کلمات کنار هم قرار نمیگیرن. توضیح ـام فقط برایِ خودم معنی میدن. جمله بندی ها پراکنده ـست و هیچ چیز به شفافیِ یک توضیحِ منطقی نیست. احساس میکنم تمام من هایِ درون مغزم به یکباره تصمیم گرفتن با هم حرف بزنن، نه درمورد یک موضوع واحد، در مورد هر وجهه ای که این احساس ممکنه داشته باشه. احساس میکنم کلی سرِ ربان بوده که همه ـش از دستم رها شده و به سمت دیگه ای میره. همه چیز در مغزم آشفته ـست و تنها چیزی که سر جاشه مغزم تو جمجمه ـست.

ریحااابی بیا برا اون موقع که خواستیم شرلوک خوانی کنیم اینو هم درست کنیم موافقی؟

وای آره هستومممم

آنسه واقعا هردفعه سورپریزم( سوپرایز*) میکنه☝🏻

گل کاشی میخواد اولین تقدیمشو بدههه😦✨ اینطوریه که شما اول تگتو اینجا میفرستی برام بعد من با توجه به وایب چنلت یدونه از این استایلای اسکای+یه قایق نوشته بهت تقدیم میکنم ظرفیت

⭐ روز 5 : سفر به ده سالِ آینده. فقط امیدوارم تا ده سال آینده ذلت نغاشی رو تموم کرده باشم.

اینهمه ظلمو میبینم و هیچکاری از دستم برنمیاد

از کارهایی که برای به آرامش رسیدن انجام میدم خوندنِ روزِ کوثره.