1.5M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
جاده واخان توسط مقامات افغانستان افتتاح شده است. این جاده درواقع مرحله اول ساخت کریدور زمینی واخان است که چین را از طریق افغانستان به ایران وصل میکند و این جاده فعلا برای استفاده اولیه و نقل و انتقالات مهم بین ایران و چین آغاز کار میکند و البته قرار است همین جاده به عنوان راه دسترسی ساخت بزرگراه اصلی استفاده شود.
به کانال «ایران، شهر خورشید» بپیوندید 👇
@CITYOFSUN
هدایت شده از ایران، شهر خورشید
خصوصاً بعد از تصرفات گسترده ارتش یمن به رهبری انصارالله، وزنه ژئوپلیتیکی منطقه به سمت محور مقاومت و یاران ایران سنگین شده است و حالا کشورهایی که منافع آنها به خطر افتاده سعی میکنند در ساحل مقابل منافع مشترک تعریف کنند که این خود بحث اتحاد ائتلاف عبری، عربی و غربی با اتیوپی را داغ میکند و اریتره تنهاتر از همیشه احساس خطر میکند مگر اینکه سریعاً منافع مشترکی با ایران و یارانش در محور مقاومت تعریف کند.
یک نکته دیگر که باز جریان غربگرا در ایران همیشه آن را انکار میکنند این است که در سیاست بینالملل همیشه لازم نیست دشمن واقعاً تصمیم به حمله گرفته باشد.
گاهی کافی است بدانید طرف مقابل چنین نیتی را در سر داشته باشد و منتظر میماند تا لحظه خاص فرا برسد و قطعاً کسی که کوچکترین درکی از سیاست بینالملل داشته باشد خودش را برای جنگ آماده میکند و مشکل اصلی امروز اتیوپی و اریتره همینجاست.
دو کشور وارد مرحلهای شدهاند که هر حرکت طرف مقابل میتواند به یک جنگ گسترده با حضور کشورهای خارجی تبدیل شود و این اتفاق یعنی تبدیل این دو کشور به زمین سوخته.
خصوصاً وقتی روابط دیپلماتیک هم قطع شده باشد یعنی آخرین کانالهای ارتباطی که میتواند مانع چنین سوءبرداشتهایی شود از بین میرود.
کانون بحران سوم در اینجا مصر است.
همزمان با بحران اریتره، اتیوپی یک دیپلمات مصری را نیز اخراج کرد و قاهره هم اقدام متقابل انجام داد.
این اتفاق آنقدر مهم است که اتحادیه آفریقا در بیانیه اول اکتبر نه فقط اتیوپی و اریتره، بلکه مصر را هم مخاطب قرار بدهد و از هر سه کشور خواست از اقدام یا ادبیاتی که موجب تشدید بحران میشود خودداری کنند.
دقت بفرمایید که در این کانون بحران دیگر مسئله از یک اختلاف مرزی یا تعریف منافع کشورهای دیگر و زمین سوخته، بسیار بزرگتر میشود.
در اینجا وارد مبحث جنگهای موجودیتی میشویم.
مصر سالهاست بر سر سد النهضه با اتیوپی اختلاف دارد.
اریتره نیز از سیاست دریایی آدیسآبابا نگران است. در همین منطقه سودان خودش گرفتار جنگ داخلی است و در اطراف دریای سرخ نیز مجموعهای از بازیگران عربی، آفریقایی و فرامنطقهای حضور دارند و حال بحث تسلط ایران و یارانش در محور مقاومت بر بابالمندب و همچنین موضوع تعیینتکلیف یک جنگ موجودیتی بین آمریکا و هژمون غرب با ائتلاف عربی علیه ایران و یارانش نیز وسط است که یعنی مصر به عنوان مالک کانال سوئز در سر دیگر دریای سرخ هم به ماجرا وارد میشود.
یعنی مصر هم از بخش سرزمینی داخل آفریقا با اتیوپی مشکل دارد و هم اگر سیاستهای تهاجمی اتیوپی به ثمر برسد عملاً دریای سرخ تبدیل به مرکز یک بحران منطقهای و حتی فرامنطقهای میشود.
شاید در ظاهر روی نقشه، این بحرانها ممکن است جدا به نظر برسند اما در میدان واقعی همه آنها به یکدیگر متصل هستند و نقش کاتالیزور برای افزایش تنش را بازی میکنند.
و همین مسئله شرایط را خطرناک و قابلانفجار میکند.
دقت بفرمایید که اگر نبرد داخل اتیوپی باقی بماند، هنوز امکان مهار بحران وجود دارد. حتی اگر اسمره یا کشورهای دیگر به شکل غیرمستقیم از یکی از طرفین حمایت کنند، اما اگر واحدهای نظامی ارتش اریتره وارد نبرد شده و یا نیروهای اتیوپیایی از مرز عبور کنند، ماهیت جنگ عوض خواهد شد.
از آن لحظه دیگر درباره یک دور تازه از جنگ داخلی اتیوپی صحبت نمیکنیم بلکه با یک جنگ منطقهای روبهرو خواهیم بود که حالا نیروهای نظامی کشورهای دیگر به این جنگ باز میشود.
به همین دلیل در ابتدای مقاله عرض کردم که فعلاً با تیترهایی مثل «اتیوپی رسماً به اریتره اعلام جنگ کرد» موافقم نیستم چرا که چنین اتفاقی هنوز نیفتاده است.
ولی از سوی دیگر هم اشتباه بزرگتری خواهد بود اگر آنچه امروز میبینیم صرفاً «تنش سیاسی» نامیده شود.
آخرین اخبار حاکی از آن است که دو کشور سفارتهایشان را بستهاند، اتهام حمایت از گروههای مسلح مطرح شده، جنگ در نزدیکی مرز جریان دارد و مهمتر از همه، یک اختلاف ژئوپلیتیکی بسیار عمیق بر سر دریای سرخ در پسِ همه این تحولات قرار دارد.
درسته جنگ کلاسیک هنوز آغاز نشده ولی قطعاتی که معمولاً پیش از یک جنگ کنار یکدیگر قرار میگیرند، یکییکی در حال چیدهشدن هستند.
و برای اینکه بدانید جنگ یادشده بهزودی آغاز میشود یا خیر باید دقت بفرمایید که در شرایط کنونی و در مقطع زمانی فعلی از همه مهمتر تنشهای محور آفار ـ بوره ـ عصب باشد.
اگر بحران به آن نقطه منتقل شود، دیگر داستان فقط درباره تیگرای نخواهد بود و به احتمال بسیار زیاد آغاز جنگ منطقهای کلید خواهد خورد.
(2/3)
هدایت شده از ایران، شهر خورشید
اتیوپی و اریتره؛ جنگی که هنوز آغاز نشده اما بوی مرگ میآید.
#تحلیل_اختصاصی | میلاد رضایی
شاید در عرف کلاسیک آن چیزی که طی چند روز گذشته بین اتیوپی و اریتره رخ داده را نتوان «جنگ» نامید؛ اما دیگر نمیشود آن را هم یک تنش دیپلماتیک معمولی دانست.
بعد از آغاز اتفاقات اخیر در اتیوپی، آدیسآبابا سفارت خود در اسمره را بست، ده دیپلمات اریترهای را عنصر نامطلوب نامید و عملاً اریتره را متهم کرد که علیه امنیت ملی اتیوپی فعالیت میکند.
پاسخ اریتره هم قابل حدس بود. اریتره نهتنها روابط دیپلماتیک خود با اتیوپی را کامل قطع کرد، بلکه ادبیات دولتمردان اتیوپی مبنی بر دستیابی به «دسترسی حاکمیتی به دریا» را چیزی در حد یک اعلام جنگ توصیف کرد.
دقت بفرمایید که مسئله اصلی فقط اخراج چند دیپلمات یا حتی جنگ تازه در تیگرای نیست. آنچه امروز در شاخ آفریقا میبینیم، در واقع برآیند چند بحران قدیمی است که تا همین چند سال پیش مسیر متفاوتی از یکدیگر داشتند.
سه کانون بحران اصلی و قدیمی در منطقه وجود دارد.
کانون بحران اول در داخل خود اتیوپی است.
گرچه در سال ۲۰۲۲ جنگ تیگرای با توافق پرتوریا متوقف شد، اما بسیاری از ریشههای آن هرگز حل نشده است و قطعاً استعمارگران نوین مانند آمریکا هرگز اجازه حل شدن آن را نمیدهند و امروز دوباره درگیری در شمال اتیوپی گسترش پیدا کرده و بخشهایی از تیگرای، آفار و مناطق پیرامونی به میدان نبرد سنگینی تبدیل شدهاند.
فقط توجه فرمایید موضوع مرتبط با همین کانون بحران نیز اینبار یک تفاوت اساسی دارد.
در جنگ قبلی، اریتره در کنار دولت آبی احمد و علیه TPLF (جبهه آزادیبخش خلق تیگرای) میجنگید اما امروز همان دولت، اریتره را متهم میکند که از این جنبش حمایت میکند.
در نگاه اول عجیب است؛ ولی در سیاست منطقهای خصوصاً در آفریقا چندان عجیب نیست.
در دنیا یک واقعیت انکارناپذیر وجود دارد و آن این است که دولتها لزوماً بر اساس دوستیهای قدیمی تصمیم نمیگیرند. تهدید امروز مهمتر از دشمن دیروز است.
این واقعیتی است که جماعت مذاکراتی در ایران هرگز به آن باور پیدا نکردند چون اسم آمریکا وسط است و غربزدگی در برخی از آنها به بندبند وجودشان رخنه کرده حتی اگر سابقه انقلابی داشته باشند.
البته در مورد اریتره نمیتوان این همکاری را به یک اتحاد راهبردی تشبیه کرد بلکه بیشتر ماهیگیری از آب گلآلود است.
یا بهتر است بگوییم بیشتر شبیه همان قاعده قدیمی سیاست است: دو دشمن قدیمی ممکن است تا زمانی که دشمن خطرناکتری پیدا کردهاند، کنار یکدیگر قرار بگیرند که معادل فارسی آن میشود دشمن دشمن من، دوست من است.
و امروز از نگاه اسمره (پایتخت اریتره)، اکنون تهدید بزرگتر شاید دیگر TPLF نباشد بلکه تهدید کنونی دریاست.
کانون بحران دوم دسترسی به دریا است.
اتیوپی از زمان استقلال اریتره در سال ۱۹۹۳ دسترسی مستقیم خود به دریای سرخ را از دست داد.
برای کشوری با جمعیتی عظیم و جوان، اقتصادی روبهرشد و جاهطلبیهای سرزمینی و رویای تبدیلشدن به قدرت اصلی شاخ آفریقا، بدون دسترسی سرزمینی به دریا یک رویای خام است و از طرف دیگر وابستگی تقریباً کامل یک کشور به بنادر کشورهای دیگر یک ضعف ژئوپلیتیکی واقعی است و شخص آبی احمد هم این مسئله را هرگز پنهان نکرده است.
و واقعیت این است که در سالهای اخیر مسئله دسترسی اتیوپی به دریای سرخ از یک موضوع اقتصادی آرامآرام تبدیل به بحث امنیت ملی شده؛ و همینجا است که نگرانی اریتره آغاز میشود.
نکته بسیار مهم اینجاست که تفاوت بسیار بزرگی وجود دارد بین اینکه اتیوپی بگوید «برای تجارت به بندر نیاز داریم» و اینکه از «دسترسی حاکمیتی» به دریا صحبت کند.
چرا که اولی قابل مذاکره است اما دومی جز با جنگ به دست نمیآید خصوصاً اگر رویای قدرتمندتر شدن از کشورهای دارای بندر را داشته باشید.
در واقع کشورها میتوانند بندر اجاره کنند، کریدور ترانزیتی ایجاد کنند، منطقه اقتصادی مشترک بسازند یا حتی قراردادهای پنجاهساله ببندند. اما «حاکمیت» وزن دیگری دارد.
وقتی مسئله به حاکمیت میرسد، دیگر بحث اسکله و کانتینر نیست؛ پای تصرفات سرزمینی و جنگهای طولانیمدت به وسط میآید.
امروز اریتره دقیقاً از همین نقطه احساس خطر میکند و خصوصاً بندر عصب در مرکز این نگرانی قرار دارد.
دولت اریتره در بیانیه اخیر خود مستقیماً مدعی شد که سیاست دریایی اتیوپی تصرف کامل این بندر است و باید تأکید کرد این روایت موضع رسمی اسمره است، نه یک حدس یا شانتاژ رسانهای درباره قصد پنهانی دولت اتیوپی و برای کشورهایی که در لبه بحران قرار دارند همین برداشت برای افزایش شدید تنش کافی است.
(1/3)
هدایت شده از ایران، شهر خورشید
آنوقت باید درباره آینده کل شاخ آفریقا با شما عزیزان بهصورت تخصصی صحبت کنم که چگونه چنین بحرانی بهسرعت میتواند نیمی از یک قاره را به جنگهای وحشتناک سوق بدهد و صدها هزار نفر از مردم بیگناه کشته میشوند و مرزها تغییر خواهد کرد.
واقعاً امیدوارم این اتفاق به آنجا ختم نشود هرچند در آن صورت این بحران برای ایران در موضوع جنگ ایران با آمریکا و متحدانش منافع زیادی تعریف میشود.
یا علی
مهرماه ١۴٠۵
میلاد رضایی | ایران شهر خورشید
لینک کانال های ایران شهر خورشید:
تلگرام:
https://t.me/iran_cityofsun
ايتا:
https://eitaa.com/cityofsun
روبیکا:
https://rubika.ir/cityofsun
بله:
https://ble.ir/iran_cityofsun
آیدی x:
https://x.com/IrclockM
(3 /3)
دست_مرده_پریمیتر_تحلیل_و_منابع.pdf
حجم:
667.3K
دست مرده: بیمه جنگ سردی که دوباره جان گرفته است.
تحلیل سامانه «پریمیتر»، بازسازی شیء ۱۳۳۵ و پرسش کلاسیک: بازدارندگی یا ریسک؟
تحقیق و تحلیل و ترجمه : جنید
۱. مقدمه:
دستگاهی برای دولتی که دیگر زنده نیست. آنها دستگاهی ساختند تا حتی یک دولت مرده هم بتواند واکنش نشان دهد. این خلاصهای از سیستم فرماندهی هستهای پشتیبان شوروی است که در غرب با نام " دست مرده " شناخته میشود؛ سامانهای با نام رسمی «پریمیتر» که شاید مهمترین و همزمان کمترین شناختهشدهترین میراث جنگ سرد باشد. این مقاله بر پایه آنچه در منابع باز و معتبر شناخته شده است نوشته شده، نه بر روایتهای اینترنتی اغراقآمیز. @Truthsgram
12M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🎥 جان شیپتون:
حمله به مدرسه میناب توسط آمریکا عامدانه بود
👤 بخشی از سخنرانی جان شیپتون، پدر جولیان آسانژ، در نمایشگاه «بمب برای صلح» در استرالیا:
🔸️ هدف قراردادن مدرسه میناب عامدانه بوده است، همانگونه که هدف قراردادن مراسم عروسی در افغانستان از روی آگاهی بود!
🔸️ هدف غایی از [این درگیری های نظامی و جنایات] تخریب و از میان بردن یک دین و پیروان آن است.
🆔 @Masaf
5.5M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🎥 تریتا پارسی:
ایران آماده «شوک نفتی» در هفته آخر انتخابات آمریکا؛ ضربهای که ترامپ نمیتواند جمعش کند
🔹 احتمال دارد ایران تشدید اصلی را به روزهای پایانی پیش از انتخابات میاندورهای موکول کند؛ زمانی که یک شوک نفتی میتواند فشار اقتصادی قابلتوجهی ایجاد کند.
🔹 محاسبات تهران این است که تشدید زودهنگام به ترامپ فرصت مدیریت بحران میدهد؛ اما یک شوک بزرگ در بازار نفت در هفته آخر، زمان کافی برای مهار تبعات آن باقی نمیگذارد.
🆔 @Masaf
20.7M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🔹﷽🔹
#خون_دلی_که_لعل_شد ۱
🔻این ویدئو #خون_دل مردمیست که تحت فشار سانسورهای همه جانبه، در تجمعات شبانه در خیابانهای شهر #ساری، جوشیدن گرفت و بر تارک تاریخ همچون #لعل خواهد درخشید.
🔺چرا بعد از اتمام برنامه تجمعات عدهای از مردم باز هم جمع میشوند و شعار میدهند؟
حتما ببینید 👆
#ادامه_دارد...
#جهاد_تبیین
#قیام_کنید_دونفر_دونفر_یا_به_تنهایی
#نشر_حداکثری
┈┄┅ ☫ ┅┄┈
با یک یا حسین دیگر... همراه ما باشید👇
🆔@yek_ya_hoseyne_digar
هدایت شده از ایران، شهر خورشید
دوگانه کودکانه جنگ یا تسلیم
#تحلیل_اختصاصی | میلاد رضایی
اینجا ایران است و روزی نیست که دچار سورپرایز نشویم. اخیراً فردی به عنوان کارشناس سیاسی در رسانه ملی حضور پیدا کرده است و برخلاف صحبت صریح رهبری شهید گفته ایران باید انتخاب کند که بین تسلیم (گزینه بد) و جنگ (برای حفظ بقای خود با آمریکا به عنوان بدتر) کدام را بپذیرد و سپس برخلاف صحبتهای صریح رهبری شهید که بارها فرموده بود هزینه تسلیم و ذلیل شدن در برابر دشمن بسیار بیشتر از هزینه مقاومت است سعی میکند تسلیم شدن را توجیه کند.
نمیدانم چگونه میشود سالها فردی عنوان «کارشناس مسائل بینالملل» و «متخصص آمریکا» را یدک بکشد، اما هنوز ابتداییترین منطق سیاست قدرت را ندیده است.
آقای امیرعلی ابوالفتح معتقد است «تسلیم بد است، اما جنگ و مقاومت بدتر».
اینجا یک سؤال بسیار سادهای وجود دارد:
بر اساس کدام تجربه تاریخی یا کدام فکت به این نتیجه رسیدید؟
این مطالب همان هسته اصلی صحبتهای جریان لیبرال و غربزده است.
جریانی که ۴۰ سال در سیاست ایران گفتهاند مشکلات ما تنها با مذاکره و کوتاه آمدن در مقابل آمریکا حل میشود و کشور را به اینجا رساندند.
حرف یکی است اما در پوششهای مختلف:
امتیاز بدهید تا تهدید کم شود.
عقبنشینی کنید تا جنگ نشود.
اعتماد کنید تا اعتماد بسازید.
توافق کنید تا فشار برداشته شود.
اما دیگر نمیگویند که تاکنون با وجود توافقنامههای بسیار مضر و خطرناک برای ایران در طول این چند دهه حتی یک امتیاز واقعی از آمریکا نگرفتهاند.
امروز هم پاسخ این فرد و افراد همفکرش کاملاً واضح است.
اگر شما مانند این چند دهه امتیاز دادید و منافع ملی کشور را قربانی تفکرات بیمارگونه و مازوخیستی سیاسی خود کردید اما مجدداً پس از امتیاز و توافق، دشمن بیشتر خواست و با تهدید و فشار بازگشت، چه میکنید؟ آیا باز هم نتیجه میگیرند: «پس باید بیشتر از قبل به دشمن امتیاز بدهیم؟ در آن صورت خط قرمز شما برای اینکه بفهمید این سیاست یک سیاست بیمارگونه ناشی از نفوذ است، چیست!»
دوستان برخلاف گفته رهبران این جریان، این موضوع بعد از چند دهه دیگر آزمون و خطای یک گفتمان سیاست خارجی نیست؛ بلکه تلاش برای تبدیل عقبنشینی و تسلیم کشور به یک اصل تغییرناپذیر گفتمانی در سیاست خارجی ایران است.
حتی اگر شما هزینههای جنگ مستقیم را پرداخته باشید و در جنگ دشمن را پس زده باشید، بازهم همین حرف را تکرار میکنند و نه تنها تکرار میکنند بلکه سعی میکنند با انواع و اقسام فشار به مردم از جمله گرانیهای عمدی جامعه را به مرز فروپاشی برده تا از حاکمیت باج گرفته و آنگاه کشور را تسلیم دشمن کنند و این کار در همه جای دنیا خیانت است اما در ایران به عنوان ذخایر کشور معرفی میشوند.
برای اینکه هر بچه پنج ساله به بالا بتواند بهراحتی به دروغ بودن وعده امتیاز بعد از مذاکره پی ببرد کافی است به تاریخ رجوع کند.
به عنوان مثال لیبی یا سوریه و...
قذافی بخش مهمی از برنامههای تسلیحاتی خود را کنار گذاشت و برای عادیسازی روابط با غرب هر باجی که میتوانست داد.
در ادامه همان کشورهایی که به او قول داده بودند در صورت خلع سلاح از وی محافظت میکنند با هم ائتلاف کرده و به لیبی حمله کردند و امروز وضعیت لیبی را میبینید.
دنیا دید که این روند نه برای او تضمین امنیت دائمی ساخت و نه مانع آغاز جنگ غرب و سقوط حکومتش نشد.
سوریه نیز یک درس دیگر است: در سیاست بینالملل، ضعف نشان دادن هرگز برای شما صلح نمیخرد بلکه دقیقاً برعکس، ضعف به کاهش قدرت بازدارندگی منجر میشود که در نهایت هزینه اقدام علیه شما را برای رقیب پایین میآورد.
آنهم وقتی که بحث جنگ موجودیتی مطرح است و مقامات آمریکایی رسماً از نابودی تمدن ایران صحبت میکنند نه فقط تغییر حکومت.
اشتباه بنیادی این تفکر مازوخیستی همین است که گزینههای ایران را به دوگانه کودکانهی «تسلیم یا جنگ» تقلیل دادهاند.
در هر کشوری که سرش به تنش بیارزد میبینیم که در سیاست خارجی حرفهای چیزی به اسم تسلیم معنا ندارد؛ بلکه هنر اصلی وزارت خارجه ساختن بازدارندگی، افزایش قدرت چانهزنی و بالا بردن هزینه تعرض با ابزارهای دیپلماتیک است نه اینکه جمعی ورشکسته سیاسی که نه گفتمانی دارند و نه منطق قابل قبول بخواهند به بهانه حل مشکلات با دیپلماسی، ابزارهای قدرت و اصول بازدارندگی کشور را به صورت نامحدود به دشمن ببخشند تا شاید یک غربی با آنها عکسی بگیرد و در رسانههایشان یکبار بگویند طرف مرد خوبی است تسلیم ما شده است.
مذاکرهای که این افراد میکنند درواقع دادن اطمینان به دشمن است.
(1/2)
هدایت شده از ایران، شهر خورشید
در این سالها دشمن مطمئن شده است هر کاری بکند و هر جنایتی انجام بدهد بازهم افرادی هستند که در زمان بحران نجاتش بدهند.
دشمن مطمئن است تا زمانی که این تفکر در حاکمیت ایران است، هرچه فشار را بیشتر کند امتیاز بیشتری خواهد گرفت و حتی شکستهای میدانیاش را هم میتواند از نتایج معادلات غلط خود بهراحتی به دستاورد تبدیل کند.
این دیگر ابزار کاهش تنش و مهار جنگ نیست؛ بلکه خودش به مشوق افزایش فشار تا تحریک برای ترور رهبر و کودکان دبستانی و در نهایت حمله به کشور تبدیل شده است.
با این دستفرمان چرا دشمن نباید بارها و بارها به ما فشار نیاورد یا ترور و جنگ را رقم نزند؟
چراکه بهجای تقویت بازدارندگی در قاموس این آقایان راه نجات، دادن امتیاز به دشمن است تا دشمن چند روزی دست از سر ما بردارد.
لیدرهای این جریان و یا رسانهایهای این جریان غربگدا هرگز برای افکار عمومی توضیح ندادهاند که:
اگر نسخه شما در طی چند دهه قرار بود امنیت تولید کند، چرا هر بار پس از یک عقبنشینی تحمیلی شما به کشور، دشمن وقیحتر شده و مطالبه بعدی را سریعتر روی میز آورده است که در نهایت به ۳ جنگ وسط مذاکرات در طی یک سال ختم شده است؟
البته جوابی جز فحاشی و تهدید یا شکایت و یا فرافکنی ندارند.
دوستان عزیز دقت بفرمایید که مسئله حتی «دوست داشتن جنگ» نیست. هیچ انسان عاقلی جنگ را نمیپسندد.
مسئله این است که صلح بدون بازدارندگی فقط یک رویای شوم و فقط یک مرخصی برای تقویت دشمن جهت ایجاد آمادگی و رفع نقایص جهت حمله بعدی است.
فراموش نکنید کشوری که برای فرار از هزینه امروز، ابزار دفاع از فردای خود را واگذار کند نه تنها جنگ را حذف نکرده است؛ بلکه تصمیمگیری برای زمان، مکان و شرایط جنگ را به دست دشمن سپرده است.
بنابراین سؤال اصلی از آقای ابوالفتح و همه کسانی که دوباره نسخه «عقب بروید تا جنگ نشود» میپیچند این است:
نقطه پایان عقبنشینی شما کجاست؟
خط قرمز شما کجاست؟ حمله به سفارتخانههای ایران، حمله و ترور فرماندهان ارشد و دانشمندان شما؟ ترور رهبر جامعه؟ قتلعام کودکان بیگناه در کلاس درس؟
این خط قرمز شما کجاست که میفهمید بیش از آن نباید روی این گفتمان تسلیم پافشاری کرد؟ دیگر چه باید بشود که از این تفکرات مازوخیستی توبه کنید؟
اگر امروز برای جلوگیری از جنگ باز بخشی از توان بازدارندگی یا اهرم قدرت خود مانند حاکمیت بر خلیج فارس را تقدیم دشمن کردیم و فردا مطالبه یا جنگ دیگری مطرح شد، آنوقت چه میکنید؟
و اگر پاسخ شما هنوز هم «بله» است، لطفاً نام آن را سیاست یا «واقعگرایی» نگذارید بلکه توهمی خطرناک است.
گفتمان شما این است که هرچه دشمن خواست بدهیم برود و امیدوار باشیم بعد از چند دهه خباثت و پیمانشکنی دشمن دلش برای ما بسوزد و دیگر بیخیال ما شود.
خداوند در قرآن جواب این افراد را به خوبی داده است.
«وَلَنْ تَرْضَى عَنْكَ الْيَهُودُ وَلَا النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَى وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيِّ وَلَا نَصِیرٍ»
•
(«هرگز یهودیان و مسیحیان از تو خشنود نخواهند شد، مگر آنکه از آیین آنان پیروی کنی.)
خداوند در جواب این گفتمان بیمارگونه به بندگانش میگوید (بگو: "تنها هدایت الهی، هدایت واقعی است." و اگر پس از دانشی که از سوی خدا به تو رسیده، از هوسهای آنان پیروی کنی، در برابر خدا هیچ سرپرست و یاوری نخواهی داشت.»)
این وعده خداوند است که ملتی که تسلیم شده است را به حال خود رها میکند و سایه رحمتش را از آنها برمیگیرد.
شما جماعت غربزده و متحدانتان آفتهای اصلی یک ملت یا حتی یک تمدن محسوب میشوید.
یاعلی
مهر ۱۴۰۵
میلاد رضایی | ایران شهر خورشید
لطفا با انتشار تحلیل در بالا بردن آگاهی مردم سهیم باشید. ممنونم
https://eitaa.com/cityofsun
https://rubika.ir/cityofsun
https://ble.ir/iran_cityofsun
(٢/٢)