امروز نوبت شخصیت‌زیبا و لطفی‌عه که موردعلاقهء‌سوو و عه . اون شخصیت سوو و در سریال یک‌تیکه‌از قلبته ! [ دو سوو و در فاصله‌کم😂 . ] سوو و شخصیتی که از پیچیدگی‌های خاص خودش رو داره ولی برای انسان‌هایی که ارزش قائله و به اون‌ها علاقه‌داره پا روی پیچدگی‌های خودش می‌ذاره و سعی‌می‌کنه برای اون فرد خاص " درمان‌گر " باشه . کهن‌الگویی که می‌تونیم سوو و رو بهش ربط بدیم " درمانگر " عه . به سوو و علاوه بر " درمان‌گر " می‌تونیم " معشوقه " رو هم ربط بدیم . این کهن‌الگو‌ها بر خلاف اسم‌‌های‌ساده‌شون جز مهم‌ترین‌ها هستن ! حالا این درمانگر ما کیه ؟ درمان گر کسی‌عه که قدرت التیام‌بخشی داره نه از طریق علم و دارو و .. بلکه از طریق ارتباط عمیقی که برقرار می‌کنه . خصوصیت‌های این افراد درمانگر رو می‌شه اینطوری نام برد : ¹ همدل و شنواست . ² به دیگران کمک می‌کنه که با درداشون به‌صورت درست مواجه‌بشن ! ³ اغلب خودش تجربه‌ای از رنج‌داره و همین باعث درک‌بهترش می‌شه . این کهن‌الگو در داستان می‌تونه به این صورت ظاهر بشه که : " پروتاگونیست اصلی داستان مارو حمایت عاطفی و روانی کنه و همین باعث امید گرفتن دوباره پروتاگونیست‌عه . " چرا سوو و درمانگرعه ؟ سوو همون شخصیتی‌‌عه که با حضورش ؛ آرامش و گرما می‌بخشه . اون به پروتا‌گونیست‌اصلی (هاوون) کمک می‌کنه دردهاش رو التیام بده ، گذشته رو رها کنه و با احساسات واقعی‌اش روبه‌رو بشه .

و اما معشوقه کیه و فرقش با درمان‌گر چیه ؟!

خصوصیت معشوقه بودن در سوو و کم دیده می‌شه ولی می‌شه به عنوان کهن‌الگوی مربوطه‌اش نام برد .. ویژگی‌های فرد معشوقه رو می‌شه اینطوری نام برد : ¹ قلبش مرکز جهانشه , نه عقل یا منطق . ²عاشقانه زندگی می‌کنه؛حتی وقتی عشقش به خطر می‌افته حاضر به فداکاریه . ³به دیگران «معنا» می‌ده؛ چون عشق اون باعث می‌شه پروتاگونیست اصلی بدونه برای چی باید بجنگه . معشوقه و درمانگر گاها باهم اشتباه گرفته میشن .. فرق این دوتا چیه ؟ معشوقه بیشتر روی پیوند عاطفی تمرکز داره و بیشتر انرژی و امید به ارمغان میاره . ولی درمان‌گر روی ترمیم و حمایت تمرکز داره و سعیش بر اینه که درد رو کم‌کنه و ثبات ببخشه به پیرامون اون‌فرد . سوو در عین اینکه عشق را به زندگی هاوون برگردوند با شفابخشی‌اش ثبات و امید دوباره به هاوون داد . اون هم شعله‌ی زندگی عه (معشوقه) و هم مرهم زخم‌ها (درمانگر) . همین ترکیب ِ که او رو از یک کاراکتر ساده به شخصیتی عمیق تبدیل می‌کنه .

گستاخی صرفاً ابراز حالتی از ترس هست . مردم از این می‌ترسن که به چیزهایی که میخوان دست پیدا نکنن... بدترین و غیرجذاب‌ترین آدم‌ها فقط نیاز دارن که مورد عشق واقع بشن ؛ اونوقت مثل یه گل شکوفا میشن . __the grand Budapest Hotel / هتل بزرگ‌بوداپست

بعد از ۳ ساعت فقط ۲۸‌ثانیه تدوینم جلو‌ رفته 🙂 . خدایا یه‌فوتیج ِ ماورائی ؛ یه‌سناریویی که لازم نباشه ۵۶۷۸۸۸ بار تغییرش بدم در کارم بیافکن .

و ماه.

ماه رمضون، یک صوت گوش دادم از عین صاد گه می‌گفتن ما از چی توبه کنیم؟ از کوتاهی‌هامون به یاد میارم پیامبر بادقت سنگ‌های لحد رو می‌چیدن و وقتی ازشون پرسیدن چرا انقدر دقت می‌کنید در چیدن سنگی که ممکنه هیچکس بعدا نبینه میفرمایند: بهترین مردمان کسی است که (هنگام انجام دادن کاری) همه کوشش خود را به کار گیرد. یادم میاد مامان وقتی لباس می‌خریدن برای اینکه دکمه‌هاش زود کنده نشه، نخ رو دولایه می‌کردن و سه بار از دکمه و لباس رد می‌کردن و بعد هم دوتا گره می‌زدن، برای من همیشه گره آخر سخت بود، بدون اونم کار راه می‌افتاد اما با زدن گره دوم ممکن بود هر اتفاقی برای پارچه بیفته اما دکمه از سرجاش تکون نخوره

مقایسه می‌کنم با خودم، بقول مامان اگه هرکس تو جامعه کار خودشو درست انجام میداد اوضاع خراب نمی‌شد. خودمو میگم: پیام مفید رو با دقت و تمام حواس نمی‌خونم، کار رو درست انجام نمی‌دم، درست به خاطر نمی‌سپرم، میفرستمش تو پیام‌های شخصی که دیگه هیچوقت خونده نمیشه درسمو برای نمره ۲۲ نمیخونم، برای بالاتر از پاس می‌خونم وسایلمون نهایتا ۳ روز مرتبه، بعد از اون کمد دچار اضمحلال میشه دوره خوردن دارومون رو تموم نمی‌کنیم، بعد بدنمون به دارو مقاومت پیدا می‌کنه وقتی لباس تا می‌کنیم مرتب مرتب نمیشه همه آشغال‌هارو جمع نمی‌کنیم صدمونو تو ارتباط با بقیه نمی‌زاریم، یک روال و عادت رو ۲۰ روز هم پیوسته نداریم و هزاران مثال دیگه یک کلوم، شیش دانگ حواسمون تو اون لحظه، برای اون وظیفه نیست

📍"عمارت شاپوری"