قهوه بنوشید ، موسیقی گوش دهید و دقایقی به هیچ چیز فکر نکنید شاید زندگی همین باشد ..!

ببین؛ سراغ مرا هیچ‌ کس نمی‌گیرد مگر که نیمه‌شبی، غصه‌ای، غمی، چیزی...

آدمیزاد از آن دسته موجوداتیست که هرگز وفق پیدا نمی کند . وقتی در یک دور تسلسل از افسردگی و خشونت به دام می افتی ، آنگاه که فکر می کنی در اشک و عصبانیت می سوزی ، شعله های آبی خشمت زبانه می کشد و تصمیم می گیری به هر نحوی از این شرایط اسفناک فرار کنی . اما با بیچارگی شروع به شمردن ٬ من نباید هایی٬ می کنی که اتفاق می افتد . با گذر از ه‍ر کدام ذهنت هم بی حس می شود تا جایی که تمام احساسات از بین می روند و به جایی می رسی که محدودیت ها و خط قرمز های غیر قابل نفوذ ات تغییر می کند و دیگر حتی حوصله چیز هایی مثل رنجش و یاغی گری را نداری و همه چیز را می پذیری . آن وقت است که می فهمی معیار هایت برای شادی و خوشبختی در حال افول است و هر روز پایین و پایین تر می آید . آن وقت است که می فهمی خودت را از دست داده ای .

بعضی از خداحافظی ها از ته دل نیس... یعنی مجبوری که بری ، نباشی و جاتو بدی به یکی دیگه... اونم اوصولا خوب بلده جوری بشینه که اب تو دل طرف تکون نخوره ، نفهمه ، جای خالیتو حس نکنه ، بعضی از خداحافظی ها، قابلیت اینو داره که بالشتو بزاره رو صورتتو راه نفستو لای خاطرات شیرینت بند بیاره... پایان زندگی!

یه شب یه موشک کاغذی میسازم ، میندازم تو وان حموم. سوارش میشم، بعد خودمو غرق میکنم توش!