🍃🌸🍃 اون سال‌ها که هنوز نامه نوشتن یه جور عاشقی بود، هر عصر پاییزی می‌رفتم سراغ صندوق پست کوچیک خونه‌مون، به امید اینکه شاید نامه‌ای ازش رسیده باشه. 🍃

🍃🌸🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃 اون سال‌ها که هنوز نامه نوشتن یه جور عاشقی بود، هر عصر پاییزی می‌رفتم سراغ صندوق پست کوچیک خونه‌مون، به امید اینکه شاید نامه‌ای ازش رسیده باشه. ما همدیگه رو دوست داشتیم، اما خانواده‌ها هنوز برای ازدواج‌مون به توافق نرسیده بودن. اون توی شهر دیگه‌ای کار می‌کرد و من مونده بودم با یه مشت دلتنگی و نامه‌هایی که شب‌ها زیر نور چراغ می‌خوندم. یه روز عصر که بارون می‌بارید، مامانم صدام زد و گفت: «بیا ببین این نامه مال توئه.» پاکت رو که دیدم، دستام لرزید. خط خودش بود؛ همون خط کج‌ومعوجی که همیشه آخر نامه‌هاش یه قلب کوچیک می‌کشید. توی نامه نوشته بود: «امروز از کنار یه مغازه رد شدم که بوی نون دارچینی می‌داد. یهو یاد تو افتادم؛ یاد اون عصر پاییزی که گفتی اگه یه روز خونه‌مون مال خودمون بشه، دوست داری روزای بارونی براش کیک بپزی و چای دم کنی. نمی‌دونم کی به اون روز می‌رسیم، ولی من هنوز همون خونه رو توی ذهنم دارم؛ با پنجره‌ای رو به کوچه، یه میز چوبی کوچیک و تویی که کنار پنجره نشستی و منتظری برگردم.» نامه رو چند بار خوندم و گذاشتم زیر بالشم. چند ماه بعد، بالاخره خانواده‌ها رضایت دادن و ما ازدواج کردیم. سال‌ها گذشت. خونه‌مون همون خونه رؤیایی نبود؛ کوچیک‌تر بود و پنجره‌اش رو به حیاط همسایه باز می‌شد، اما هر چیزی که داشتیم، با زحمت خودمون ساخته بودیم. یه عصر پاییزی، وقتی داشتم چای می‌ریختم، همسرم از سر کار برگشت. یه پاکت قدیمی از جیب کتش درآورد و گذاشت روی میز. گفت: «این رو پیدا کردم. یادته؟» نامه همون نامه قدیمی بود؛ کاغذش زرد شده بود و گوشه‌هاش تا خورده بود. خندیدم و گفتم: «بالاخره رسیدیم به اون خونه‌ای که توی نامه نوشته بودی؟» نگاهی به خونه انداخت؛ به پرده‌های ساده، میز کوچیک و کیکی که تازه از فر درآورده بودم. بعد گفت: «آره... فقط اون موقع نمی‌دونستم قشنگ‌ترین قسمت خونه، خود تویی.» بیرون بارون می‌بارید و چای روی میز بخار می‌کرد. من نامه رو دوباره تا کردم و گذاشتم توی کشوی کنار تخت؛ همون‌جایی که تمام خاطره‌های عزیزم رو نگه می‌داشتم. بعضی عشق‌ها از همون اول، خونه‌شون رو توی دل آدم می‌سازن... سال‌ها بعد، تازه می‌فهمی تمام اون نامه‌ها و دلتنگی‌ها، داشتن تو رو به همون جایی می‌رسوندن که باید می‌رسیدی؛ کنار کسی که هنوز بعد از این همه سال، خونه براش یعنی برگشتن پیش تو. 🍂🤎 #ایده #تجربه #سیاست #همسرداری #زندگی پیامهاتون رو برای من ارسال کنید..🌾🌸 @Sayehwahite لینک کانال برای ارسال به دوستانتون..🌾🌸 https://eitaa.com/joinchat/1811742879C4a214231f7

🍃🌸🍃 مردها دلبسته زنی میشن که این ویژگی هارو داشته باشه  :✨ 🍃

🍃🌸🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃 مردها دلبسته زنی میشن که این ویژگی هارو داشته باشه  :✨ 1.زنی که وابسته نیست و شخصیت مستقل داره (دائم بهش زنگ نزن) 2.زنی که ساده نباشه( تو قرار اول کل زندگیتو بهش نگو) 3.زنی که اعتماد به نفس داره ( طوری رفتار نکن که فک کنه بهش نیاز داری) 4.زنی که خوشبینه ( از بدی زمونه و مشکلات اقتصادی نگو، انرژی منفی نده ) 5.زنی که پرهیجان و سرزندست ( شهربازی رو هم به دِیت هاتون اضافه کن ) 6.زنی که شوخ طبعه ( پارتنرت و بخندون ) 7.زنی که میبینه ( اگه واسه رابطه تون تلاش میکنه تشکر کن ) 8.زنی که به جای غر زدن رفتار قاطعانه داره ( اوقات تلخی نکن ) #ایده #تجربه #سیاست #همسرداری #زندگی 🌾🌸🌾آیدی من برای دریافت پیام هاتون 👇 @mahi_882 🌾🌸🌾لینک کانال برای معرفی کانال به دوستانتون👇 https://eitaa.com/joinchat/1903755331C4f0bee0e69 🌾🌸🍃🍃🍃🍃🍃🍃

🍃🌸🍃 یه تجربه تلخ از طلاق... 🍃

🍃🌸🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃 یه تجربه تلخ از طلاق... من فکر می‌کردم طلاق یعنی فقط جدا شدن دو نفر از هم؛ بعد که خودم بهش رسیدم، فهمیدم پشت این کلمه چقدر شب و روز سخت هست. روزهای اول بیشتر از خود جدایی، رفتار آدم‌ها اذیتم می‌کرد. بعضیا طوری نگاهم می‌کردن انگار یه اتفاق عجیب و شرم‌آور برام افتاده. بعضیا هم بدون اینکه چیزی از زندگی‌م بدونن، شروع می‌کردن به قضاوت کردن. سخت‌ترین لحظه‌ها برای من شب‌ها بود؛ وقتی خونه ساکت می‌شد و تازه می‌فهمیدم دیگه قرار نیست صدای کسی که سال‌ها کنارم بود رو بشنوم. یه زندگی که کلی براش زحمت کشیده بودم، تموم شده بود و من مونده بودم با یه عالمه خاطره و سؤال بی‌جواب. خیلی وقت‌ها به خودم می‌گفتم کاش زودتر فهمیده بودم که بعضی رابطه‌ها با بیشتر تلاش کردن درست نمی‌شن. طلاق برای من پایان زندگی نبود، ولی یکی از تلخ‌ترین فصل‌های زندگی‌م بود. طول کشید تا دوباره خودمو پیدا کنم، دوباره به آینده فکر کنم و بفهمم قرار نیست یک شکست، تمام زندگی آدم رو تعریف کنه. الان هنوز بعضی خاطره‌ها دلم رو می‌گیرن، ولی دیگه بابت انتخابی که برای آرامش خودم کردم، خودمو سرزنش نمی‌کنم. #ایده #تجربه #سیاست #همسرداری #زندگی 🌾🌸🌾آیدی من برای دریافت پیام هاتون 👇 @mahi_882 🌾🌸🌾لینک کانال برای معرفی کانال به دوستانتون👇 https://eitaa.com/joinchat/1903755331C4f0bee0e69 🌾🌸🍃🍃🍃🍃🍃🍃

اواخر بهار بود خانه غرق گل و گياه شده بود. گلدانهای شمعدانی روی پله ها كاجهای يک اندازه و من دخترکی بازیگوش که دل دادم به خانزاده....#پریماه🍃🍃🍃🍃🍃🍃

فرید و فرحناز گوشۀ دیوار ایستاده بودند. تکیه ام را به دیوار دادم. تمام سالن دور سرم میچرخید. انگار با پتک روی سرم کوبیده بودند. دست فرحناز را روی شانه ام احساس کردم. گفت:« چی شد پری؟» صدایش در گوشیم پیچید و بی آن که حرفی بزنم روی زمین افتادم و دیگر هیچ چیز نفهمیدم. هیاهویی در سرم پیچیده ، صدای بچه های کلاس ، صدای زنگ مدرسه ، دبیرها و بالاخره خانم افشانی ، داد می کشید: « برو بیرون ، برو بیرون.» صدای رئیس اداره:« بفرمائید بیرون ، هرکاری میخواهید بکنید.» بعد صدای آهستۀ مادرم که نوازشم میکرد. « پری جان ، دخترم ! عزیزم!» و صدای فرحناز و فرانک :« پری حالت خوبه؟» چشمهایم را باز کردم. همه بالای سرم نشسته بودند. سقف چوبی اتاق خودمان را شناختم. برای لحظه ای همه ساکت شدند و فقط صدای پرندگان باغ به گوشم آشنا آمد. ناله میکردم. هنوز سرم گیج می رفت. مادرم شربت قند برایم درست کرد. فرانک دستم را در دستش گرفته و ماساژ میداد. گفتم:« فرحناز!» گفت:« بله ، بله پری!» گفتم:« اخراجم کردند.» و زدم زیر گریه. لرز کرده بودم و می لرزیدم. سردم بود. در را بستند. مادرم لحاف رویم انداخت. خوابیدم. بیدار شدم. شب بود. بالای سرم رفت و آمد بود. درد داشتم. در سرم. مادرم عرق از پیشانیم پاک کرد. صبح شد. نالیدم:« پرده را بکش میخواهم اتاق تاریک باشد. از نور متنفرم.» دیگر نمی فهمیدم کی شب می شود و کی روز. فرانک مرتب به دیدنم می آمد. می گفت: «خانم بزرگ نگران حالت است.» گفت: « یک هفتۀ دیگر پرواز داریم ، دوست دارم تا قبل از اینکه برم خوب شده باشی. دوباره روحیه ات را به دست بیاور پری! من با پدر شهرزاد صحبت کردم اسمت را در یک دبیرستان دیگر نوشته است.» لای چشمهایم باز بود، پرسیدم: « امروز چند شنبه است؟» « سه شنبه » « من این همه خواب بودم. چهار روز از درس عقب افتادم.» مهم نیست دخترم. فقط دو امتحان را جا ماندی ، می خواهیم برایت معلم بگیریم. دوستت فرحناز تمام جزوه ها را برایت نوشته. تو سعی کن خوب بشوی، ما هم کمکت می کنیم.» « خیلی ممنون فرانک خانم ، چرا شما آنقدر زحمت می کشید؟» « عیبی نداره دخترم مادر تو عمرش را در این خانه گذاشته ، تو هم مثل بچۀ خودمان هستی .» می دانستم ترحم می کند. دلش برای می سوزد. چون پدر ندارم. در چشمانش رحم را می دیدم. سرم را تکان دادم و گفتم:« باز هم ممنونم.» صبح چهارشنبه صداهایی در حیاط شنیدم..

✨✨✨✨✨✨✨✨✨ مادرم می‌گفت موقع بند انداختن دختر بزرگتر، خوبیت نداره دختر کوچیکتر تو اتاق باشه ... #مهربانو ..

هر چند روی محبوبه خیلی حساب کرده بودم و حالا دو دوتا چهارتام حسابی بهم ریخته بود اما نباید نا امید می شدم و به ایوب اجازه ی جولان دادن می دادم . هر چه قدر زودتر پای ایوب از این ماجرا بریده می شد ، بیشتر به نفع من بود و زندگیم کمتر آسیب می دید . هر چی که بود چون هیچ کس تمایل نداشت من رو ببینه و باهام حرف بزنه ، اون روز رو تا دم دمای غروب تنهايی تو اتاق سر کردم و با شنیدن صدای اذان از اتاق بیرون رفتم . محبوبه و اقدس توی مطبخ سرگرم بودند و عروس ها هر کدوم به اتاق خودشون رفته بودند و خیال نداشتند بیرون بیان . با ناراحتی نگاهی به ایوون انداختم و رو به مادرم گفتم : خوبه والا ! سکینه تو اون خراب شده شیره ی جون من رو کشیده و با وجود چند تا نوکر و کلفت عین چی ازم کار می کشه ، اون وقت عروس خانوم های شما چپیدن تو اتاقشون تا غذاشون رو سردستی براشون ببرید . چرا این قدر به این ها رو می دید ! مگه کی هستند ! طلعت که هیچ ! اون این قدر دریده و بی چشم و روئه که محاله بتونید حریفش بشید اما از من می شنوید گوش این اعظم احمق رو یه جوری بپیچونید که تا عمر داره از این غلطا نکنه و به حرف هر بی عقلی خونه و زندگیش رو نگذاره و بره . مادرم با کلافگی نگاهی بهم انداخت و با لحن غمگینی گفت : بس کن مهربانو . بس کن که هر چی دارم می کشم از دست تو می کشم ! آخ که اگر زبون این ها سرم دراز نبود چنان درسی بهشون می دادم که تا عمر دارن یادشون نره ! اما چه کنم که... اجاره ندادم حرف های مادرم تموم شه و با غیظ گفتم : بس کن تو رو خدا مامان . منه بیچاره که چند ماهه رفتم سر خونه و زندگی خودم . با شما هم که کاری ندارم . اصلا کی حرف دختر شعبون قمارباز و اصغر دلاک رو قبول می کنه که این قدر نگران شل شدن چفت دهن این ها هستید ؟! اصلا گیریم که این ها هم ماجرای من رو تو بوق و کرنا کردن و به تک تک مردم کوچه و بازار گفتند ! کی باور می کنه ! کسی من رو ندیده ! با تموم شدن حرفم ، مادرم بُرّاق شد توی صورتم ! از نگاهش ، حرصی که توی دلش داشت رو می خوندم اما انگار دردش عمیق تر از این حرف ها بود که با لحن غمگینی گفت : کار از این حرف ها گذشته ! ...ادامه دارد هرروز صبح و عصر...🌸