توعم شبا قبل خواب به من فکر میکنی؟؟

حالا اینکه هیچی ؛ اونو چیکار کنم!؟

حتی آشوب‌گر خطاب میشم ؛ یا اینکه یکی باید هی تاکید کنه ، اوکی باشه آروم باش .

ما دور بودیم از هم دیگه ، تو دنیایی با هم آشنا شدیم که بهش میگن مجازی . . ولی تو همونی بودی که تمام وقتایی که حالم خوب نبود کنارم بودیو ، حالمو اوکی کردی . ولی تو همون اولین اکانتی هستی که بعد از چشم باز کردنم ، چکش میکنم . . ولی تو خط به خط منو بلدی ؛ ولی قلق من دست توعه . . با صدات آروم میشمو ، با حرفات جوگیر از نوع مثبتش یا منفیش . . ولی تو ردپات ، جای جای زندگیم حس میشه . . تو اتفاق قشنگِ دنیایِ منی دنیایی که با دنیای واقعیِ آدما خیلی فاصله داره . .

ببخشید نتونستم خوشحالت کنم .

میخوای بزرگ‌ترین ترسام رو برات بگم؟! ترس ندیدنت . ترس دور شدنت ازم . ترس نشنیدن صدات . ترس ندیدن چشمات . ترس نبودن گرمای دستات . ترس نبودنت ، ترس نبودنت ، ترس نبودنت . . آره ؛ من خیلی آدم ترسویی‌ام؛

درسته ازم دوری ، درسته نمیتونم تو اوج غمگین بودنم خودمو تو بغلت گم کنم ؛ درسته نمیتونم وقتی دل‌سردم ، دستاتو بگیرم . درسته نمیتونم تو روز تولدت ؛ با ذوق تو چشمات نگاه کنم و بگم که چقدر از داشتنت خوشحالم.. درسته کنارم نیستی؛ اما من دور بودن تورو ، به نزدیک بودن تمام آدما بهم ترجیح میدم..

زوری که نیست ؛ پس حرفی هم راجبش نیس .

پس نباید هم برام مهم باشه .

ولی نمیشه؛

وی اهمیت نمیده .

وی به خودشم اهمیت نمیده .