روز ِجالبی بودی‌لایک بهت.

دیشب که در حال شرح وقایع به پدرم بودم.. بهم گفتن که تازه این اولین قدم توی دنیایی که دارم واردش می‌شم. ظهر در حالی که داشتم سریع حاضر می‌شدم که از خونه بزنم بیرون ، فکر نمی‌کردم ساعت ده ُبیست دقیقهء‌شب دارای یک‌تجربهء‌واقعی توی دنیای آدم‌بزرگ‌ها شده باشم‌.

حتی اگر از تاریکی‌هایِ درونت برایم حرف بزنی، من تو را طوری می‌بینم که انگار خورشیدی.

*/این اپیزود : شادی ِپس از گل.

من هم‌مانند نویسندگان و شاعران قرن‌۱۹ اروپا_آمریکایی ماه آوریل را دوست‌ دارم.

این آدم‌هایی که طنزشون قویه چه رمزی رو می‌زنن؟

از اینکه در دیدگاه و نظرگاه ِدیگران ، شخصیتی باشم که نیستم بدم می‌آید ! لطفا من را ، من ببینید .. تا یاد دارم همیشه خود ِخودم بودم و چون خود ِخودم بودم ، پس توقعم این بود که در تعریف‌ها توسط زبان‌ها و رفتارها ، مصداقی از خود ِخودم را ببینم .. حال چه شده است که شده ام شخصیتی ساخته‌ی توهمات ، خیال‌ها و حرف‌های بچه‌گانه‌ی بی پایه و اساسی که هیچ‌کدامشان بویی از خود ِخودم نبرده‌اند . من ، منبعی برای شناخت ِحقیقت‌وار از خود ِخودم هستم عزیز ِدل و جان !

گاهی اوقات گمان می‌کنم که من در این‌دنیا زیست نمی‌کنم! آنقدر درگیر دنیاهای گاها خودساخته و گاها مخلوق‌ساخته شده‌ام که گاهی اوقات پیرامونم را از یاد می‌برم.

*/این اپیزود : از ترامپ و صادق‌هدایت خستم.