راستش متوجه شدم ویدیو های یوتیوبرای موردعلاقه ـم واقعا بیشتر از اون چیزی که بقیه رو خوشحال میکنه منو خوشحال میکنه؛ یعنی مییییخننندممم هااا، و این خنده ها واقعی تر تر از حالت عادی هستن

عاشق گیتار الکتریک ـم، هم خودش، هم صداش. وقتی تو آهنگا- مخصوصا جای درستش، میشنوم نهایت لذت رو میبرم.

هوش مصنوعی، ازت متنفرم که هنر انسان رو دزدیدی و حالا کشته مرده های سود تجاری حاضر نیستن حتی بابت تبلیغات انیمیشنی هم به انیماتورا پول بدن. ازت متنفرم که باعث میشی انیمیشن سازی تو سطح پایین- اونم تو ایران، هیچ آینده ای نداشته باشه. ازت متنفرم که برای کسی که میخواد واقعا تو این رشته موفق بشه چاره ای جز مهاجرت نمیزاری. ازت متنفرم که حالا دیگه باید برای کسب درآمد، راهی جز استفاده از هنر پیدا کرد. ازت متنفرم و همین جا میمونم و بابت این استفاده ی افراطی بعضی انسان ها ازت متنفر میمونم.

بابا نه که از رشته ی نظری بدم بیاد، ولی اگه تو هنرستان انیمیشن میخوندم چی؟...

چی میخواستم بگم یادم رفت

همیشه دارم به پایان فکر میکنم. حتی در حین تجربه کردنِ بهترین خاطرات زندگیم هم دارم به این فکر میکنم که اگه یه وقت خدایی نکرده همه چیز تموم بشه من باید با این خاطرات و هرچیزی درموردش چیکار کنم؟ کاش هیچوقت مجبور نشم کاری درمورد اون خاطرات انجام بدم و فقط با یه یادش افتادن لبخند های واقعی بزنم.

هنوز نمیدونم رو اون کاغذ باید چی بنویسم که حق مطلب رو ادا کنه

فهمیدم که با کسایی که دوستشون دارم مادرانه رفتار میکنم؛ مثلا زنگ میزنم دوساعت دعوا میکنم که "یعنیچی که سرِ کلاسا میخوابی و نمره ـت رو هواست؟"، یا یه چیزی مثلِ "وایسا اینجا ازت عکس بگیرمم~".

سحر میخوام :((