت میدهد و راه فرار نداری ، در بُهتی عظیم فرو میروی و دست و پا میزنی و غرق میشوی !! | #نجوای‌دل

بلای دوری از یار امتحان من است :))

_

دنیارا گشتم ، کجا میتوان آن حال خوب ، آن صفا و صمیمیت را جویا شد ؟ کجا میتوانم اینطور آرام بگیرم ؟؟ دلم برای موعظه های استاد اخلاق پر میکشد ، دلم برای اشک های بین کلاس و آن احوال خوش به طرز عجیبی بیقرار است .. من ، آن روزها بهترین حال را داشتم ، آن روزها به دور از غوغای تجملات و زیباییِ بی پایهِ دنیا غرق درس و بحث بودم ، غرق خودم بودم ، در دنیای خودم دنبال خودم میگشتم و این زیبا ترین اتفاقی بود که میتواست رقم بخورد . برای وقوع لفظ «فَمُلـــٰقِیه» که استاد هر جلسه گوشزد میکرد میجنگیدم ، با نفْسم ، با دلم .. من آن روزها درگیر نفْسم بودم ، هرچند که این درگیری جان آدمی را میگیرد ولی جانِ تازه میداد به تنِ بی جانم . دوستِ من ، دنیای طلبگی همینقدر زیبا و پر آرامش است ، فقط کافیست دل بدهی و خودت را وقف این راه و امامت کنی .. | #نجوای‌دل | #طلبگی

امسال منمُ خاطرات تو عزیزِ دلم ..(:

مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُؤْتِيَهُ ٱللَّهُ ٱلْكِتَٰبَ وَٱلْحُكْمَ وَٱلنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُواْ عِبَادࣰا لِّي مِن دُونِ ٱللَّهِ وَلَٰكِن كُونُواْ رَبَّـٰنِيِّـۧنَ بِمَا كُنتُمْ تُعَلِّمُونَ ٱلْكِتَٰبَ وَبِمَا كُنتُمْ تَدْرُسُونَ. خوشا آنان که با قرآن انس دارند و با تفسیر و معارف آن آشنایند و به آن عمل می کنند. سپس آن را به مردم می آموزند و نشر میدهند. خدای تعالی در آیه فوق این اشخاص را بسیار گرامی داشته و آنها را با تعبیر بلند «ربانیون» نام برده است. ربانيون» یعنی وابستگان به رب العالمین؛ اشخاصی که با خداوند خصوصیت پیامبرگونه دارند و جامعه را همانند پیامبران تربیت میکنند (بِمَا كُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتَابَ وَ بِمَا كُنْتُمْ تَدْرُسُونَ). | #تفسیر , آیه ۷۹ سوره مبارکه آل عمران