‌ از صبح مشغولم به شلوغی های جمع ، ولی احساس میکنم دیگر هیچ چیز جز خلوت با خود آرامم نمیکند ، باید نسخه ای بپیچد برایم ربِّ من متفاوت از روزمرگی هایم ، دارای اندکی سکوت ، صبر ، کتاب ، با چاشنیِ آرامشی از جنس خودش ؛ طاقتم طاق شده و بخاطر کلمه ای که میخواهم تمام زندگی را ورق زده ام ، نیست که نیست ! انگار اصلا این حوالی نیست ، انگار باید بیشتر به درونِ دل رجوع کنم ، انگار باید این من له شود و دیگری جایگزین شود ؛ بهم ریخته ام ، مانند نوشته هایم ‌. | #نجوای‌دل

نیازمند ِتکامل به گریه محتاج است .

_

از زمانی که پا در عرصهِ نویسندگی گذاشته ام و یاد گرفتم حتی در میان جمع هم ذهن را جمع کنم و غرق در افکار خوشایند خودم باشم ، زندگی خیلی زیبا تر شده است ! چون از جمع های پوچ نه تنها چیزی به تو اضافه نمیشود بلکه ذهنت را بهم میریزد ، چون افکار و رویاها متفاوت و دور از هم هستند . با نوشتن ذهنم آرام میشود ، روحم آزاد میشود ، انس گرفته ام با قلم و کاغذم . جهان رنگ دیگری برایم دارد ، منِ پوچ حالا یک منِ ارزشمند است ، به لطف فکری که به واسطهِ نوشتن ایجاد شد ؛ فکری که زیبایی ها را برایم مشهود کرده است ! وقتی نویسندگی را شروع میکنی مجبوری دیدگاهت را به زندگی عوض کنی و این دیدگاه جزئی باعث میشود برای صدای دلنواز پرنده ای که روی درخت پشت پنجرهِ کوچک اتاق است بنویسی و این باعث میشود ارزش زندگی را درک کنی ! زیبا نیست ؟ | #نجوای‌دل

_

این روزها ، سخت مشغول اهدافم هستم . کمتر میخوابم ، بیشتر میخوانم ، بیشتر مینویسم ، بیشتر به جزئیات زندگی دقت میکنم و در نهایت خودم را بیشتر دوست دارم . تحمل این رنج اختیاری ، برایم شیرین تر از هر شیرینی‌ست ، با تمام سختی هایش . این خستگی هارا ترجیح میدهم به هزاران حسرت و افسوس و غمی که به واسطه نرسیدن و ترسیدن به سراغم می‌آید . حالا به لطف خدا که طبق وعده اش بعد از تلاشم برکت را ارزانی روزهایم و افعالم کرده بهترم ، خیلی بهتر و هزاران بار شکر . این میز و صندلی شدند تسکین دهندهِ کوفتگیِ جسمم و نور ، تسلی بخش چشمانم و پتوسِ عزیزم ، نوازشگر روحم . ان شاالله که اثر گذار باشم . | #نجوای‌دل

جنگ ، جنگ ِ اراده هاست . .

بهم گفت : اگر توسل بین الطلوعین نباشه ، آدم بین سختیای روز کم میاره ، و من با تمام وجودم این جمله رو درک کردم !:)

چقدر مشغولم که از مَن یک مَنِ بهتر به بار آید !

به رسول الله 'ص' عرض کرد یا رسول الله! خدا کجاست؟ فرمود: در قلب است. برو بزدای اول خانه‌ی دل که تا گیرد ملک نزد تو منزل اما در قلب من همه چیز است به غیر از آن چیزی که باید باشد. اگر یقین در دل آدمی قرار بگیرد، آن وقت آدم فکر میکند که چرا من دروغ بگویم؟ من یا هرکس دیگر چه کاره هستیم؟ عملا چه تأثیری در زندگی من دارد که دروغ بگویم؟ آنجا یقین میکند که: «لا مؤثِرَ في الوُجود إلا اللهُ»؛ بنابراين عملا، لسانا و نيتا «صدق» می گوید و در عباداتش صادق است. چرا صادق نباشد؟ که چه بشود؟ اگر خدا نخواهد چه کسی منشأ اثر است؟! | #مواعظ¹ ، آیت الله حق شناس

تو همان نوری باش که شب را به صبح می‌رساند.

طلبه باید دستش از کتاب رها نشود؛ کتاب بخواند، همه جورش را بخواند، در دوره‌ جوانی بخواند. این ذخیره‌ حافظه را که بی‌ نهایت دارای ظرفیت است، هر چه می توانید، در دوره‌ جوانی پر کنید. ما هر چه در جوانی در حافظه انباشتیم، امروز موجود است؛ هر چه در دوران پیری – که بنده همین حالا هم با همه‌ گرفتاری ‌ها، بیش از جوان ها مطالعه می کنم – به دست می‌ آوریم، ماندگاری ندارد. الان شما جوانید، این منبع قیمتىِ ارزشمند را از اطلاعات ارزشمند، از آگاهی ‌های مفید و لازم در زمینه ‌های مختلفی که برای تبلیغ به آنها احتیاج دارید، هر چه می توانید انباشته کنید. از اینها استفاده خواهید کرد. خودتان را مجهز کنید، مسلح به سلاح معرفت و استدلال، بعد به این کانون های فرهنگی – هنری بروید و پذیرای جوان ها باشید. با روی خوش هم پذیرا باشید؛ با سماجت، با مدارا. #رهبرشهید