نیچه میدید که دوران خودش ( قرن ۱۹) داره زیر بار سنگین یک اخلاق مسیحی زنگ زده له میشه. اون میخواست انسان رو از این انفعال نجات بده ، فکر نیچه این بود که : اگر ما بگیم ارزش ها از اسمان میان ، پس ما همیشه مامور و معلولیم (در موارد دیگه تا حدودی قبولش دارم) . او میخواست انسان علت خودش باشه ، درواقع خدا رو سد راه شکوه انسانی میدید. نیچه از خدا رقابت می‌طلبید

نیچه گاهی چنان در « اراده معطوف به قدرت » غرق میشد که یادش میرفت انسان بدون «تکیه گاه استعلایی »، فقط یک موجود بیولوژیکی است که تا زانو در لجن غرایز خودش ( اراده از نظر شوپنهاور ) فرو رفته است .

دولینگو وصل شده

https://eitaa.com/Milokenma/66 آخ دقیقا وقتی داشتم درموردش تحقیق میکردم از خریتش تعجب کردم ، جون خودش فیلسوفه

https://eitaa.com/vincent/433 اخلاق از درون؟ اونوقت نیچه نفرمود اخلاق درونی معیارش چیه؟ شاید اخلاق درونی من با اخلاق درونی بقیه ی آدما فرق بکنه... شاید از نظر من دزدی شرافتمندانه باشه؟ اراده ی فرد اصیل؟ اصیل بودن چیه؟ فرد اصیل کیه؟ همه ی آدما اصیلن؟ و اگه همه ی آدما اصیل نیستن... پس همه نمیتونن اخلاق درونی داشته باشن؟ جالب شد...

به نظر من این دقیقا همون جاست که نیچه شکست میخوره ، منم به همین فکر میکنم ، اصلا منطقی نیست اما نمیشه فقط بر اساس چندتا تحقیق ساده و پرس و جو و این حرفا درمورد فلسفه به این پیچیدگی نتیجه گیری کرد ، باید کتابهای خودش رو بخونم ولی ته کارتم عنکبوت تار بسته