من در ابتدای راه بودم، و به خوب شدن و خوب‌تر شدن همه چیز ایمان داشتم. اگر، در روزگاری که شبه‌روشنفکران، ناامیدی را دکّان کرده‌اند و وسیله‌ی کسب، امید چیزی جز بلاهت به شمار نمی‌آید، ابن مشغله کتباً اقرار می‌کند که «به بلاهت امید آراسته است.» او ایمان دارد که جهان حتّی یک روز قبل از انهدام، به کمال خود، به اوج خود و شکوه رؤیایی خود خواهد رسید؛ و همه ی رنج‌ها به همین یک روز کوتاه می‌ارزد... ابن مشغله نادر ابراهیمی

_

چگونه از روزنی میگذشتم شعر اگر سوهانم نمیزد _محمدعلی بهمنی_

اگر نمیتوانی قواعد بازی را تغییر دهی، پس خفه شو و بازی کن... من گنجشک نیستم مصطفی مستور

دو قدم مانده که پاییز به یغما برود این همه رنگِ قشنگ از کف دنیا برود هر که معشوقه برانگیخت گوارایش باد دل تنها به چه شوقی پی یلدا برود؟ _فرامرز عرب‌عامری_