کوچه ، کوچه ی همیشگی بود . رنگ زرد نارنج ازبین شاخ و برگ های سبز درخت های توی باغچه جلوی در خانه ها خودنمایی می کرد.بوی نانوایی همه ی کوچه را پر کرده بود...
کوچه ی خاطرات من.
خبری از سرو صدای بچه ها نبود !
زنگ در را زدم ، چند دقیقه ای طول کشید تا محبوبه در را باز کند مورچه ها از پایین دیوار تا کنار زنگ به صف در حال حرکت بودند ،بعد میرفتند از شیار کنار زنگ داخل دیوار!
محبوبه در را باز کرد با هیجان پریدم توی بغلش ، بعد هم مامان و بابا و مریم آمدند .دوست داشتم یک دل سیر نگاهشان کنم.محبوبه با دخترش از دیشب بخاطر من آمده بود خانه ی بابا مانده بود با کلی ذوق و شوق!
سفره ی صبحانه را مامان انداخته بود ،نزدیک به شصت سال زندگی کرده بود اما هنوز شور زندگی جوانی اش را داشت!سفره ی کرمی باگل های صورتی !کاسه های گلسرخی آش را چیدند توی سفره و بشقاب های نارنج باغچه را هم گذاشتند کنارش .با بوی نان تازه....
بعد از صبحانه یحیی و بابا مشغول حرف زدن بودند. از پشت شیشه ها چشمم به باغچه و حوض افتاد.رفتم توی حیاط!
شمعدانی ها کل باغچه را پر کرده بودند .مامان شمعدانی هارا قلمه کرده بود و گلدانها را چیده بود دور تا دور حیاط،شاخه های یاس رازقی گوشه باغچه از لبه ی دیوار افتاده بود توی خانه ی همساده.حوض تا نیمه پر آب بود .با اینکه زمستان بود اما باغچه بوی بهار می داد!
بین آجرهای دیوار شوره بسته بود .رد نگاهم روی زیر زمینی متوقف شد!
در زیر زمین را باز کردم و پله هارا یکی یکی طی کردم .
زمان جنگ اکثر خانه ها یکی ازین زیر زمین ها را داشت.آژیر خطر که بلند میشد میرفتیم توی زیر زمین تا اوضاع سفید شود همانجا می ماندیم!
زیر زمین جای خنکی بود و خزینه ترشی جات و مربا و هر چیزی که نیار به جای خنکداشت!
یادم هست تا وضعیت سفید شود درست وقتی که مامان از شدت اضطراب ذکر یا پسر موسی ابن جعفر را همینطوری تکرار می کرد ما تا زیر بغل دستمان توی خمره ی ترشی بود و در حال دستبرد زدن به خوردنی های توی زیر زمین.
گاهی تابستانها که بابا از جبهه می آمد مرخصی طالبی و هندوانه و خربزه در حجم زیاد میخرید و می گذاشت توی زیر زمین ،آژیر قرمز برای ما با آن خاطرات توی زیر زمین و بوی طالبی ترکیب پر هیجانی درست کرده بود !!
مامان آبغوره و سنکنجبین مازاد مصرفی را میگذاشت توی قفسه های زیر زمین .بابا سر سال که می شد همه را بسیج می کرد برای نوشتن لیست مواد موجود در خانه ،همه چیز را محاسبه می کرد
می گفت یک پنجم همه ی این ها سهم امام است.اگر سهم امام را از اموالمان جدا کنیم برکت پیدا می کند و پاک می شود .مال پاک روی نسل آدم تأثیر دارد ،روی چطوری زندگی کردن آدم روی چطوری رفتن آدم .نکند ته دلتان شک داشته باشید!!نکند سهم امام را با اکراه بدهید!!!!ما همه چیزمان مال خاندان موسی ابن جعفر است.اینها به ما آبرو و عزت دادند.
سر سال که می شد از صبح تا عصر بابا خمس را محاسبه می کرد !!و فردا با شعف خاصی یک پنجم کل محاسبات را تحویل نماینده ی امام می داد.
بابا اهل مطالعه و منبر بود !
می گفت فتحعلی شاه آمده بود قم زیارت ،آن وقت ها مرسوم بود وقتی پادشاه می آمد زیارت به مراجع هم سری می زد و ادای احترام می کرد!
میرزای قمی مرجع شهیر آن زمان آنروز میزبان فتحعلی شاه بود !او با اینکه میانه ی خوبی با شاه نداشت اما خب رسم میزبانی را بجا می آورد!می گفت میرزا فتحعلی شاه را نصیحت می کرد و دستی به ریش شاه می کشید ومی گفت کاری نکن که قیامت این ریشها توی جهنم بسوزد!
می گفت آخرین دیدار فتحعلی شاه و میرزا ،پسر میرزا آمد از شاه پذیرایی کند،شاه وجنات و متانت پسر میرزا را که دید ،بقول معروف چشمش دید و دلش خواست که پسر میرزا دامادش بشود!از میرزا انكار و از شاه اصرار.... بالاخره
آن شب میرزای قمی توی نماز شبش به خدا گفت :
خدایا من می دانم این وصلت مرا از تو دور می کند ، شاه به حلال وحرام تقیدی ندارد من فرزندانم را با تقید تربیت کردم و نمی خواهم آنها هم از تودور شوند رکعت دوم نماز شب همسر میرزا آمد و گفت میرزا پسرمان ناخوش احوال است!
هنوز نماز میرزا به رکعت وتر نرسیده بود که خبر دادند که پسرت از دنیا رفت....
بعد هم بابا با حسرتی که انگار از دل میرزا بلند شده باشد می گفت :
بچه های آدم سرمایه های او هستند!مال حرام نسل آدم را بی برکت می کند..
صدای مریم رشته ی افکارم را پاره کرد:معلومه داری چکار می کنی؟چرا اومدی توی زیر زمین بیا بالا من امروز بخاطر تو مرخصی گرفتم که با هم باشیم بعد تو اومدی این پایین!!!!
بیابریم بالا کلی حرف دارم باهات ....
قسمت یازدهم داستان بلند خلوت در بهشت
مامان در گنجه ی فلزی را باز کرد،برای آدم خاطره بازی مثل من چیزی لذت بخش تر ازین نبود که بخشی از خاطرات گذشته را بین وسایل داخل گنجه مرور کنم!
لباس های جبهه ی بابا با بوی عطر گل یخ که از کردستان آورده بود!!چارقد وشانه ی چوبی بی بی،بقچه های مخمل سبز و ارغوانی عروسی مامان...لباسهای کودکی خودمان و آلبوم خاطرات.....
بوی وسایل داخل گنجه هم مرا به گذشته می برد!آن وقت ها که مامان دانه های نفتالین را لابلای لباس هامیگذاشت تا از شر حشرات محفوظ باشد.
بعضی لباس ها را مامان خودش بافته بود !بعضی هارا خودش گلدوزی کرده بود خیلی ها را خودش با عشق دوخته بود!
تا جست وجویی بین وسایل داخل گنجه بکنم و سری توی خاطره ها بکشم غروب شده بود .
با یحیی برنامه داشتیم این چند روزی که شیراز هستیم به بزرگترها سری بزنیم.دیدار اولمان پدر و مادر یحیی بودند .
سمت چپ مسیر کوه دراک مثل مادری که به پشت خوابیده باشد و شکم برآمده اش بالا باشد با انبوهی از برف خودنمایی می کرد.
مسیر پر پیچ و خم خانه ی پدری من تا خانه ی پدری یحیی کوه بود و جاده!
انبوه سازها افتاده بودند به جان کوه!!چهره ی مسیر خیلی عوض شده بود !بیشتر ازینکه کوه و پوشش گیاهی به چشم بیاید برج های بزرگ با معماری رومی به چشم می خورد ...راستی این چه دردی بود؟ عیب آن خانه های ویلایی دراندشت آن پنج دری ها و آن ایوان های غرق گل پر از روح ،آن حوض های لاجوردی چه بود که جای آن ها را این معماری مهاجم نچسب و بیگانه پر کرده بود؟
تحول در معماری نشان دهنده ی تغییر در سبک زندگی آدم هاست، تغییر در طرز تفکر آدم ها!
یکوقت چشم باز می کنی و می بینی مدرنیته چنان جای پایش را محکم کرده و تمام پل های پشت سرش را خراب که هیچ گریزی بسوی سنت باقی نمانده!
همیشه با خودم فکر می کردم سرعت فرآیند مدرنیزه شدن معماری شهری از سرعت رشد و بلوغ روحی آدم ها خیلی بیشتر است.
فرآیند سریع مدرنیته چنان فرصت تحلیل را از آدم می گیرد که حتی بعضی تلخی ها به مذاق شیرین می آید و بعضی شیرینی ها تلخ!همین سرعت در تغییر سبک زندگی گاهی تشخیص خوب و بد را از هم مشکل می کند .
صدای اذان که از گلدسته مسجد بلند شد مارسیده بودیم در خانه ی پدری یحیی.
پیرمرد آمده بوداستقبالمان .اینطور موقع ها وقتی که دلش تنگ بود حرف که می زد صدایش می لرزید!و این خودش آهنگ دلتنگی او بود .
پدر یحیی با هیجان زاید الوصفی، بهار کوچک را از بغل من گرفت و همانطور که او را غرق در بوسه می کرد گفت:
سر چه باشد که فدای قدم دوست کنم....
مادر یحیی، در ایوان ایستاده بود و فراق چند ماهه به وصال رسید.
سلام و عرض ادب
صبح جمعه تون بخیر🌷ضمن تشکر از دوستانی که پیام های محبت آمیز خودشون رو ارسال کردند ،منتظر انتقادات و پیشنهادات شما دوستان عزیز هستم .
داستان خلوت در بهشت جمعه ها صبح در همین صفحه بارگذاری می شود🌷سپاس از همراهی شما عزیزان
قسمت دوازدهم داستان بلند خلوت در بهشت
دید و بازدیدهایمان تمام شده بود و باید برای برگشتن آماده می شدیم!مامان برایم نعنا چیده بود و خشک کرده بود!یک شیشه هم چای سیب و گلابی گذاشته بود،گل گاو زبان و بابونه و آویشن شیرازی هم...با یک جعبه ی بزرگ کلوچه مسقطی و یوخه.
من و مامان مشغول جمع و جور کردن وسایل بودیم و بابا هم درِ کوچه با یکنفر صحبت می کرد .
مریم اداره بود و محبوبه هم توی آشپزخانه با بچه ها سرگرم آشپزی!
بابا که برگشت مامان پرسید کریم آقا کی بود؟
بابا گفت:امیر پسرآقای صدیق پور بود ،آمده بود خداحافظی ان شاالله عازم سوریه هست!
مامان آهی کشید و گفت خدا حافظش باشه ان شاالله به صحت و سلامت برگرده ...
آنروزها اوایل هجوم نظامی داعش بود که مستشارهای نظامی از ایران به سوریه می رفتند.یحیی هم مشتاق بود و نام نویسی کرده بود.خیلی از جوان ها خودشان را به آب و آتش می زدند که از طریقی بروند سوریه ...
انگار بخت با امیر صدیقپور یار بود و به عنوان مدافع حرم عازم بود.
تصویر پررنگی که از او توی ذهنم مانده بود مربوط به هشت سالگی ام بود که یک پاکت ماکارونی از سوپری سر کوچه خریدم ،بچه ها توی کوچه گل کوچیک بازی می کردند.امیر دروازه بان بود! وسط کوچه پاکت ماکارونی که انگار درست پرس نشده بود باز شد و همه ی ماکارونی ها ریخت کف کوچه!
امیر تا این صحنه را دیده بود بازی و دروازه را ول کرد و آمد همه ی ماکارونی را برایم جمع کرد،با دقت هر چه تمام تر برای اینکه بقیه ی ماکارونی ها خورد نشود !!!بچه ها غر می زدند که چرا بازی را ول کردی رفتی!! امیر پاکت را داد دستم و گفت :
درشو محکم بگیر که دیگه نریزه...
این اتفاق یک ذهنیت خوب از امیر در ذهن من ایجاد کرده بود که الانسان عبید الاحسان(انسان بنده ی محبت است).با همه ی کودکی ام متوجه بودم که او نسبت به اطرافش بی تفاوت نیست و با پسرهای هم سن و سال خودش فرق دارد ، روزهایی که بقیه بچه ها ظهرهای تابستان چسب زخم میزدند روی زنگ خانه ها و الفرار ویا انواع مردم آزاری های دیگر، او پاکت ماکارونی مرا از روی زمین جمع کرده بود ....
حالا همان امیر صدیقپور در مقیاس بزرگتر شده بود مدافع حرم!
مامان می گفت امیر یک دختر هشت ماهه دارد ، با همسرش زندگی خیلی گرم و عاشقانه ای دارند،اسم دخترش را گذاشته زینب !مادرش برای مامان گفته بود که امیر کلی تلاش کرده که راضی شان کند که برود . مادرش گفته بود زن و بچه ات گناه دارند امیر گفته بود زن و بچه های سوری گرفتار دست داعش هستند چطور می توانم بی تفاوت باشم وقتی زن و بچه ی من در امنیت هستند!!!
چقدر روح امیر بزرگ شده بود!
چقدر آرمانهایش توسعه پیدا کرده بودند....
تا ظهر توی خانه بحث سوریه بود ...
بار و بندیل سفر را جمع و جور کردیم.یحیی برای شب بلیط گرفته بود .غروب راه افتادیم بابا از زیر قرآن ردمان کرد و مامان کاسه گلسرخی آب را پشت سرمان ریخت.شوهر محبوبه میخواست مارا برساند ایستگاه راه آهن.از درخانه تا ایستگاه بهار گریه کرد و بهانه گرفت که من نمیخواهم بیایم من اینجا را دوست دارم اما خب گریزی نبود...
تا به خودمان بیاییم سفر تمام شده بود وماروی صندلی های ایستگاه راه آهن نشسته بودیم.
طولی نکشید که بلندگوهای راه آهن اعلام کرد که مسافرین به قطار شیراز _تهران بپیوندند.....
وطبیعت سبز صدرا آخرین تصاویری بود که از شیراز پیش از تاریکی مطلق هوا در ذهن من حک می شد!!!!
در مسیر بهار توی بغلم خوابیده بود یحیی یک سر هندزفری را گذاشته بود توی گوشش و سر دیگرش را توی گوش من...
« یکی از خصوصیات انسان منتظر آمادگی برای فداکاری و شهادت در رکاب حضرت است. کسی که مسئله مرگ را برای خودش حل نکرده و آماده کوچ کردن از این دنیا نیست، بعید است که بتواند در کنار ولی خدا و یاور خوبی برای او باشد. انسانی که به دنیا تعلق خاطر دارد و به آن قانع است، نمی تواند جزو یاوران امام باشد.
در برخی دعاها از جمله دعای عهد از خدای متعال می خواهیم که ما را از مستشهدین پیش روی ولی خدا قرار بدهد. مستشهد کسی است که طالب و مشتاق شهادت است؛ اگر روزی اش بود به شهادت می رسد - فبها المراد - و اگر نبود، همین اشتیاق برای شهادت در رکاب ولی خدا موضوعیت دارد در این که انسان مسئله مرگ را برای خودش حل کند و به دنیا راضی نباشد.»
یکی از آرامبخش ترین صداهای دنیا صدای سید مهدی بود! درست مثل صدای قطرات آب که از شیر چکه چکه روی سطح آب حوض بریزد !!در یک بعد از ظهر آرام ، و در سکوت خانه صدایش بپیچد...
سلام و عرض ادب دوستان 💐با قسمت سیزدهم داستان خلوت در بهشت در خدمت شماهستم.
قسمت سیزدهم داستان
صبح اول وقت قم بودیم!
یحیی را فرستادم نان و بساط قورمه سبزی را بخرد.تا بیاید چایی را آماده کردم و توی قابلمه لعابی آب ریختم و چند تا تخم مرغ چیدم داخلش و گذاشتم روی گاز...دلم برای خانه ی خودمان تنگ شده بود!
بهار خواب بود. ساک هارا خالی کردم لباس هایی که نیاز به شستن داشت همه را ریختم توی لباسشویی،شیشه های گیاهان دارویی و نعنایی که مامان با دست خودش ریخته بود توی شیشه را گذاشتم داخل کمد ،جعبه ی کلوچه مسقطی هارا باز کردم وچیدم توی جعبه ی فلزی چارگوشی که برای شیرینی گذاشته بودم!اینطوری هم از دستبرد مورچه ها محفوظ بود و هم به مرور بوی جعبه مقوایی نمی گرفت!
یحیی از راه رسید ،با کوله باری از سبزی و نان لواش.
پوست تخم مرغ هارا کندم وچیدم توی بشقاب های لعابی کرمی با خیارشور و گوجه!با نمک و فلفل سیاه ! دوتا نارنج هم از نارنج هایی که از درخت باغچه ی حیات بابا چیده بودم گذاشتم کنارش.با یک سینی چای و شکر قهوه ای...یحیی با ذوق یک نگاه به سفره کرد و یک نگاه به من!!!بعد هم گفت:
به به خوش ذوق خانم دستت درد نکنه!!!چه سفره ی قشنگی!!!
بهار را هم بیدار کردم و بعد از یک هفته توی آشپزخانه ی خانه ی خودمان صبحانه خوردیم.
آشپزخانه ی یک خانه ، در طبقه ی سوم ...پشت پنجره ، و رو به آسمان!
بوی نارنج خانه را پر کرده بود.نارنجی که در حرکت رو به کمال اول روی شاخه های درختی در شیراز سبز شده بود و بعد هم در یک حرکت کمالی دیگر از شیراز به قم آمده بود!!!و حالا عطرش یک خانه ی قمی را پر کرده بود!!!
یحیی صبحانه را که خورد کمکم سفره را جمع کرد و سبزی هارا پاک کرد وگفت شب که آمدم می برمتان حرم و بعد رفت که بعد از یک هفته دوباره سرگرم درس و کلاس شود.
من بودم و بهار وسط زمستان!!!
بهار را نشاندم روی کابینت کنار ظرفشویی و یک جعبه پر از مگنت برایش گذاشتم و بعد همانطور که او مشغول بازی بود و خودم ظرف هارا می شستم شروع کردم ابیاتی از مولانا را آرام زمزمه کردم...
بود بقالی و وی را طوطیی،خوش نوایی سبز گویا طوطیی
در دکان بودی نگهبان دکان،نکته گفتی با همه سوداگران
در خطاب آدمی ناطق بُدی،در نوای طوطیان حاذق بُدی
خواجه روزی سوی خانه رفته بود
بر دکان طوطی نگهبانی نمود
گربهای برجست ناگه بر دکان
بهر موشی طوطیک از بیم جان
جست از سوی دکان سویی گریخت
شیشههای روغن گل را بریخت
از سوی خانه بیامد خواجهاش
بر دکان بنشست فارغ خواجهوش
دید پر روغن دکان و جامه چرب
بر سرش زد گشت طوطی کل ز ضرب.....
....و بهار با زبان کودکانه همراه من بیت ها را زمزمه می کرد.
آنقدر این کار را با هم تکرار کرده بودیم که بهار تقریبا شعرهای زیادی را از بر کرده بود...
چیزی که روانشناس ها سال ها طول کشید تا کشف کنند همه ی مادرها به شکل غریزی از همان ابتدا درک می کنند که آموزش غیر مستقیم و ناخودآگاه خیلی موثر تر از آموزش مستقیم است!
زندگی ما آموزش غیر مستقیم سبک زندگی برای کودکان ماست که هر آنچه می بینند و می شنوند را ناخودآگاه به ذهن می سپارند ....
سبزی ها را ریختم توی سبزی خورد کن و تیغه ی تیز دستگاه به طرفة العینی همه را ریز تحویلم داد!پیچ رادیو را باز کردم !نقل سلطان محمد خدابنده بود...
سلطان از دست همسرش بسیار خشمگین شده بود!!!خشم چشم هایش را پر کرده بود و مشاعرش را تعطیل !فی المجلس بانوی دوست داشتنی و محبوبش را سه طلاقه کرد و .....
اما چیزی نگذشت که غم همه ی وجود سلطان را پر کرد و با خودش گفت این چه کاری بود کردم!!!!
اومحبوب دوست داشتنی من بود!!!!
بوی سبزی سرخ شده توی خانه پیچیده بود!گوشت را گذاشتم توی قابلمهو پیاز را خورد کردم !!
اشک حسرت و ندامت از کنار گونه ی سطان محمد قل خورد و افتاد روی شعله ی گاز!!!
سلطان دستور داد تمام عالمان اهل سنت راجمع کردند تا بلکه چاره ای پیدا کنند و همسر محبوب سلطان دوباره از آن او شود!!!
عالمان سنت گرد سلطان جمع بودند و همگی بالاتفاق گفتند چاره ای نیست جز اینکه شخص دیگری همسر سلطان را به عقد خود درآورد به عنوان محلِّل و سپس او را طلاق دهد و دوباره سلطان وی را از آن خود کند...این پیشنهاد فقیهان سنت حسابی توی ذوق سلطان زد!!!شاید داشت توی دلش چند تا فحش آبدار نثار خودش می کرد و می گفت این چه غلطی بود که کردم!!
صدای جلیز و ویلیز گوشت و پیاز بلند شده بود که یکی از وزرای سلطان گفت :
اعلی حضرتا تنها یک راه باقی می ماند!
در شهر حلّه عالمی رافضیست که این طلاق را باطل می داند و گره مشکل شما بدست او باز خواهد شد!!
خون فقهای سنی بجوش آمد که میخواهی کار را به دست یک شیعه ی کم خرد و رافضی بسپاری؟؟؟؟اما سلطان مضطر که چاره ای نداشت از پیشنهاد وزیر استقبال کرد و به سراغ علامه ی حلی فرستاد!!!
تا علامه حلی را به دربار سلطان محمود بیاورند سبزی سرخ شده بود و لوبیا در حال قُل خوردن بود .برنج را خیساندم که گفتند عالم رافضی وارد دربار سلطان
شد!!!
جمال الدین حلی به در ورودی که رسید نعلینش را در دست گرفت وبا اقتداری خاص به جمع حاضر سلامی کرد و بی هیچ اضطرابی مستقیما رفت و در کنار سلطان خدابنده نشست!!!!فقیهان مذاهب چهارگانه ی سنی در حالی که با تمسخر به او نگاه می کردند رو به سلطان کردند و گفتند:
سلطان به سلامت باد!
آیا به شما نگفتیم این رافضی ها آداب نمی دانند!!!این شخص مثلا علامه ی رافضی هاست که با نعلین به حضورتان شرفیاب شد!حتی در مقابل شما سجده هم نکرد !!
سلطان محمد بی درنگ گفت آقایان فقها چرا به من می گویید از خودشان بپرسید چرا اینگونه رفتار می کنند!!!
فقهای سنی علامه را مخاطب خود قرار دادند و پرسیدند :شیخ رافضی چه توضیحی برای اساعه ادبت به محضر سلطان داری؟چرا در مقابل ایشان سجده نکردی؟؟؟
جلال الدین حلی با صدای متوسطی رو به عالمان سنی کرد وگفت:آیا می پذیرید که رسول خدا از هر سلطانی برتر بود؟قطعا شما هم به این مسئله معترفید!
پس چرا کسی به اوسجده نکرد؟!
بعلاوه حرمت سجده بر غیر خدا مورد اتفاق ما و شماست!!!
سکوت عمیقی بر مجلس حاکم شده بود!
بوی سیر وسبزی و لیموی عمانی بلند شده بود!
یکی از عالمان سنی پرسید:
پس چرا ملاحظه ی ادب را نکردی ورفتی در کنار سلطان نشستی؟جلال الدین گفت:جای دیگری برای نشستن نبود ،و دیگر اینکه
سلطان و سایرین با هم برابرند !!!پس من جسارتی نکردم!
یکی از میان جمع عالمان گفت :
چرا نعلینت را با خودت آوردی داخل مجلس؟کدام آدم هوشمندی در محضر سلطان چنین عملی انجام می دهد؟
علامه ی حلی با جدیت خاصي گفت:
ترسیدم حنفی ها نعلین مرا بدزدد!!همانطور که ابوحنیفه نعلین رسول خدا را دزدید!!
فقیهان حنفی در حالی که مضطرب و عصبانی شده بودند رو به حلی کردند و گفتند چرا دروغ می گویی ابوحنیفه صد سال بعد از پیامبر متولد شد!!جلال الدین گفت:
ببخشید مثل اینکه اشتباه کردم آنکه نعلین رسول خدا را دزدید شافعی بود!اینبار جماعت فقهای شافعی همهمه کردند و به نشانه ی اعتراض گفتند چرا دروغ می گویی شافعی دویست سال بعد از رسول خدا متولد شد!!!این بار هم علامه گفت:انگار اشتباه کردم آنکه نعلین رسول خدا را دزدید احمد ابن حنبل بوده!!!و باز فقیهان حنبلی شروع به اعتراض کردند که هیچکدام از روسای مذاهب اهل سنت در زمان حیات پیامبر متولد نشده بودند!!!جلال الدین رو به سلطانکرد و گفت:
شنیدید؟هیچکدام از روسای مذاهب سنی در زمان پیامبر یا صحابی پیامبر وجود نداشتند !اما این جماعت این افراد را رییس مذهب خود می دانند در حالی که این عین بدعت است!!!سلطان همانطور که غرق در عطر قورمه سبزی بود رو به فقیهان مجلس کرد وگفت:
حالا که دقیق نگاه می کنم حق با این عالم شیعه است!!!
چشم های درشت جلال الدین حلی می درخشید!!!و ریش های زیتونی زیر چانه اش موجب تمرکزبیشتر سلطان خدا بنده شده بود!!
علامه ی حلی گفت:سران مذاهب چهارگانه در زمان حیات پیامبر نبودند حال آنکه ما شیعه و پیرو علی ابن ابیطالب وصی وجانشین رسول خدا هستیم!!!
سلطان در حالی که غرق در کلام علامه بود و عطر حقانیت کلام او هوش از سرش برده بود،پرسید :
نظر شیعه درباره ی طلاقی که از من سر زده چیست؟
علامه ی حلی پرسید:
آیا سلطان طلاق را در سه مجلس و در حضور دو شخص عادل جاری کرده اند؟
سلطان پاسخ داد نه!!!!
علامه گفت:طلاقی که جنابتان جاری نموده اید باطل است ،زیرا شرایط صحت موجود نبوده!!
گل از گل سلطان خدابنده شکفت!
میخواست سند شش دانگ عالم را بنام جلال الدین بزند ...
تا سلطان خدا بنده شیعه شود و بنام اهلبیت سکه ضرب کند،غروب
شده بود و....قورمه سبزی من جا افتاده بود!!!یک سفره ی چهار نفره برای من و یحیی و جلال الدین حلی و بهار پهن شده بود.....توی همان بشقاب های لعابی کرمی با خط سبز!!!!
چیزی نمانده بود که یحیی وجلال الدین از راه برسند...خسته وکوفته....
قسمت چهاردهم داستان منطق الطیر !!!نه ببخشید خلوت در بهشت🌷
آدم ها از آخرین روزهای زمستان بی توجه میگذرند!!!مثل صفحات آخر دفتری که، کسی نگران کنده شدنشان نیست.
اما اسفند روزهای آخر زمستانست که شب های بلندش روی مبل کنار بخاری لم دادی و منطق الطیر عطار خواندی و چای دارچین خوردی و بافتنی کردی!
اسفند روزهای آخر زمستانست برای ما که منتظر بهاریم و تابستان و پاییز و زمستان!!!!و آرزوهای دور و دراز داریم!
اسفند برای آدم های عاشق شاید زمان رسیدن باشد!!!رسیدن به قله ی قاف!
شاید روزهای آخر اسفند بود که مرغ ها رسیدند به کوه قاف!!!وقتی آدم ها اسفند را تمام شده می دیدند عین صفحات آخر دفتر مشق!!!! عطار مرغ های مستعد را در آسمان منطق الطیر رها کرده بود و درش را بسته بود تا بین خطوطش پرواز کنند و در هفت وادی پر فراز و نشیب سلوک کنند،بعضی هایشان در میانه ی راه پشیمان شوند و بمانند و بعضی هم هفت وادی را به هر جان کندنی که باشد پشت سر بگذارند ویکی از روزهای آخر زمستان وقتی همه مشغول خانه تکانی اند و هیچکسی حواسش نیست برسند به کوه قاف!
برسند به عالم معنا و حقیقت و پرده های حجاب بیفتد و آنچه نادیدنیست آن بینند....
چند روزی بود هیچکسی از شیراز تماس نگرفته بود!به جز مادر یحیی.
بی سابقه و عجیب بود!من هم غرق خانه تکانی اسفند بودم و تصورم این بود که شاید بقیه هم مشغولند!
شماره خانه ی بابا را گرفتم.با تاخیر محبوبه بود که گوشی را برداشت.
سلام علیکم
سلام عزیزم ، خوبی .چه خبره چرا کم پیدایید؟(از آن طرف خط صدای مداحی بوضوح به گوش می رسید)
محبوبه گفت سلام خواهر .خوبی؟آقایحیی و بهار خوبن؟
گفتم محبوبه مراسم دارید ؟چه خبره؟
محبوبه یه کم این پا و آن پا کرد و گفت:
نه مراسم خاصی نیست .یکی از همسایه ها مراسم داره،جا کم داشتند زنونه خونه ی باباست !!!
کنجکاو شدم !!
محبوبه کسی چیزی شده؟مراسم چی اینوقت از اسفند؟؟؟
محبوبه با کمی مکث گفت:
امیر صدیقپور شهید شد!!!!!
امیر صدیقپور.....
امیر صدیقپور شهید شده بود!!این صدای مداحی ختم زندگی دنیایی امیر بود توی کوچه ای که امیر بدنیا آمده بود!بزرگ شده بود .گل کوچیک بازی کرده بود ،ماکارونی های ریخته ی دختر همسایه را جمع کرده بود....
اشک بی اختیار تمام پهنای صورتم را خیس کرده بود !همینطور می جوشید ...
ازین همه دلبستگی خودم و تعلقاتم خجالت میکشیدم!ازین همه بی اثر بودم و درگیر خودم بودن خجالت می کشیدم!!
روزهای آخر زمستان ، زندگی امیر تمام شد! وقتی همه سرگرم زندگی بودیم او با اصرار همه ی تعلقات و آرامشش را گذاشت و رفت .درست زمانی که مرغ ها رسیده بودند به قله ی قاف امیر هم رسیده بود!وقتی ما درگیر روزمرگی های خودمان بودیم او همراه مرغ های عطار رفته بود توی منطق الطیر و هفت شهر عشق را گشته بود و ما هنوز اندر خم یک کوچه بودیم.....کوچه ی بچگی های امیر...
مرغ هایی که بین راه در جا زده بودند یا نرفته بودند از حال آن ها که رسیده بودند و حوادثی که تجربه کرده بودند بی خبر بودند..
آخر الامر از میان آن سپاه
کم رهی ،ره برد تا آن پیشگاه
زان همه مرغ اندکی آنجا رسید
زان هزاران اندکی آنجا رسید
باز برخی غرقه ی دریا شدند
باز بعضی محو و ناپیدا شدند
باز بعضی زآرزوی دانه ای
خویش را کشتند چون دیوانه ای
عاقبت از صد هزاران تا یکی
بیش نرسیدند آنجا اندکی
عالمی پر مرغ می بردند راه
بیش نرسیدند سی آن جایگاه
سی تن بی بال و پر ،رنجور و سست
دلشکسته ، جان شده ،تن نادرست...
حضرتی دیدند بی وصف و صفت
برتر از ادراک و عقل و معرفت
امیر بی توجه به آدم هایی که زحمت فهمیدن خیلی چیزها را به خودشان نمی دادند و می گفتند
مدافعان حرم پول خوبی می گیرند که می روند !!!رفته بود!او همه ی این ها را شنیده بود اینکه
مدافعان حرم مدافعان بشارند!
مدافعان حرم فریب خورده اند!!!
اما امیر همه ی فکر و ذکرش پیش هدهد داستان سیمرغ بود!!!!بال در بال هم پرواز کرده بودند ...
آدم هایی که از پایین پرواز مرغ هارا می دیدند ،اصلا امیر صدیق پور را نمی شناختند!دل امیر از همان بچگی مثل آینه بود . وقتی از کنار دختر بچه ای که پاکت ماکارونی اش ریخته بود روی زمین بی تفاوت نمی گذشت...انگار امیر از همان وقت ها سلوک درمسیر قاف را شروع کرده بود....
آدم هایی مثل امیر حکم گنجی را داشتند که یک حادثه جای آن گنج را برملا کرده باشد !گنجی که مکشوف شده باشد !حالا همه فهمیده بودند امیر یکی از آن سیمرغ های عطار بوده!!
آن مرغ ها که میانه ی راه درجا زده بودند قبطه می خوردند و آنهایی که بی خبر بودند شماتت می کردند!!!
زندگی عاشقانه ی امیر و همسرش روزهای آخر زمستان تمام شد!این چیزی بود که چشم های آدم ها می دید.محبوبه می گفت خیلی ها روز تشییع امیر به مادرش می گفتند چرا اجازه دادید برود؟شما نمی دانستید سوریه جنگ است؟چرا تنها پسرتان را فرستادید کشور غریبه بجنگد!!!!!
حکایت غریبی بود!
اینکه آدم ها هیچ درکی از امنیت موجود نداشته باشند!توی روزگاری که مردم بیشتر ازینکه در عالم واقعی زندگی کنند در عالم مجازی سیر می کردند !توی شبکه های اجتماعی پر بود از تصاویر شهر دمشق که دیگر هیچ شباهتی به آن دمشق زیبا نداشت،زیر ساخت های شهری نابود شده بود و تلی از ویرانه بجا مانده بود.
یعنی آدم ها این تصاویر را ندیده بودند؟!!
سوریه سپر دفاعی ایران بود و اگر سپر دفاعی یک سرزمین در هم بشکند زمانی برای عشق و عاشقی و عافیت نمی ماند!
و امیر از بالای قله ی قاف همه چیز را می دید و می شنید!!!!!
سلام و عرض ادب حضور همه ی دوستان و مخاطبین گرامی🌷
تاکنون چهارده قسمت از داستان بلند خلوت در بهشت را با شما همراهان عزیز به اشتراک گذاشتم.طی این ایام برخی از دوستان با پیام های پر مهرشان مرا مورد لطف خود قرار دادند .
این کمترین ،نویسنده ی داستان طی فرایند تولید محتوا از هر گونه انتقادی استقبال می کنم🌷🌷منتظر نقد سبزتان هستم.
درود و سپاس
قسمت پانزدهم
#داستان_بلند
#خلوت_در_بهشت
#طیبه_فرید
@baghchekman
نور آفتاب از پشت پرده افتاده بود روی گل های قالی ، نسیم اردیبهشت می خورد پشت پرده و با هر تکان، کلی نور می پاشید توی فضای اتاق.شاخه های پوتوس تا سقف رفته بود و با نخ هایی که یحیی توی مسیرش با سنجاق بسته بود روی دیوار هدایت شده بود .زیر پوتوس چند تا قاب قهوه ای کوچک و بزرگ زده بودم،از آدم های الهام بخش و کاریزماتیکی که نقش مهمشان هدایت آدم ها بود !!از آن هایی که دستشان به چشمه ی نور بند شده بود و به قله ی قاف رسیده بودند!
توی عود سوز یک شاخه ی عود سیب و دارچین گذاشتم که دود می شد و می رفت به کمال برسد! کمال بخش فضای یک خانه ی دلچسب و دوست داشتنی!
بهار آجرهای چوبی را روی هم می چید و چیزی می ساخت و دوباره همه را میریخت و از نو شروع می کرد و من غرق در ساخت و ساز کودکانه ی او بودم.
ما آدم ها همه در حال ساختن و خراب کردن و از نو شروع کردنیم!ساخت و ساز و تخریبی که از قوس نزول شروع می شود و تا قوس صعود ادامه پیدا می کند و فرایند تکامل را بوجود می آورد!ما تجربه می کنیم و پشیمان می شویم ،بارها زمین می خوریم چون حواسمان به نخ های روی دیوار نیست!پوتوس ها دستشان را می گیرند به نخ هایی که یحیی روی دیوار برای هدایتشان گذاشته و در جهت نور بالا می روند!
بعد شاعر برایشان می گوید:
خوشا بحال گیاهان که عاشق نورند....
ما هم هر چه خودمان را می سازیم و شاخه های روحمان جوانه میزند و بالا می رویم باید دستمان را به نخ های روی دیوار که یحیی با سنجاق محکم کرده بگیریم و بالا برویم!!!
اما!!نه! نخ های روی دیوار برای وزن پوتوس هاست تاب تحمل وزن ما را ندارد!!!
ما آدمیم دستگیره ی محکم می خواهیم!دستگیره ای که کنده نشود!نخ بلندی که تاب رسیدن به کمال را داشته باشد !ریسمانی که پیش از ما مسیر را رفته باشد و راه را بداند!!!ریسمانی که جهت حرکت ما را مشخص می کند و مارا به چشمه ی نور می رساند. به قله ی قاف!
بهار با دیوار چوبی شروع کرد و حالا رسیده بود به خانه...کمال از بین آجرهای توی دستش می چکید روی زمین.
آهنگ صدای سید مهدی همانطور که در خیال من تحت الحَنک کرده بود و روی منبر نور نشسته بود جاری شد:
شناخت نفس در وادی توحید زمانی محقق می شود که انسان به امام برسد.تمام هدایت ها از امام است.امام خورشیدیست که خدا در عالم روشن کرده تا بر انسان بتابد و آدم عوالم درون خودش را بتواند ببیند!اگر آدمی آن خورشید را نبیند و در معرض تابش آن قرار نگیرد به چوخ می رود!!چوخش را البته ذهن من گفت نه خیال سید مهدی.
داشتم با خودم مرور می کردم که دستم را به کدام دستگیره محکم کردم!ریسمان کمالی من کجاست که شاخه های سبزم در مسیر به آن می آویزد و بالا می رود ؟!پوتوس روح من الان به کجای نور رسیده که صدای چرخش کلید توی در، رشته ی افکارم را پاره کرد!!!یحیی بود!
گفت : سلام دخترا ...
گفتم : سلام ،داشتم با پوتوس روحم طی طریق می کردم که تو رسیدی.حداقل اطلاع قبلی بده بیاییم استقبالت...
یحیی با خنده گفت :روح تو که پوتوس نیست حسن یوسف مخملی خوشرنگ است...
پوتوس روح منست!دیلاااق سبز!بعد هم پاکت های خرید را داد دستم و بهار را که به استقبالش آمده بود در آغوش گرفت ....
آفتاب به اوج رسیده بود!ولوله ای افتاده بود میان گل های قالی....
صدای اذان بلند شد.
اذان به اشهد ان علی ولی الله که رسید عطر کمالش بلند شد !
یحیی وضو گرفت و جانمازش را پهن کرد روی گل های مسلمان قالی که اذانشان را باد گفته بود سر گلدسته ی سرو .
من هم آماده ی نماز شدم!نماز جماعت حسن یوسف در وادی توحید به امامت پوتوس دیلاق سبز !
https://eitaa.com/tayebefarid
...
https://instagram.com/baghchekman?utm_medium=copy_link
قسمت شانزدهم
#داستان_بلند
#خلوت_در_بهشت
#طیبه_فرید
@baghchekman
ظهر مرداد کویر بیداد می کرد!طوفان ، گرد وخاک شدیدی روی سرو صورت شهر پاشیده بود و هوا را کثیف کرده بود! صدای هوهوی باد از کنار شیارهای پنجره می آمد داخل خانه .
صبح همه جا را گردگیری کرده بودم اما انگار نه انگار، یک لایه غبار روی همه چیز نشسته بود .
خیلی وقت بود خیاطی نکرده بودم .حس و حالش بود!
تقویم نجومی را نگاه کردم :
«جمعه برای بریدن و دوختن، لباس نو، روز بسیار مبارکیست و باعث برکت در زندگی ،و طول عمر میشود.»
یحیی آن پیتوس سبز دیلاق که زندگی بخش بود ، هروقت می خواست ناخن هایش را بگیرد یا سر و ریشش را اصلاح کند یا عبا و لباس جدید بدوزد تقویم نجومی را نگاه می کرد!در تقویم نجومی هر سال آمده بود که چه روزی برای چه کاری مناسب است.
وضو گرفتم و کاغذ الگو را برداشتم و اندازه هارا گذاشتم کنارم و شروع کردم به رسم ، سرازیری شانه و حلقه آستین و بلندی لباس و...
ادریس پیامبر مبدع خیاطی بود !تا پیش از او مردم با برگ های درختان و پوست حیوانات خودشان را می پوشاندند.اما ادریس دید اینجوری نمی شود که!
راه میروی ساق سمبه هایت پیدا می شود ،دستت را بالا می بری تا هم فیها خالدونت پیداست ،خم می شوی یکجور دیگر ،میخواهی بنشینی جورهای خیلی دیگر ترررر!
با خودش گفت : اینجوری که نمی شود !دیگر حریم شخصی و این ها نداریم !!!
خدا به ادریس کمک کرد و او با عقلش کشف کرد که می توان دوخت و دوز کرد و یک لباس چفت و بست دار درست کرد که برهنگی هایت پیدا نباشد!!!
ادریس با کشف خیاطی به آدم هاشخصیت داد!!
خدا به ادریس خیر بدهد که از بربریت برهنگی و بی چفت و بستی مارا رساند به پوشیدن لباس درست و درمان و آبرو مند!!!
فرضش را بکن ! یحیی با آن ریش و پشم لباسی از برگ درخت چنار بپوشد!!!!
تصورش هم غیر ممکن هست.آن وقت لباس برگ چناری یحیی بعد از چند روز روی تنش خشک میشد !!!....بقیه اش را نمیگویم.
چه خوب شدن که خدا ادریس را فرستاد تا ما کامل تر بپوشیم!!
رسم الگو که تمام شد،پارچه ی صورتی چارخانه را که مدت ها منتظر گذاشته بودم برداشتم و روی میز پهن کردم و الگو را با سنجاق روی پارچه تنظیم کردم .و بعد با صابون از کنار کاغذالگو به فاصله ی یک سانت تمام سطح پارچه را علامت گذاری کردم .هر وقت می خواستم خیاطی کنم بهار زودتر از من دست بکار میشد!
با قیچی پارچه ی صورتی چارخانه را از بی هویتی در آوردم .هر چند هنوز یک پیراهن بالقوه بود اما اگر من دست می جنباندم و بخت یاری می کرد این پارچه به فعلیت می رسید ودر سیر حرکت جوهری خودش بعد از مدت ها بلاتکلیفی به کمال .
یحیی با دوستانش جمعه ها مباحثه می گذاشتند اما زودتر بر می گشت خانه تا با هم برویم فلکه ی بستنی ها با هم آب نیشکر و بستنی بخوریم.
صاحب کافه ساقه های تقطیع شده ی نی شکر را جلوی نگاه منتظر مشتری می گذاشت توی دستگاه و در چشم به هم زدنی آب نیشکر را می ریخت توی پارچ گردی که زیر دستگاه بود .و بعد هم آب می ریخت توی لیوان و می داد دست مشتری ها...
کار برش پارچه تمام شده بود .
بهار جعبه ی دکمه ها را کف اتاق بخش کرده بود و داشت بر اساس رنگ ها دسته بندی می کرد.
از توی جعبه قرقره ها نخ و ماسوره ی صورتی را برداشتم و چرخ را تنظیم کردم .بسم اللهی گفتم و پدال را فشار دادم !
ولباس بالقوه ی صورتی چارخانه در آستانه ی به فعلیت رسیدن قرار گرفت!می رفت تا بشود یک لباس زیبا ....لباسی که لبه های یقه اش نوار کتانی کرمی باشد و از نزدیک دکمه خورهای سینه اش تا کنار گردنش پر از گل های رز صورتی گلدوزی شده باشد .
با روسری حریر طوسی بپوشی اش و یحیی با ذوق نگاهت کند و بگوید....خدای من!چه دختر طوسی صورتیه با کمالاتی!!!حسن یوسف کی بودی تو!!!!
بعد هم شروع کند از دوخت و دوز و سلیقه ات حرف بزند و قربان صدقه ات برود....
دوتا تکه ی صورتی ساده دو طرف یقه ی لباس دوختم تا در اولین فرصت چند شاخه رز رویش بکارم!!!یعنی بدوزم....
نوارهای گیپور کتان را دوختم دور تا دورش و بعد هم سجاف ها و پیلی های دور کمرش!!!
بهار توی بغلم نشسته بود و دستش را گذاشته بود روی دست من و موقع حرکت سوزن، دست من را که روی پارچه بود به جلو هل می داد!!!!
پارچه حرکت می کرد و بهار از نزدیک سیر استکمالی یک پارچه ی صورتی چارخانه را می دید...
قوس نزول این پارچه که از مزارع پنبه شروع شده بود و رفته بود توی کارخانه حالا توی دست های من به صعود رسیده بود .
کار لباس تمام شده بود .مانده بود دکمه ها و خوشکل دوزی هایش، خرده نخ هاو تکه های اضافی پارچه را جمع کردم و اتاق را جارو کشیدم .
یحیی زنگ زد که آماده باش میخواهم ببرمتان فلکه ی بستنی ها!!!نزدیکم بیایید پایین.
با شوق و ذوق آماده شدیم و رفتیم پایین..
رفتیم فلکه ی بستنی ها به صرف آب نیشکر و بستنی سنتی مشهدی ....
https://eitaa.com/tayebefarid
https://instagram.com/baghchekman?utm_medium=copy_link
آخر داستان تو...
می توانم لانه ی پرستوهارا روی سرت تصور کنم!!فرشته ها اطراف جوخه غرق در نگاه تو شده بودند.طنابی که تورا با آن بسته بودند نزدیک بود که از شدت وصل با تو ،جان بگیرد و شاخه ی پیچ امین الدوله ای بشود و برگ و بار بدهد و گل هایش.... !داشتم بخاری که در سرمای بیست و هفت دی از دهانت خارج می شد را تحلیل می کردم!!همه اش گلاب خالص بود!!!گلاب دو آتشه ی قمصر کاشان!!!!
توچشم های زیبایی داری !چشم های تو چشمه ی حیات است و اشکهایت آب حیات!
تو از امام موسی صدر هم زیباتری وقتی که سیمین دانشور به اوگفت تو حق نداری اینقدر زیبا باشی!
تو معصومیت منحصر بفردی داری!تو عجیبی !نادری !
روی گونه هایت هنوز قطره های تکبیر سحر بیست و هفتم دی ماه قندیل بسته .
تیرها وقتی از کمان تفنگ سربازها رها می شدند دلشان میخواست بشوند بردا و سلاما علی ابراهیم.
اما شاخه های تو آنقدر بلند و پربرگ و پرچین بود که حواس تیرهای رها شده از کمان را پرت کرد!
تا اینجایش را یادشان آمد :«قل یا نار».
که توی قلب تو نشستند!به وصل تو رسیدند!
انگار سال ها آنجا نشسته بودند.آخر هم یادشان نیامد می خواستند چه بگویند.
تیر آخری که نشست توی تنت ، پژواک افتادن آخرین پوکه توی حافظه ی حساس زمان پیچید!فرشته ها جلوی جوخه اعدام !نه !نه!جلوی معراج شهدا سجده کرده بودند.
واذ قلنا للملائکة اسجدوا لآدم الا ابلیس ابی واستکبر و کان من الکافرین.
مگر ابلیس!
توکه بالا رفتی پیچ امین الدوله تو را در آغوش گرفته بود و پر از گل شده بود!گل هایش ریخت روی سرو صورت فرشته ها.
بوی گلاب قمصر کاشان همه جا را پر کرده بود..بوی پیچ امین الدوله.
مردم همگی در خواب بودند الا اندکی.
بگویم تراژدی سحر بیست و هفت دی یا بگویم به خدای کعبه رستگار شدی؟من می نویسم غم تو میخوانی فوز.
هنوز گلواژه های آیات روی لبت خشک نشده!توی عکس هم پیداست !
از چشمهایت داشت الاسلام یعلوا ولایعلی علیه می بارید!کارشناس خارجی در هیبت ابلیسی که استکبار ورزیده بود پیش آمد!آمد که مطمئن شود تو کشته شدی ،عکس را گرفت کنار صورتت !لبخندی وقیح صورتش را پر کرد.
پاشو برو ،اینجا آخر داستان توست اینجا سرد است ،روی زمین سرد دنیا آدم سرما می خورد چه برسد به تو!تو آدم نیستی ،تو فرشته ای...
پاشو برو بهشت ،اینجا همه چیز بوی زمان و مکان می دهد و تو وصله ی نچسب بودی .
برو بهشت خیلی چشم ها منتظرت هستند!
انجمن فرهیخته ها و چهره های ماندگار از نسل آدم تا صبح بیست و هفت دی۱۳۳۴.
نگران نباش عطر گلاب قمصر کاشان همه جا پخش شد.
تو تکثیر شدی .
روی شاخه های پیچ امین همه ی کوچه ها.
https://instagram.com/baghchekman?utm_medium=copy_link
به مناسبت ۲۷ دیماه سالروز شهادت اسطوره ی مبارزه شهید نواب صفوی.
#طیبه_فرید
قسمت هفدهم داستان بلند خلوت در بهشت
داشتم یقه ی پیرهنی که جمعه ی قبل دوخته بودم را گلدوزی می کردم.سه تا شاخه ی رز با یکغنچه!یعنی آن سه تا شاخه ی رز من و یحیی و بهار بودیم و آن غنچه هم بچه ی جدیدمان !من همیشه قبل ازینکه اتفاق جدیدی بیفتد کلی برایش تصورات داشتم . کلی فرضیه و نقشه می کشیدم.کاش بچه ی بعدی من و یحیی دختر باشد ،بشود شکل یحیی!آنوقت من صدایش کنم «یحیی خانم »!
بعد هم بزرگ که شد لباسم را نشانش می دهم و می گویم وقتی تو نبودی من بهت فکر می کردم!
چشم هایم که از گلدوزی خسته شد رفتم برای خودم و یحیی چای درست کردم ،چای به و دارچین و لیمو ، ریختم توی فنجان های گلسرخی ،یکی اش لب پر شده بود اما حتی آن لب پری ذره ای از زیبایی اش کم نمی کرد ...با قند قهوه ای و بیسکویت شکری که خودم درست کرده بودم چیدم توی سینی و رفتم پیش یحیی که توی حال داشت کتابخانه را مرتب می کرد وگفتم :گلابی بیا چایی بخوریم...
یحیی هم همانطور که کتابها را دستمال می کشید و می گذاشت توی قفسه جواب داد دستت در نکنه الان میام....
بعد هم با یک نگاه انتخابگر از توی کتاب ها یکی را بیرون کشید. روی جلد کتاب سفید بارنگ طلایی نوشته شده بود مطلع عشق،شبیه کارت عروسی بود ،ویژه ی عروس و دامادها!یادگار یکی از علما ومنبری های شیراز بود به من ویحیی! کتاب را از یحیی گرفتم و باز کردم ،گفتم یادت هست؟
یحیی گفت : معلومه که یادمه. حاج آقا دوهفته پیش به عنوان مستشار فرهنگی رفت سوریه....
صفحه ی سفید شروع کتاب نوشته بود آقای یحیی معزی و خانم مرضیه ی شفقت ان شاالله در ظل توجهات حضرت ولی عصر..........
ذهن یحیی درگیر بود ،همینکه داشت کتابخانه ی تمیز را دستمال می کشید یعنی فکری داشت ،همینکه برخلاف بقیه ی جمعه ها نرفته بود مباحثه ی اصول یعنی خبری بود!
به او گفتم:کجاسیر می کنی یا شیخ؟کتابخانه ی تمیز را دستمال می کشی؟؟؟
هرچند در خانه ای اما انگار دلت جای دیگرست!؟
یحیی بعد از کمی مکث وقتی لیوان چای را برداشت و یک تکه بسکوییت را گذاشت توی دهانش گفت راستش زمزمه هایی به گوشم خورده،انگار قرار است اتفاق هایی بیفتد!ظاهرا اسمم درآمده..
برایمان دوره ی آموزشی گذاشتند.
توی دلم هری ریخت.
گفتم خیر است ان شاالله، بعدش چه؟گفت :بعدش بعضی را اعزام می کنند سوریه.....
همه ی وجودم را نا آرامی پر کرد ،یک لحظه از ذهنم عبور کرد که اگر یحیی برود و درگیر جنگ بشود زندگی مان چه می شود!من و بهار چطور تنها زندگی کنیم.....
یحیی نگاهی به من انداخت و گفت :نگرانی؟
گفتم:نباشم؟
مگر من چند تا پوتوس دیلاق دارم ؟اگر دلم برایت خیلی تنگ شود چکار کنم؟بعد با بغضی که گلویم را پر کرده بود گفتم اگر بروی و شهید بشوی من دلم برایت تنگ می شود ،من و بهار چه می شویم؟
مارا به کی می سپاری؟
یحیی در حالی که خنده صورتش را پر کرده بود گفت : قیافه رو ببین،چرا چروک شدی !حسن یوسف وارفته ی کم چین ،
تو که دفاع از حرم را دوست داشتی،داعش رسیده به نزدیکی حرم حضرت زینب و میخواهد حرم را تخریب کند!می توانم بی تفاوت باشم؟
مردم سوریه را دارند قتل عام می کنند تو خودت هم نگرانی نیستی!؟
من نگران بودم برای همه ی این هایی که یحیی می گفت و من می شنیدم،برای همه ی آن اتفاقات ناگواری که توی ذهنم مرور می شد و یحیی توی ذهنش میخواند
اما من در مقابل منطق و آرمانم تسلیم بودم.
آنقدر تسلیم که بعد از چند دقیقه تمام سوالهایم با جواب هایش توی ذهنم ردیف شده بود....می ماند دلتنگی ...
آدم ها زندگی با ثبات و آرام را دوست دارند .خانه ای با پنجره های بزرگ که خیلی نورگیر باشد،نور خورشید کله صبح بیفتد روی قالی لاکی و بعد رد مورچه ای از روی گل های قالی ذهنشان را بکشاند به شاخه های پوتوس روی دیوار!بعد در همان آرامش صدای سید مهدی را باز کند و به کمال رسیدن همه چیز را ببیند.....
اما ...
زندگی آرام خوبست!قشنگ است ،یحیی بابای بهار قشنگ است،خصوصا ریش های زیتونی روی چانه اش !چشم هایش ،موهای پخش شده ی روی پیشانی بلندش!
اما این زندگی آرام چیزی کم دارد !
چیزی که انگار اگر آن نباشد هر قدر هم بالا بروی و بالاتر بروی باز حق کمال را بجا نیاورده ای!وبه اصل مطلب نرسیدی.
و آن عمل کردن به تمام یافته های عمر است!هزینه کردن برای آرمان هایی که سال ها ازآن صحبت کردی و شنیدی!!!
وجهاد عملی ترین شکل اثبات اعتقاد به آرمان هاست.
آرمان های انسان در مقابل آرامش زندگی اهمیت بیشتری دارند ،آنقدر مهم که تو می توانی تمام زندگی دوست داشتنی ات را فدای آرمانهایت کنی.
سید محمد صاحب مناهل ، از آن هایی بود که تمام زندگی اش را گذاشت پای آرمان هایش.هرروز نامه های جدیدی از قفقاز می رسید که از ظلم و ستم روس ها و تعدی به اموال و نوامیس مسلمین حکایت می کرد ،عباس میرزای ولیعهد هم واسطه می فرستاد که آقا چاره اندیشی کنید جنگ با روس ها خیلی طول کشیده.