ما هیچ تسلطی بر دلهامان نداریم؛
قلبها برایِ آن کسی که خودشان میخواهند میتپند.
مزیّن می کند وقتی که با قالیچه ایوان را
فراهم میکنم من هم بساط چای و قندان را
برایم چای میریزد، دو بیتی شعر میخواند
لبش با قند میبخشد، به من طعمی دو چندان را
دو چشمش سنگ نیشابور را در یاد میآرد
تراش قامتش اسلیمیِ قالیِ کاشان را
از او یک کام میگیری و قل قل…سرخ میگردد
ببین این شهوتِ افتاده بر شریانِ قلیان را
چه جادویی است در اندام موزونش؟ نمیدانم
هوایی کرده لبهایش، همین قلیان بی جان را
به پشتیبانی چشم تو، در اشراق شعر خود
سرِ انگشت میخواهم بچرخانم خراسان را!
و نم نم… فرصتی شد تا پناه آرد به آغوشم
چه ظهر زیبایی! فقط کم داشت باران را🪴🪴