👍

کارگاه حضوری و کاملاً عملی «از تنش تا آغوش» به شما کمک می‌کند تا: - گرداب دعواهای تکراری را متوقف کنید. - به جای جنگیدن، پناهگاه امنی برای یکدیگر باشید. - صمیمیت و عشق را دوباره بسازید. این دوره بر اساس رویکرد علمی زوج‌درمانی هیجان‌مدار (EFT) طراحی شده است. 🔹 تسهیلگر: دکتر سام حسینی (درمانگر رسمی ICEEFT کانادا) 🗓️ شروع دوره: ۱۵ تیر ۱۴۰۵ (۵ جلسه) 📍 مکان: مرکز مشاوره نیوان ⚠️ ظرفیت بسیار محدود است! برای ثبت‌نام، همین حالا تماس بگیرید: 📞 ۰۹۳۷۸۶۳۸۴۹۵ 📞 ۰۵۱۴۳۳۳۵۱۴۴ #از_تنش_تا_آغوش #زوج_درمانی #رابطه_عاطفی #کارگاه_روانشناسی #دکتر_سام_حسینی #EFT #مشاوره_ازدواج #رابطه_سالم

موفقیت تحصیلی از مسیر سلامت روان

"وقتی جای پدر و مادر می ایستی" برای تو می‌نویسم برای خودم و برای تمام فرزندانی که روزی آرام‌آرام، بی‌آنکه کسی متوجه شود، جای پدر و مادرشان ایستادند؛ برای آنان که قامتِ خمیده‌ی سال‌های پیری را با شانه‌های خویش تکیه گاه شدند، و با قلبی آکنده از بیم، دوباره برای پدر و مادرشان، مادری و پدری کردند. کسی چه می‌داند در این مراقبت، چه اقیانوسی از درد، بی‌صدا موج می‌زند... صحبت از رنج بیمار و درد بیماری زیاد است اما کمتر کسی از فرزندی می‌گوید که هر بار پیش از گشودنِ درِ اتاق، نفسی عمیق می‌کشد تا توانِ دیدنِ تنِ رنجورِ مادر، یا نگاهِ خاموشِ پدر را داشته‌باشد. کسی نمی‌بیند که چگونه هر ناخوشی، هر چینِ تازه بر چهره، هر قدمِ لرزان، چون تَرَکی بر دیوارِ جانِ او می‌نشیند. ما یاد گرفته‌ایم محکم باشیم. نسخه‌ها را بخوانیم. وقتِ داروها را از بر باشیم. پاسخِ آزمایش‌ها را تفسیر کنیم. لبخند بزنیم؛حتی وقتی درونمان، جهانی آرام‌آرام فرو می‌ریزد. کسی از ما نمی‌پرسد: امروز چند بار دلت شکست؟ چند بار در خلوتِ آشپزخانه، در هیاهوی محل کار، یا پشتِ فرمانِ ماشین، بی‌صدا گریه کردی؟ این تجربه، فقط مراقبت از یک بیمار نیست؛ تماشای آرام‌آرامِ فرسوده شدنِ بخشی از ریشه‌های وجودِ ماست؛ و چه سوگ جان‌فرسایی است که هر روز، اندکی از آن پناهِ همیشگی، اندکی از آن تصویرِ آشنایی که سال‌ها به آن تکیه کرده بودی، آرام‌آرام از نگاهت دور شود. بعضی سوگ‌ها، پیش از رفتن آغاز می‌شوند... از همان روزی که برای نخستین بار، چشم‌هایت هنوز، پدر یا مادرت را می‌بیند، اما دلت، سرگشته و بی‌پناه، در جست‌وجوی همان تکیه‌گاهِ امنِ سال‌های دیر و دور کودکی است. شاید روزی... جهان، بیش از آنکه از صبرِ بیماران بنویسد، از اندوه فرزندانی بنویسد که در سکوت، تکیه‌گاهِ تکیه‌گاه‌های زندگی‌شان شدند. این نوشته،مرثیه نیست... ادای احترام است به قلب‌هایی که هزار بار شکستند، اما هزار و یک بار، ایستادند 🖋راحله سادات علوی بماند به یادگار از تیرماه سال چهارصد و پنج

و به راستی که چه سوگ جان فرسایی است که هر روز....آن پناه همیشگی.... 😔😔😔