دلم برای انسان‌هایی که در چهارصدُچهار ماندند ؛ تنگ می‌شود . گرچه می‌دانم که زنده‌اند و حی ولی دل ِاست دیگر و دل ِ‌من هم برا حضورشان تنگ‌ می‌گردد .

ای‌خدای محول‌الاحوال ! حال ِ‌مارا بهبود ببخش و بر سعادتمان‌بیافزا و مارا همواره در مسیر ِرشد قرار ده .

هزار ُچهارصد ُچهار عزیزم ! دلتنگت می‌مانم . دوست‌داشتنی ولی محزون بودی .

" ببین دلتنگی بی‌حد و حصر این‌اهالی را بگو باد صبا آرد هوای آن‌حوالی را "

دلم تا ابد برایت‌ غم‌گرفته و تنگ می‌ماند .

او همه‌چیز را می‌دانست.همه‌چیز را ! دروغ است بگویم او مانند آدم‌زادگان دیگر بود و در غفلت به سر می‌برد. اما آن‌روز رفتارش و عناصر ِاطرافش به گونه‌ای بود که گمان‌می‌کردی هیچ‌چیز را نمی‌داند‌. نگاهش کلماتی برای گفتن نداشت ، دستانش را به‌یکدیگر قلاب نکرده بود ، ساعتش را به دست ِراستش بسته بود و موهایش شلخته بود ! اما عجیب‌تر از همه‌این‌ها ، این‌بود که برای خداحافظی آماده بود . او و خداحافظی ؟ نه ، امکان نداشت . او بلدنبود فعل رفتن را صرف کند . همیشه بود . هنگامی که گریه می‌کردی همیشه بود که تو را بخنداند ... هنگامی که کتاب می‌خواندی همیشه بود تا جزئیاتش را بپرسد .. هنگامی که حرفی می‌زدی اخمانش را در یکدیگر می‌کرد و بود تا منبع‌ش را بپرسد .. این‌ها که سهل است ؛ حتی اگر زمانی می‌خواستی بروی نوک ِکوه‌هارا بگردی دنبال ِسیمرغ ، او کنارت بود . حال دلیل ِاین‌همه نبودن ِآن روزش را می‌فهمم... او تمام تعلقات را کنار گذاشته بود و می‌دانست دیگر متعلق به این‌دنیا نیست ! اون بدون تعلق رفت اما مارا با یک‌قلب پر از تعلق خاطر به‌ خودش تنها گذاشت .

چقد زود گذشت همه‌ چیز ... انگار همین دیروز بود با تکلیف ننوشتن و... خانم اسماعیلیِ عزیزم رو حرص می‌دادم و بعد عذاب وجدان می‌گرفتم ؛ من هنوز تو اون چهارصد و چهارِ بی‌ملاحظه ، گرفتار شدم و دارم توی لحظات‌ش غرق می‌شم .

۴ سال‌است با افتخار خودم را به عنوان شاگرد خانم ِاسماعیلی معرفی می‌کنم ..

خانم‌اسماعیلی هم مانند خیلی‌های‌دیگر از اینستاگرام کوچ‌کرده به بله .. https://ble.ir/shanbee معلم‌عزیز ِمن‌را بخوانید 🤏🏻 .