ایده اولیهم یه همچین چیزیه، یه انسانی که دستشو به سمت یه صندلی خالی دراز کرده ولی دستش و پاهاش بیشتر شکل یه درخت شدن و نمیرسن بهش
ولی سایهش شدید به سمت صندلیه که نشون دهنده میل و علاقه شدیدش به اون چیز باشه، حتی با اینکه بهش نرسیده.
او به سمت صندلی خالی دست دراز کرده، اما هرچه بیشتر تلاش میکند، دستها و پاهایش بیشتر شبیه ریشه و شاخه میشوند؛ گویی تمام وجودش برای رسیدن به آن تغییر کرده، اما هنوز کافی نیست.
سایهاش اما پیش از خودش به صندلی رسیده؛ چون میلش همیشه از خودش جلوتر بوده.
نور از پشت میتابد، اما او به نور پشت کرده تا به صندلی برسد.
شاید برای رسیدن به چیزی که میخواهد، مجبور شده چیزی را که پشت سرش بوده فراموش کند.
